Censuur op internetplatform vanwege teksten homovervolging

Een tekst over de betrokkenheid van president Raúl Castro bij de vervolging tussen 1965 en 1968 van homo’s in Cuba is door ingrijpen van de autoriteiten gecensureerd. De tekst werd  geschreven door homo-activist Jimmy Roque Martínez die deel uitmaakt van de lgbti-groepering Proyecto Arcoiris.  Arcoiris is een van de groepen die deelnemen aan het officiële blogplatform Reflejos.

arcoiris-tekst-over-raul-castro

De gewraakte tekst van de Arcoiris-activist Jimmy Roque Martínez over Raúl Castro’s betrokkenheid bij de homovervolging tussen 1965 en 1968

Reflejos stelt dat Arcoiris de normen van het platform schond en noemt de tekst ‘laster van de Revolutie.’ De tekst die al in december verscheen op de website Havana Times, eist excuses van de Cubaanse leiders en de erkenning van hun verantwoordelijkheid voor de internering destijds van homoseksuelen in straf- en werkkampen, de zogeheten Unidades Militares de Ayuda a la Población (UMAP).  Het uitblijven van deze excuses  zijn, aldus Jimmy Roque Martínez, een bewijs van de homofobie in Cuba bij de huidige leiders van het eiland. Martínez wijst erop dat behalve homoseksuelen ook dissidenten en priesters in deze stafkampen werden opgesloten. ‘Er zijn 50 jaar verstreken sinds de invoering van de UMAP-werkkampen en geen enkele leider heeft daarvoor tot nu toe excuus aangeboden’, aldus Roque die erop wijst dat de toenmalige minister van de strijdkrachten op dit moment president van het land is, namelijk Raúl Castro.

gayVivalarevolucionCuba_gays_lesbianas_transexuales1

Leve de Revolutie. LGTB

Reflejos/Weerspiegeling
In maart 2015 lanceerde Cuba met veel vertoon dit nieuwe internetplatform , Reflejos/Weerspiegeling genaamd. De initiatiefnemers kwamen uit de sfeer van de officiële jongerenclubs voor computer en elektronica (Joven Clubs de Computación y Electrónica (JCCE) onderdeel van het Ministerie van Communicatie. Het land tel 800 van dergelijke clubs. Reflejos-woordvoerder Kirenia Fagundo zei toen dat ’de enige voorwaarde is dat de bloggers de waarheid verspreiden over Cuba, zonder beledigingen, gebrek aan respect of minachting’. Verdere beperkingen zouden er niet zijn. Al in de eerste weken van het bestaan van Reflejos werd het de onafhankelijke internetkrant 14ymedio van Yoani Sánchez onmogelijk gemaakt een eigen blog te lanceren op Reflejos. Reflejos censureerde ook andere weblogs zoals La Jugada en Observatorio Crítico. Proyecto Arcoíris constateert dat dit doet herinneren aan de hoogtijdagen van de censuur in Cuba. Een medewerker wijst erop dat bijvoorbeeld allerlei evangelische groepen tientallen teksten publiceren op Reflejos ‘die openlijk in strijd zijn met het beleid van de ministeries van Gezondheid en Onderwijs, maar dat schijnt de censor niet te deren.’ De weblog van Proyecto Arcoiris kan vanaf 13 februari weer bezocht worden, maar dan zonder de gecensureerde tekst.

logoarcoirisLinken
* Internetplatform Reflejos
* Meer over Reflejos op deze Cubaweblog van 20 maart 2015
* Proyecto Arcoiris is een initiatief van onafhankelijke homo-activisten die weinig sympathie hebben voor de door Raúl Castro’s dochter Mariela op autoritaire wijze geleide  homo-emancipatiebeweging.

* Het Spaanstalige artikel van Jimmy Roque Martinez dat op 14 december op de website Havana Times verscheen. Hij herinnert in het artikel ook aan toezeggingen gedaan door Mariela Castro in 2011 – o.a. in Amsterdam –  naar een historisch onderzoek naar de strafkampen.

Tragisch einde van veelbelovende verteller Nelson Rodríguez

In 1964 sprak Che Guevara in de grote zaal van de Verenigde Naties trots en uitdagend over de fusillades die in Cuba plaatsvonden. ‘Wij hebben gefusilleerd, wij fusilleren en wij gaan door met fusilleren’. Guevara hield zich aan zijn belofte en de fusillades in Cuba gingen door. In 1971 werd de jonge schrijver Nelson Rodríguez Leyva (geboren in 1943 in Las Villas) in Fort Cabaña in Havana geblinddoekt en na een regen van kogels gedood, op dezelfde plek waar in de 19e eeuw de dichter en vrijheidsstrijder Juan Clemente Zenea door de Spaanse bezetter om het leven werd gebracht. De kritische internetkrant 14ymedio stelt nu het enige boek dat Nelson Rodríguez ooit schreef, gratis ter beschikking.

Hombre solo / Man alleen, schilderij van Juan Abreu, 1959

Hombre solo / Man alleen, schilderij van Juan Abreu, 1959

Na de revolutie van 1959 was Nelson als vrijwillig leraar op het platteland gaan werken. In 1961 deed hij mee aan de alfabetiseringscampagne. In 1964, hetzelfde jaar waarin Che Guevara tegenover zijn gehoor in de VN opschepte over de fusillades in Cuba, verscheen bij uitgeverij Ediciones R Nelson’s boek El Regalo/Het geschenk, dat aanbevolen werd door de bekende schrijver Virgilio Piñera, directeur van deze uitgeverij. Een jaar na het verschijnen van zijn boek werd Nelson naar een strafkamp van de UMAP (Unidades Militares de Ayuda a la Producción) gestuurd vanwege zijn homoseksualiteit. Drie jaar zou hij in dat strafkamp dwangarbeid verrichten. Hij raakte na zijn vrijlating bevriend met de schrijver Reinaldo Arenas en de acteur Ernesto Candeli. Men zag hen vaak in het park van het kerkhof Funeraria Rivero in de wijk Vedado waar ze spraken over politiek. Nelson Rodríguez Leyva was 27 jaar toen hij na een dubieus proces, zonder dat een advocaat werd toegelaten door het Castro-bewind, ter dood werd veroordeeld. Hij had geprobeerd met een vliegtuigje, bestemd voor de bestrijding van ongedierte, het land te ontvluchten.

nelson-rodrigez-leyva-nelson.el-regaloExemplaren boek verdwenen
De dissidente journaliste Tania Díaz Castro deed in 2007 pogingen om meer te weten te komen over zijn leven. Tot haar vreugde kreeg ze een exemplaar in handen van El Regalo, haar toegezonden door een Cubaan in ballingschap. De duizenden exemplaren die in Cuba waren gedrukt waren in 1964 allemaal verdwenen. Zij ontdekte dat zijn broer als politiek adviseur in Caracas werkte. Hij, noch zijn neef Manuel wisten iets over hun oom Nelson want de familie sprak daar nooit over. Díaz Castro slaagde er niet in contact te leggen met Jesús Cristo Castro, een docent voortgezet onderwijs, die samen met Nelson wilde vluchten maar op het laatste moment spijt kreeg. Christo Castro werd desondanks tot 30 jaar gevangenisstraf veroordeeld, zat er 15 uit en verdween toen in ballingschap. Tania Díaz Castro is er van overtuigd dat het regime veel meer informatie bezit over Nelson en zijn achtergronden zoals het feit dat hij stierf samen met zijn vriend Ángel López Rabí, die nauwelijks 16 jaar oud ook werd doodgeschoten. Tania Díaz Castro omschrijft hem als ‘een jongeman met een huid zwart als steenkool en een hart van goud.’ Ook zou het regime nog in bezit zijn van een manuscript dat Nelson tijdens zijn gevangenschap in een UMAP-strafkamp nog had geschreven en dat door de autoriteiten was geconfisqueerd

Link
* Nelson Rodríguez Leyva El Regalo PDF Uitgeverij Ediciónes R, 1964. Het boek bestaat uit 24 korte verhalen en deze nieuwe editie bevat ook een korte introductie van Felipe Lázaro, een proloog van de Cubaanse schrijver Rafael E. Saumell (Sam Houston State University) en een epiloog met drie teksten van Reinaldo Arenas, vriend en collega van Nelson in zijn jaren in Havana die in 1990 in de VS overleed.

 Geraadpleegde bronnen
* Tekst Cubanet van Tania Díaz Castro Het tragisch einde van Nelson,16 mei 2012
Website Diario de Cuba, 26 mei 2013: Nelson Rodríguez Leyva, un narrador olvidado / De vergeten verteller door Felipe Lázaro
* De website CubaMaterial met vijf fragmenten uit El Regalo.

Onaangekondigd concert Pablo Milanés in Oud Havana

Volkomen onaangekondigd heeft de bekende Cubaanse zanger Pablo Milanés zaterdagavond met zijn begeleidingsband een concert gegeven in de wijk Jesús María in Oud-Havana. Politie en geheime dienst waren snel ter plaatse, maar grepen niet in. Volgens onafhankelijk journalist Vicente Morín Aguado woonden honderden Cubanen het concert op de hoek van Corrales y Cárdenas bij. De officiële media schonken na afloop geen aandacht aan het concert.

Zaterdagavond in Oud-Havana

Zaterdagavond in Oud-Havana

Vicente Morín Aguado: ‘Zo slaagde de ongehoorzame voorzanger er uiteindelijk in wat men tijdens de gehele Twaalfde Biënnale van Havana aan de performancekunstenares Tania Bruguera had verboden, namelijk zonder toestemming van de autoriteiten de straat in bezit  nemen. Milanés maakte daarbij gebruik van zijn prestige als ‘heilige koe van de nationale cultuur’. Op de weblog La Santanilla beschrijft de onafhankelijke journalist Mario Hechavarría Driggs de verrassingsaktie van Milanés waar tientallen politieagenten, patrouilleauto’s en leden van de geheime dienst op af kwamen die de weg probeerden af te sluiten. ‘Maar ondanks dat klonken de bekende liedjes van Pablito, het geluid was slecht, maar dat deed er niet toe. De mensen kwamen om de zanger van hun leven te zien, die al enkele jaren weggehouden wordt uit de staatsmedia,’ aldus Morín Aguado.

Revolutionair
Hoewel Milanés zich omschrijft als ‘revolutionair’ uitte hij de afgelopen jaren harde kritiek op het regime. Nog recent eiste hij ‘excuus’ voor de hardvochtige behandeling die hij en anderen in de beginjaren van de revolutie kregen in de strafkampen of UMAP’s, Unidades Militares de Ayuda a la Producción*. En toen de dissident Guillermo Fariñas in 2010 doelwit werd van een campagne van het regime vanwege zijn hongerstaking, zei Milanés: ‘Dat soort dingen doe je niet. Ideeën bediscussieer je en je bestrijdt ze, maar je neemt geen mensen om hun opvattingen gevangen.’ Later wees hij als schuldige voor de lange economische crisis in Cuba op de ‘leiding van de regering’ die nooit het volk heeft vertrouwd bij ’de ontwikkeling van het land.’ Volgens Morín Aguado heeft ‘de regimegezinde pers niet over de belangrijkste culturele gebeurtenis van de afgelopen week geschreven, maar kunstenaar en bevolking hebben het recht opgeëist om bezit te nemen van de straat’, zonder toestemming vooraf, aldus deze onafhankelijke journalist.

Bron
* Diario de Cuba
Link
* Weblog La Santanilla, 24 juni 2015: Pablo Milanés toma la calle por sorpresa
* Op deze Cubaweblog, 26 februari 2015: Pablo Milanés noemt opening in Cuba ‘een façade’.
Noot
* UMAP (Unidades Militares de Ayuda a la Producción).
In deze strafkampen moesten tussen 1965 en 1968 onder directe verantwoordelijkheid van o.a. Fidel en Raúl Castro, 25.000 voornamelijk jonge mensen, onder wie kunstenaars, Jehova’s Getuigen, priesters, dominees en homoseksuelen (door het regime destijds om schreven als uitschot, parasieten en anti-socialen) dwangarbeid verrichten.

Pablo Milanés noemt opening in Cuba ‘een façade’

In een interview met de culturele bijlage van El Pais gaat de Cubaanse zanger Pablo Milanés (geboren te Bayamo, 1943) voor het eerst uitgebreid in op zijn tijd in de UMAP, de betreurenswaardige en beruchte werkkampen waar homoseksuelen, religieuzen, kunstenaars  en anderen die niet vielen onder de ‘revolutionaire parameters’ in de jaren zestig werden vastgezet. Milanès: ‘Ik wacht nog steeds op een excuus.’

De zanger spreekt ook over het aanhalen van de banden tussen Cuba en de V.S. en zegt bij beide landen geen werkelijke bereidheid te zien zich te schikken naar hervormingen. Hij noemt de huidige veranderingen in zijn land ‘een façade.’ Desondanks blijft Pablo Milanés zich revolutionair voelen en neemt een voorbeeld aan de ex-president van Uruguay, José (Pepe) Mujica, als ultiem voorbeeld. Afgelopen jaar vertrok Pablo naar Spanje voor een niertransplantatie, gedoneerd door zijn eigen vrouw Nancy. Sindsdien lijkt hij veel jonger geworden. Hij heeft recent een CD met José Maria Vitier voltooid en werkt momenteel aan twee nieuwe projecten, waarvan een met zijn dochter Haydee. Hieronder volgen de belangrijkste delen van dit interview uit El Pais.

Pablo Milanes

Pablo Milanès

Tijdens het afgelopen filmfestival van Havana werd een ode gebracht aan de Colombiaanse schrijver García Márquez. Daar zong u het lied Dias de Gloria (1999), een van de liederen waar de Colombiaanse schrijver het meest van hield en dat eindigt met de strofe: ‘Wat rest mij/van die ochtend/van die gelukkige jaren/ja in toorn en ontgoocheling/ laten we de vreugdevolle dagen gaan.’ Was dat een gedeelde teleurstelling? Waarom zijn er zoveel mensen die spijt hebben?
Ik heb nooit van Gabo gehoord waarom hij van dat lied hield, maar hij luisterde er naar, het sprak hem aan en hij koos het vaak uit…hij zal de tekst perfect hebben begrepen. Spijt hebben is niet het juiste woord. Ik en anderen voelen zich perfect, hoewel we eerder bedrogen werden door de leiders die een betere toekomst beloofden, met geluk, vrijheden en welvaart, die in vijftig jaar nooit werden gerealiseerd.

U heeft recent een nier ontvangen van uw echtgenote tijdens een niertransplantatie. Hoe heeft dat uw leven veranderd?
Ik voel me buitengewoon goed, ik ga maandelijks op controle en alle parameters duiden op vrijwel volledige perfectie. Uiteraard heeft het mijn leven veranderd en dat brengt een offer van radicale verandering van gewoonten met zich mee.

De liefdesdaad van Nancy…
Feitelijk is het een immense liefdesdaad. Toen Nancy besloot mij haar nier te doneren deed ze dat in aanwezigheid van mijn kinderen, vrienden en andere dierbaren, met zo’n sterke overtuiging die niemand haar tegensprak. Het toonde iedereen dat deze liefdesdaad onaantastbaar was.

cuban five-vrijHoe beziet u de aankondiging van de herziening van de relaties tussen Cuba en de Verenigde Staten?
Allereerst vervult de terugkeer van Cubaanse gevangenen mij met blijdschap want hier bestond altijd de overtuiging dat de rechtspraak in de V.S. een rommeltje was. Daarna volgt de herziening van de relaties tussen beide landen, dat is voor de hereniging van Cubaanse families uit binnen en buitenland gunstig. Momenteel, na achttien maanden geheime onderhandelingen, waarbij men mag aannemen dat er akkoorden werden gesloten, verbijsteren mij de verklaringen van beide regeringen. Cuba heeft geen greintje van haar huidige positie opgeven en de V.S. zullen blijven infiltreren op alle mogelijke terreinen voor de veronderstelde ontwikkeling van Cuba. Ze blijven schaak spelen. Welke akkoorden sloten beide landen als ze elkaar nu tegenspreken? Mijn twijfel is dat geen van beiden iets wil toegeven en dat de Cubaan weer de dupe zal worden van deze kwelling zonder uitweg, zoals het nu al vijftig jaar lang is.

Hebben de maatregelen tot nu toe positieve effecten gehad of enkel geleid tot een toename in ongelijkheid?
Geen van beiden. Ik heb altijd gezegd dat deze zogenaamde opening een façade is. Wij moeten de zaak fundamenteler bezien en kijken of het leven voor de gewone man en vrouw in Cuba is verbeterd.

In recente interviews wordt verwezen naar uw verblijf in de stalinistische kampen van de UMAP en hoe deze gebeurtenis uw carrière verstoorden. Tot nu toe bent u nooit diep ingegaan op wat er is gebeurd. U kunt dit nu uit de doeken doen…
Mij is nooit zo direct gevraagd naar de UMAP, Unidades Militares de Ayuda a la Producción ironisch genoeg Militaire Eenheden voor Hulp aan de Productie. De Cubaanse pers waagt zich er niet aan en de buitenlandse pers kent de verstrekkende rampzalige gevolgen niet die deze uit puur stalinistisch hout gesneden repressieve maatregelen hadden. Tussen 1965 en 1967 zaten meer dan 40.000 mensen vast in concentratiekampen in de provincie Camagüey. Gedwongen werken van vijf uur ’s ochtends tot zonsondergang, zonder rechtvaardiging of uitleg, en zeker geen excuses van de huidige overheid waar ik nog altijd op wacht. Ik was 23 toen ik samen met 280 metgezellen het kamp ontvluchtte. Ik ging naar Havana om melding te maken van het onrecht dat men mensen aandeed. Daarop hielden ze me twee maanden gevangen in het fort La Cabaña, waarop mijn gevangenschap in een nog erger kamp dan dat van de UMAP volgde, waar ik verbleef tot mijn vrijlating na internationale ophef over de schandalige situatie.
cover Ivan Denisovich - SolzjenitsinNa het lezen van het boek Een dag uit het leven van Ivan Denisovich van Alexander Solzhenitsyn, dat een vriend me had toegestuurd, realiseerde ik me dat de ideeën van een revolutionair niet veranderen door de fouten die de leiders begaan. Daarop werd ik meer revolutionair. De UMAP stond niet op zichzelf. Voor 1966 had Cuba zich definitief bij het Sovjetblok aangesloten, inclusief stalinistische maatregelen die intellectuelen, kunstenaars en muzikanten troffen. Volgens de geschiedschrijving begon in 1970 wat men de quinquenio gris of het  grijze vijfjarenplan noemde, een periode van vervolging en censuur in de wereld van de kunsten. Ik stel echter dat het al in 1965 begon en dat het meerdere vijfjarenplannen betrof.

pablo-milanes-canto-de-la-abuela-plaatHoe bleef u de revolutie verdedigen en zichzelf revolutionair noemen na al deze gebeurtenissen?
De oorsprong ligt in wat Cuba in 1959 betekende voor de wereld. Ik was toen vijftien jaar en toen ik opgroeide in de sociale realiteit van Latijns Amerika ontpopte ik me tot revolutionair. Die ideeën ontwikkelden zich niet alleen in mij, maar in alle Latijns Amerikaanse landen. Het waren de meest zuivere idealen die in die tijd mogelijk waren. Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat ik mijn gedachtengoed zou verraden, maar ondanks dat zij fouten maakten, bleef ik trouw aan het oorspronkelijke idee ..…en dat doe ik tot op de dag van vandaag. Ik accepteer het verleden en zie helder voor me wat ik denk. Ik steun de burgerrevolutie van Correa in Ecuador en van Evo Morales in Bolivia. En voor mij is het grootste revolutionaire voorbeeld van Latijns Amerika, José Mujica, die 14 jaar gevangen zat, en nadien een man zonder wrok bleek, in staat een land op te bouwen dat vrij, soeverein, onafhankelijk en welvarend was.

Bron
* El Pais – Cultura, 13 februari 2015

Cubanen nemen afscheid van Carlos Manuel de Céspedes

Zaterdag hebben honderden Cubanen afscheid genomen van priester en intellectueel Carlos Manuel de Céspedes, een invloedrijke en soms ook omstreden persoonlijkheid binnen de katholieke kerk in Cuba van de afgelopen tientallen jaren. Céspedes stierf een dag eerder op 77-jarige leeftijd en werd begraven op het kerkhof Colón in Havana. De kerkdienst vond plaats in de kerk van de Augustinus waar Céspedes de afgelopen jaren parochiepriester was.

cespedesopwegnaarhetkerkhofDe requiemmis werd opgedragen door kardinaal Jaime Ortega, aartsbisschop van Havana. Namens de Cubaanse autoriteiten was de voorzitter van de Nationale Assemblee, Esteban Lazo, en het hoofd van het Bureau voor Godsdienstzaken van de partij aanwezig. Ook de voormalige parlementsleider Ricardo Alarcón woonde de mis bij. Op het graf lagen bloemen van de Cubaanse president Raúl Castro, de voorzitter van de officiële kunstenaarsbond Miguel Barnet en de leider van het nationale Ballet, Alicia Alonso.

Passie voor Cuba en de kerk

Passie voor Cuba en de kerk

Passies
Céspedes werd op 16 juli 1936 geboren in Havana. Hij zei enkele jaren geleden in een televisie-interview dat hij twee passies kende: ‘Cuba en de kerk. Dat heb ik altijd gezegd en dat is zo.’ De Cubaanse staatsmedia meldden de dood van Céspedes zaterdag en zeiden dat ‘hij zijn leven aan de katholieke kerk en zijn land’ had toegewijd. Carlos Manuel de Céspedes studeerde rechten en filosofie aan de Universiteit van Havana en later theologie in Rome waar hij in 1961 tot priester werd gewijd. Hij keerde in 1963 naar Cuba terug waar de spanningen tussen de katholieke kerk en de Cubaanse revolutie na de overwinning van Fidel Castro in 1959 sterk waren opgelopen. Tussen 1966 en 1970 was hij rector van het San Carlos and San Ambrosioseminarie in Havana. En later werd hij vicaris van het aartsbisdom.

Literatuur
In de intellectuele wereld van Cuba was hij een geziene persoon, schreef enkele novelles en andere publicaties o.a. over de relatie tussen de religieuze santeriabeweging en het katholicisme. In 2006 werd hij toegelaten als lid van de Cubaanse Academie van Letterkunde.

Wantrouwen
Céspedes was met name bij Cubanen in het buitenland omstreden vanwege zijn vergevingsgezindheid tegenover het regime. In 2011 zei hij in een interview voor de Cubaanse televisie dat de verantwoordelijkheid voor de spanningen tussen de kerk en het regime in de jaren zestig een verantwoordelijkheid van beiden was. ‘Cuba was geen uitzondering onder de marxistische regeringen. In alle landen waar marxisten de macht hadden waren er vanuit orthodox standpunt conflicten met de kerken, katholiek en niet katholiek.’ De actuele relatie tussen de katholieke kerk en de Cubaanse regering noemde hij ‘volledig normaal’ en ‘beter dan in veel landen’.

umaplas-umap-unidades-militares-de-ayuda-a-la-produccion-establecidas-en-la-decada-de-1960, tussen65en 68 (2)De ‘zone van comfort’ van Céspedes
De website Diario de Cuba (Spaanstalig) publiceerde een niet eerder gepubliceerd gesprek tussen Abel Sierra Madero en Carlos Manuel de Céspedes o.a. over de crisis van de waarden, Ernesto Che Guevara, de hervormingen van de regering en de politiek van seksuele diversiteit in Cuba en de Umaps (Unidades Militares de Ayuda a la Producción). Umaps waren de strafkampen voor gelovigen, kunstenaars en Jehova’s getuigen. Sierra Madero constateert dat sommige vragen de ‘zone van comfort’ van Carlos Manuel de Céspedes leken te verstoren. De gesprekken dateren van 2003 en 2012 en het deel over de Umaps, waar dominees en priesters door de gebroeders Castro werden opgesloten voor een heropvoeding volgt hier.

Strafkampen
Dat van de Umaps is voorbij en ik ga er niet over spreken. Niet me jou en met niemand. Wat daar gebeurde was smerig, vergeef me de uitdrukking (mierda!), en ik wil het niet ophalen want het stinkt. Ik ga het niet oprakelen. Daar deed zich van alles voor, slecht gedrag, misverstanden, maar ik ga daar niet over praten want het zal zich niet herhalen. Zeker hier zal het zich niet opnieuw voordoen.’

Maar u zegt te geloven in de vorming van een historisch bewustzijn? Hoe kun je zo zeker zijn dat dit niet terugkeert?’’
‘Ik heb je gezegd wat ik wilde zeggen en ik geloof dat dit voldoende is. Het is een feit dat het leven voor sommigen die in de Umaps zaten, kapot is gemaakt, anderen koesteren minder wrok, maar hebben verdriet. En weer anderen hebben geaccepteerd en vergeven. Kardinaal  Ortega zat in een Umap-kamp en hij spreekt er met sereniteit over. Ik begrijp dat je moet vergeven, maar vergeten kan niet. Er zijn zaken rond de Umaps die we niet kennen en bedenk dat Cuba op dit moment te maken heeft met andere machtscentra en andere concepties. Ik heb veel bewondering voor Che, maar ik weet dat, wanneer ik Che toen gekend had, de gesprekken met hem hierover hard zouden zijn geweest. Wie weet, was ik ook in een Umap terechtgekomen.’ (lacht)

Linken
* Televisie-interview met Céspedes García door Amaury Pérez Vidal  (40 minuten)
* Beelden van de begrafenis van De Céspedes, zaterdag jl

Cubaanse homo-activiste Imbert weer vrij

De aangehouden Cubaanse homo-activiste Leannes Imbert is gisteren in vrijheid gesteld. Maandagochtend was ze door leden van de Cubaanse geheime dienst aangehouden en gevangen gezet. Imbert is actief in de onafhankelijke homogroepering Observatorio Cubano LGTB.

Leannes Imbert van het onafhankelijke Observatorio Cubano  LGTB

Leannes Imbert was onderweg naar het kantoor van CENESEX, het officiële Cubaanse bureau voor seksuele hervorming, geleid door Mariela Castro. Het was de bedoeling dat zij Mariela teksten en afbeeldingen zou overhandigen van de expositie over de UMAP-strafkampen. In de eerste jaren van de revolutie werden tegenstanders van Fidel Castro, waaronder homoseksuelen, in strafkampen de zogeheten UMAPS (Unidades Militares de Ayuda a la Producción) opgesloten. In deze strafkampen moesten tussen 1965 en 1968 onder directe verantwoordelijkheid van o.a. Fidel en Raúl Castro, 25.000 voornamelijk jonge mensen, waaronder (door het regime destijds om schreven als uitschot, parasieten en anti-socialen) dwangarbeid verrichten. Mariela Castro heeft tijdens haar vele bezoeken aan het buitenland, herhaaldelijk gezegd dat ook CENESEX (Centro Nacional de Educación Sexual / Nationaal Centrum voor Seksuele Opvoeding) deze zwarte periode uit de geschiedenis van Cuba wil onderzoeken, gezien de zeer directe verantwoordelijkheid van haar vader en oom een gewaagde toezegging. Op 21 en 22 september is Mariela Castro de belangrijkste gast op de Manifiesta in het Vlaamse Bredene en georganiseerd door groeperingen die steun geven aan het communistisch bewind in Cuba. Leannes Imbert heeft gezegd deze week opnieuw een poging te doen Raul Castro’s dochter Mariela de documenten aan te bieden.

Bijlagen
* De publicaties van Observatorio over de UMAP-strafkampen (Spaanstalig)
UMAP, aug.2012-1, UMAP, aug.2012-2, UMAP, aug.2012-3 en UMAP, aug.2012-4