De varkens blijven rozen verslinden (deel 1)

Vorige week vrijdag 14 april meldden wij dat de 18-jarige studente Karla González van de journalistenopleiding aan de Centrale Universiteit Marta Abreu in de provincie Las Villas was verwijderd. Karla González onderhield contacten met de oppositiegroep Movimiento Somos+ en plaatste teksten op websites die kritisch staan tegenover de regering van Cuba. De verwijdering vond plaats na een drie uur durende ondervraging – ‘een psychologische mishandeling’, zegt zij zelf -, door de leiding van de faculteit, enkele studenten en leden van de Unie van Jonge Communisten. Baptistendominee en dissident Mario Félix Lleonart Barroso beschrijft hoe deze universiteit in Santa Clara als sinds de beginjaren van de revolutie een bastion van de Cubaanse Communistische Partij is waar studenten en docenten vanwege hun politieke of religieuze dissidentie slachtoffer zijn van een ware heksenjacht. Barroso’s achtergrondartikel verscheen eerder op de website 14ymedio.

santa-clara-Universidad_Central_Marta_Abreu_de_Las_Villas

Universiteit Marta Abreu in Las Villas

Het is dringend noodzakelijk dat de academische wereld het stilzwijgen verbreekt over de heksenjacht op de Centrale Universiteit Marta Abreu van Las Villas. Het is niets nieuws. Al tientallen jaren lang konden velen er niet studeren of werken vanwege politieke of religieuze discriminatie. Anderen die dat wel deden werden om soortgelijke redenen uitgesloten. Hieraan ontkwam ook de bekende schrijver en illustrator Samuel Feijóo niet. Ondanks het feit (of misschien wel juist daarom) dat hij in 1958 de oprichter van het tijdschrift Islas was geweest werd hij er eind jaren zestig uitgesloten.

Samuel Feijóo (November 27, 1914 in San Juan de los Yeras, Las Villas, Cuba – July 14, 1992 in Villa Clara, Cuba)

Samuel Feijóo 1914 – 1992

Geheel in zijn stijl vertrok hij met het bestempelen van de vrouwelijke rector als merrie in een paardenfokkerij en kiezel in de suiker. Ook stuurde hij Raúl Roa* een telegram (als twitteren  al had bestaan zou het deze tweet geweest zijn): ‘De varkens vreten de rozen op’.  Velen herinneren zich nog en bevestigen hoe later, in een van die heroïsche dagen van de vrijwillige arbeid die rode zaterdag werd genoemd, het papierwerk van deze beroemde schrijver en plastiek kunstenaar in een op een ceremonie van exorcisme lijkende plechtigheid werd verbrand. Men wilde er blijkbaar geen twijfel over laten bestaan dat dit een authentiek proces van seculiere inquisitie was en dat de brandstapels niet zouden ontbreken.

Grijze periode
Dezelfde handelwijze bleef zich herhalen in de jaren tachtig en negentig, en in tegenspraak met de stelling van de Cubaanse intellectueel Ambrosio Fornet dat de excessen maar beperkt bleven tot een ellendige grijze periode van vijf jaren, waarbij verwezen werd naar de excessen die tussen 1971 en 1975 plaatsvonden. De realiteit laat zien dat het veeleer tientallen grijze jaren zijn die voor die tijd begonnen en tot op de dag van vandaag voortduren. Een van de uitgestotenen in de jaren 80 was de geschiedenisleraar Amador Blanco Hernández omdat hij het bij zijn studenten gewaagd had het stalinisme in twijfel te trekken. Hij deed uitspraken over het Kremlin die hij uiteindelijk niet als eerste aan de kaak stelde, aangezien Che Guevara in eigen persoon dat al in 1965 gedaan had in zijn beroemde toespraak in Algiers. We weten nu hoe die heeft bijgedragen tot het aan zijn lot overlaten wat tot zijn dood in Bolivia leidde. Daarmee werd voldaan aan de eisen van de Sovjet Unie ter wille van de vreedzame co-existentie met de VS.

religie-gustavo-perez-silverio-mario-felix-lleonart

Yoaxis Marcheco Suárez (rechts) werd als universitair docent aan de Universiteit Las Villas ontslagen. Naast hem de auteur van dit artikel Mario Felix Lleonart

Ideologisch ongeschikt
Eind jaren 90 werd aan Yoaxis Marcheco Suárez en aan schrijver dezes de mogelijkheid ontzegd deel uit te maken van het college van docenten voor de nieuwe opleiding van Informatiewetenschappen die in Santa Clara werd gestart, ondanks de dringende behoefte aan docenten. Beiden waren we eervol afgestudeerd aan de Universiteit van Havana aangezien we winnaars waren geweest in wetenschappelijke forums en zelfs behoorden tot de beste onderzoeksstudenten. Ondanks het feit dat we door de rest van het team werden aanbevolen, werden we niet door de rector aangenomen omdat hij ons niet geschikt achtte op ideologisch gebied. Daarna achtervolgde de niet verzadigbare Inquisitie ons door zelfs binnen te dringen in de kerkelijke opleidingssystemen waar we onze toevlucht toe hadden genomen en niettegenstaande het feit dat ze tot de dag van vandaag niet erkend zijn door het Ministerie van Hogere Opleidingen (geen enkele seminarist van welke religieuze orde dan ook wordt door het officiële onderwijssysteem van Cuba erkend, en er is nog geen enkele universiteit in het land met een theologische faculteit). Pressie van Caridad Diego Bello, hoofd van het Bureau van Toezicht op Religieuze Zaken van de Cubaanse Communistische Partij belemmerde ons de toegang tot een cursus voor een Doctoraat in Theologie dat voor de eerste keer in Cuba werd aangeboden door het Theologische Instituut FIET (Argentinië) in samenwerking met de FTS van Londrina, waarbij alles afhing van de handtekening van de vrouwelijke inquisiteur.

Heksenjacht
Jammergenoeg gaat die beschamende heksenjacht ook in de 21ste eeuw nog gewoon door. In 2015 bereikten de echo’s ervan het Congres van de VS waar midden in de diplomatieke dooi, nauwelijks enkele dagen na de aankondiging van het herstel van de betrekkingen tussen de regeringen, de uitsluiting van de academicus Gustavo Pérez Silverio als adjunct-professor van de Faculteit van Sociale Wetenschappen werd veroordeeld. Ondanks het feit dat hij onafgebroken jarenlang met succes materiaal als Geschiedenis van Cuba, Rassenstudies en Politieke Theorie had gedoceerd. Hierna werd ook zijn populaire radioprogramma Crisol Cubano opgeheven, dat zich bezighield met de culturele en nationale identiteit en uitgezonden werd door radio CMHW van Villa Clara.

universiteit-las villas-Andrés Castro Alegría-diaz canel

De rector van de Universiteit Las Villas Andrés Castro Alegría, naast hem links de eerste vice-president van Cuba, Diaz Canel

Rector en parlementslid
Ondanks zijn lente- uitstraling zie het er naar uit dat deze maand april de onheilspellende verklaring van Feijóo dat ‘de varkens de rozen verslinden’ meer dan ooit bewaarheid wordt ten nadele van de Centrale Universiteit van Las Villas die, verre van haar trieste optreden te veranderen, deze nog verergert. De rector Andres Castro Alegria heeft verschillende professoren en studenten uitgesloten, ondanks (of misschien wel daarom) dat hij afgevaardigde in het Cubaanse Parlement is. Twee ervan zijn opvallend, gezien de menselijke en intellectuele kwaliteit van de nieuwe slachtoffers: de professor van de Faculteit van Humaniteit Dalila Rodriguez Gonzalez en Karla Pérez González, studente van die faculteit. Dalila, van onbesproken gedrag en erg populair bij haar studenten, gegarandeerd door de hoeveelheid erkenningen die ze al vanaf haar studentenleven en als professor krijgt, ondanks een tiental jaren intensief docentschap als Filologe en Master in Linguïstische en Redactionele Studies, overkwam de uitsluiting juist op het moment dat zij een doctoraal Pedagogie volgde. De door de rector zelf ondertekende resolutie verklaart dat haar ‘handelwijze in het sociale en ethische afwijkt van het correct optreden wat als docent van haar vereist wordt en wat de vorming van de studenten die aan genoemde Faculteit en deze Universiteit colleges volgen kan aantasten’. Dalila was naast haar werk als docent ook actief in het Instituut Patmos, een debatcentrum van evangelische snit dat door de autoriteiten in Cuba niet wordt erkend en herhaaldelijk dwarsgezeten door de Cubaanse geheime dienst.

Bron
* Mario Félix Lleonart Barroso op de website 14ymedio, 14 april 2017
Noot
* Raúl Roa was een vooraanstaand Cubaanse politicus en diplomaat. Hij was o.a. vele jaren lang Minister van Buitenlandse Zaken van Cuba.

Student journalistiek van Universiteit Santa Clara verwijderd

De 18-jarige studente Karla González is verwijderd van de journalistenopleiding aan de Universiteit Marta Abreu in Santa Clara. Karla González onderhield contacten met de oppositiegroep Movimiento Somos+ en plaatste teksten op websites die kritisch staan tegenover de regering van Cuba. In Santiago de Cuba hebben twee journalisten een levenslang verbod gekregen computerlokalen te bezoeken; zij verzonden daar informatie over mensenrechtenschendingen.

Karla Pérez González-weg-universiteit van santa claraKarla González wordt sinds 15 maart belasterd en belaagd door de leiding van de faculteit en een deel van de studenten. Die dag werd haar verboden deel te nemen aan een studentenbijeenkomst waar de voorman van Movimiento Somos+, Eliécer Ávila werd zwartgemaakt. Hij was daarbij zelf afwezig. Dinsdag jongstleden werd Karla onderworpen aan een ‘drie uur lange psychologische mishandeling’ door veertien medestudenten, vier docenten en zes leden van diverse organisaties, waaronder de Unie van Jonge Communisten . Deze groep besloot uiteindelijk Karla te verwijderen. Zij werd daar een dag later telefonisch over geïnformeerd. Karla spreekt over een politiek gemotiveerde verwijdering. Haar academische prestaties in al haar vakken waren in het afgelopen semester uitmuntend.

internet-cubaanse-muis-raul-garrinchaLevenslang verbod
In Santiago heeft de Cubaanse geheime dienst de onafhankelijk journalist Esteban Suárez Barbán en de blogger Manuel Salinas Espinosa ‘levenslang’ verwijderd uit de computerjongerenclub. Suárez Barbán, medewerker van de website Diario de Cuba werkte maandag jl. samen met Salinas Espinosa aan berichten over mensenrechtenschendingen in de provincie. Barbán: ‘Bij publicatie werd de computerverbinding gesloten, wat maar weer eens bewijst dat het de geheime dienst is en niet het telecommunicatiebedrijf ETECSA, die de dienst uitmaakt op internet. Na 10 minuten kwamen twee geheimagenten Dainiel Suárez Pagán en Pablo Regueiferos het computerlokaal binnen. ‘Dit zijn twee van de ergste onderdrukkers in deze provincie,’ aldus Barbán. De twee geheimagenten namen in de afgelopen maanden mobiele telefoons van dissidenten in beslag en dreigden hun telefoonlijn af te sluiten. Suárez Pagán zei dat hen op last van  het Ministerie van Binnenlandse Zaken, de toegang tot elke computerlokaal levenslang was verboden. ‘Internetverbindingen zijn er voor de revolutionairen en u mag zich niet meer binnen een straal van 50 meter bij zo’n lokaal ophouden,’ aldus de agent. Een andere politieagent Pablo Regueiferos waarschuwde dat Barbén’s vrouw, Yusielis Coss Ortega, bij overtreding van het  gebod, ‘de gevolgen zou merken op haar werk.’

fidel-castro-como estudiante en la Universidad de La Habana, donde ingresó en 1945

Fidel Castro als student aan de Universiteit van Havana

Leerstoel voor Fidel
Terwijl in Santa Clara en op andere universiteiten studenten worden verwijderd is aan de Universiteit van Havana deze week een ere-leerstoel geïnstalleerd, gewijd aan de studie van het denken van Fidel Castro. De nieuwe leerstoel wordt voorgezeten door de emeritus-hoogleraar Francisca López Siberia, aldus een mededeling van de Cubaanse staatstelevisie. Tijdens de openingszitting werd tijdens een panelgesprek unaniem eer betoond aan ‘de bijdragen voor de mensheid door het denken van Fidel Castro over de sociale, economische, natuur- en exacte wetenschappen.’

Bron
* Website Diario de Cuba

Yoani Sánchez: Wie gaan er nu naar de universiteit?

Ze zijn geboren tijdens de zogeheten Speciale Periode*, opgegroeid met het dubbele muntstelsel en wanneer ze hun graad behalen, zal Raúl Castro niet langer aan de macht zijn. Het zijn de meer dan 100.000 jonge mensen die overal in het land op dit moment beginnen met het volgen van colleges. Hun beknopte loopbaan bestond uit educatieve experimenten, de Batalles de Ideas en de opkomst van nieuwe technologieën. Zij weten meer over X-Men dan over Elpidio Valdés* en zij zullen zich Fidel Castro herinneren van oude foto’s en uit televisiedocumentaires.

De universiteit van Havana

De universiteit van Havana

Ze zijn de Wi-Fi kids met hun piratennetwerken, opgegroeid met de ‘pakketten’ van illegaal gekopieerde shows en televisieprogramma’s via illegale schotelantennes. Soms spelen ze ’s avonds via routers hun videogames waarbij zij zich machtig en vrij voelen. Wie hen wil leren kennen, moet weten dat ze na de basisschool zijn opgeleid door ‘hulpleerkrachten’ (maestros emergentes*) en grammatica, wiskunde en ideologie via het televisiescherm leerden. Toch zijn ze op dit moment het minst ideologisch segment van de Cubaanse samenleving en ook het meest kosmopolitische deel en de generatie met de mooiste toekomstvisie.

Luier?
Bij aankomst op school ontdoen zij zich van het standaardhapje waar de school in voorziet terwijl hun ouders stiekem hun lunch aan de poort van de school aanreiken. Zij hebben een bijzondere fysieke eigenschap waardoor ze in staat zijn in deze omgeving te overleven; zij horen niet wat hen niet interesseert en sluiten hun oren voor de rituele politieke tirades die tijdens de ochtendbijeenkomst worden afgestoken. Zij lijken luier dan andere generaties en dat zijn ze ook, maar in dit geval levert de apathie hen een evolutionair voordeel op. Zij zijn beter dan wij en zullen in een land leven dat in niets lijkt op wat ons werd beloofd.

Fraude
Enkele maanden geleden speelden deze jongeren een rol in de grootste studiefraudezaak waarover men in Cuba publiceerde. Sommigen hoopten een betere kans tot toelating tot het hoger onderwijs te krijgen door de antwoorden van de toelatingsexamens te kopen. Zij weten dat er betaald moet worden voor toelating en namen privéleerkrachten in de arm die hen leerden wat ze eigenlijk op school hadden moeten leren. Veel van die jongeren die nu de universiteiten binnenkomen, hebben sinds de basisschool de hulp gekregen van particuliere leerkrachten. Het zijn de zonen en dochters van een opkomende nieuwe klasse die hun materiële mogelijkheden gebruiken om hoe dan ook een plaats voor hun kinderen aan de Alma Mater te krijgen.

Niet kneedbaar
Deze jonge mensen gekleed in hun schooluniformen, strijden om zich te onderscheiden door bijvoorbeeld de lengte van een shirt, een lok gebleekt haar of door afzakkende broeken tot op de heupen. Het zijn de kinderen van hen die in de jaren negentig nauwelijks kans hadden op goed ondergoed. Hun ouders wilden er voor zorgen dat zij ‘niet hetzelfde zouden doormaken’ en gingen naar de zwarte markt om kleding en schoenen te kopen. Ze lachen om die valse zuinigheid en willen niet op militanten lijken, ze houden van felle kleuren en merkartikelen. Gisteren tijdens de start van het nieuwe schooljaar, kregen ze een lang betoog te horen over ‘het imperialisme dat de revolutie via de jeugd ondermijnt.’ Het leek op een motregentje dat er niet in slaagde het oppervlak te doordringen. De regering heeft gelijk dat zij zich zorgen maakt over de jongeren die nu de universiteit binnenkomen. Deze jongeren zullen nooit goede soldaten of fanatici worden. De klei waaruit zij zijn samengesteld is niet kneedbaar.

Bron
elipio-vadez-strip MasSePerdioEnCuba* Blog van Yoani Sánchez en de digitale nieuwskrant 14ymedio, 4 september 2014

Noten:
* De Speciale Periode in de jaren negentig was het gevolg van de ineenstorting van de Sovjet Unie en de stopzetting van de miljardendonaties door dit land aan Cuba.

Elipdio Váldez op Cubaanse poastzegel

Elpidio Valdés op Cubaanse postzegel

* Elpidio Valdés is een officieel stripfiguur uit vroegere jaren.
* Maestros emergentes – een vinding van Fidel Castro – waren een soort onderwijzers-in-opleiding die het tekort aan personeel moesten opvangen; de kwaliteit van de meesten van hen liet ernstig te wensen over waardoor veel ouders hun steun zochten in bijlessen.

* Batallas de Ideas / De strijd om de Ideeën, een ideologische campagne via bijeenkomsten en via radio en televisie, ingezet door Fidel Castro om de betrokkenheid van de Cubaanse massa’s bij de revolutie te versterken.

Jonge dissidente van universiteit gestuurd

damasdeblancoSayli Navarro,De dissidente activiste Sayli Navarro mag niet langer studeren aan de Universiteit van Matanazas Havana vanwege haar politieke opvattingen. Ze moet deze universiteit  verlaten.

Saily is een jeugdig lid van de Cubaanse mensenrechtengroep Damas de Blanco. Vorige week werd Sayli gearresteerd omdat ze deelnam aan de wekelijkse stille tocht van de vrouwen in Colon bij de hoofdstad Havana. Zij is de vierde vrouw op de foto die het teken L van Libertad/Vrijheid brengt met haar hand. In Cuba worden op diverse plaatsen al acht weken achtereen elke zondag leden van de Damas de Blanco aangevallen en aangehouden door politie of semiofficiële benden. De vrouwen wonen de mis bij en houden daarna een korte stille tocht waarin zij terugkeer van de democratie en respect voor de mensenrechten eisen.

Link
* Saily kan gesteund worden door het zenden van een tweet naar StandWithSayli:
https://twitter.com/SayliNavarro