CubaTips: El Sexto moet vrij, headbangen in Havana, bedwelmende sferen, Iberia en 83.000 bijbels

Aandacht is er in de nieuwe CubaTips van vandaag voor de acties om kunstenaar El Sexto vrij te krijgen, o.a. via een wereldwijde on-line-petitie.

Het toerisme groeit richting Cuba en ook de mogelijkheden om naar dit land te vliegen zijn heftig in beweging. Zo breidt Iberia zijn vluchten uit. Cuba biedt natuurlijk salsa, maar toch ook een heavy-metalscene, netjes gecontroleerd door een agentschap van het regime. Ook hieraan zijn artikelen gewijd.
logo van cubatips ontwerp stijn
INHOUDSOPGAVEVAN DEZE NIEUWSBRIEF

1. Van de redactie
2. 25 jaar Glasnost in Cuba (deel 10)
3. On line petitie voor vrijlating El Sexto
4. Headbangen in Havana
5. Bedwelmende sferen
6. Transport van 83.000 Bijbels naar Cuba
7. Ook Fernandez hoopt er tegen Cuba bij te zijn
8. Iberia breidt vluchten uit naar Cuba
9. Tournee Eliades Ochoa jaar verplaatst
10.Culturele Cuba Agenda
11.Het laatste nieuws

glasnostincubaklein25 jaar Glasnost in Cuba (deel 10)
Van verschillende kanten is de redactie gevraagd meer te vertellen over het ontstaan en de achtergronden van de Stichting Glasnost in Cuba. Zoals in de vorige nummers werd gemeld bestaan ze dit jaar 25 jaar. In dit nieuwe nummer deel 10, dat we hierna citeren.

Steigers
De Stichting is in de steigers gezet in 1989 na een reis van Kees van Kortenhof en Annelies Lemmers naar Cuba en vervolgens juridisch opgericht op 18 april 1990. Het doel was en is steun te verlenen aan de vreedzame mensenrechtenbeweging in Cuba.

Informatie
Vanaf de oprichting van Glasnost in Cuba lag het accent van de activiteiten op informatieverschaffing. Dat gebeurde in eerste instanttie via een papieren nieuwsbrief waarvan er in het begin zo‘n 50 exemplaren verschenen. Later gimng dit via de speciale website met dagelijks nieuws uit Cuba en via de wekelijkse CubaTips.

Penicilline en gaygroep
Maar soms werd ook daadwerkelijke praktische steun verleend. Bijvoorbeeld hulp bij de oprichting van een onafhankelijke gaygroep. En steun aan een doodzieke dissidente econoom in de vorm van penicilline.

Formulieren voor Varela
Politieker was de steun begin jaren 2000 aan de Varelaraadpleging van dissidentenvoorman Oswaldo Paya. Zo’n raadpleging was wettelijk mogelijk, maar dissidente groepen hadden geen toegang tot kopieerapparatuur. Waar moesten de formulieren voor deze raadpleging worden gedrukt? Uiteindelijk werden de formulieren gedrukt bij bevriende relaties, namelijk bij de Katholieke Onderwijs Vakorganisatie (KOV) in Rijswijk en de Hout-en Bouwbond FNV in Woerden. En gelukkig was er een Nederlander die enige tijd met zijn gezin in Cuba ging werken. Zijn meubels werden per container overgebracht en daar zaten de duizenden formulieren in van het Project Varela.

t-shirts-havana-2008-onderwijsbond-CNV-straatT-shirts
Verder hebben we een duizenden T-shirts verspreid onder de bewoners van bejaardenhuizen en kinderinternaten in Cuba. Ze waren in Nederland ooit gebruikt om de eis van onderwijsbonden van 26 lesgevende uren kracht bij te zetten. Die 26 sloot naadloos aan bij het bijna heilige getal 26 in Cuba want dat is de naam van Castro’s beweging, de 26 Julibeweging. De dragers van de T-shirts werden later op straat in Cuba nog wel eens gesignaleerd.

Steun
De Stichting is geheel onafhankelijk, bestaat uit louter vrijwilligers en ontvangt geen subsidies. De gemaakte kosten worden betaald uit giften van individuele sympathisanten. Mocht u ons willen steunen met een (jubileum-)gift: U kunt uw bijdrage overmaken op NL45 INGB 0006 1317 44 van de Stichting Glasnost in Cuba.

Gratis abonnement
Wilt u alle nieuwe nummers van CubaTips vanaf nu in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement! Ruim 900 geïnteresseerden gingen u al voor!

‘Google voedt subversie. Liever Russische of Chinese technologie’

De officiële website Cubadebate publiceerde vrijdag een interview met de informatiedeskundige Karel Pérez Alejo, die toenadering tot de computertechnologie van Rusland en China (‘onze strategische bondgenoten’) bepleit, omdat hij de bedoelingen van het Amerikaanse bedrijf Google wantrouwt. Google zou te dicht bij het ‘Ministerie van Buitenlandse Zaken staan en zeer dicht bij Hillary Clinton.’ Enkele maanden geleden bezochten directieleden van Google Cuba en hadden o.a. contacten met studenten van de computeropleiding UCI en met de dissidente internetkrant 14ymedio.

Een van de Google-delegatieleden die Cuba bezochten

Een van de Google-delegatieleden die Cuba bezocht

Het interview met expert Karel Pérez Alejo verscheen aanvankelijk in Progreso Semanal* en is daarna overgenomen op de voorpagina van Cubadebate. Karel Pérez twijfelt aan de bedoelingen van Google, vooral aan de politieke rol van deze Amerikaanse onderneming. De projecten van Google zouden ‘in essentie gericht zijn op subversie – door gebruik van technologie – in landen waar men problemen heeft met de vrijheid van meningsuiting, zoals zij die zien.’  Karel Pérez meent dat Google Cuba bijna niets te bieden heeft en dat Google het gehele informatiseringssysteem van Cuba zal veranderen. Daarom pleit hij voor een grotere prioriteit voor de technologie afkomstig uit China en Rusland en een afwijzing van wat van Google komt. Een Cubaanse zoekmachine is, aldus Alejo, heel goed mogelijk zonder een relatie met Google, ‘want de hele wereld weet dat hun intenties niet geheel duidelijk zijn. Je kunt je beter tot deze landen wenden waar sprake is van sterke technologische ontwikkelingen.’

Vijanden van Internet
China en Rusland staan hoog genoteerd op de lijst van Journalisten zonder Grenzen van landen met overheden, die als ‘vijanden van internet’ worden omschreven. Newsweek publiceerde afgelopen week een voorstel van de Russische Minister van Communicatie, Nikolai Nikiforov, om internet in het land sterker te controleren en nieuwe regels in te voeren die sterk lijken op de controlemaatregelen van China.

Bron
* Diario de Cuba, 28 maart 2015

Harold Cardenas (links) na het gesprek met Google-bezoekers aan Cuba

Harold Cardenas (links) na het gesprek met Google-bezoekers aan Cuba

Noot
* Progreso Semanal is een van oorsprong Amerikaans-Cubaans tijdschrift met grote sympathie voor de Castro’s en de revolutie. De website – in het Engels en het Spaans – publiceerde 25 maart een artikel van de hand van Harold Cardenas Lema, die als blogger maar geen dissident, verslag doet van de ontmoeting met de Googledelegatie. Cardenas is aanmerkelijk minder paranoïde als het gaat om de bedoelingen van Google. Hij dankt de delegatie voor de mogelijkheid om Google Chrome te kunnen downloaden, maar maakt de Amerikanen er ook attent op dat veel Google-technologie tot nu toe in Cuba onvindbaar is.
Citaat: ‘Als ik naar huis terugga, geloof ik tijdens ons gesprek flink te hebben gelachen. Het is moeilijk geen sympathie op te brengen voor deze groep nerds en een goede band met hen te onderhouden – wat niet hetzelfde is als hen vertrouwen. Ik ken Google’s ideeën niet, maar mijn mening over hen is ten positieve gewijzigd. Dat is in elk geval mijn opvatting,’ aldus Cardenas Lema, een van de oprichters van het jongerenplatform van de  overheid Joven Club. Hij was ook aanwezig tijdens de ontmoeting van de civil society januari vorig jaar met minister Timmermans op de Nederlandse ambassade.

Yoani Sánchez is ‘huurling in dienst van de VS’

Yoani Sánchez, de uitgever van de onafhankelijke internetkrant 14Ymedio, is er door M.H. Lagarde van beschuldigd ‘een huurling in dienst van de VS’ te zijn. Lagarde, directeur van het officiële portal Cubasí, beschuldigt Yoani Sánchez ervan het nieuwe platform Reflejos ‘te vergiftigen met de propaganda van de contrarevolutie’. Reflejos werd vorige week door de overheid gelanceerd als nieuw internetplatform ‘zonder enige beperking.’

cubasi-lagarde-yoani-sanchez23032015Yoani Sánchez nam de uitdaging aan en lanceerde een eigen blog op het platform Reflejos, dit tot grote woede van Lagarde, directeur van het officiële portal Cubasí, die haar direct beschuldigde ‘een huurling in dienst van de VS te zijn.’ Lagarde legt in zijn reactie ook een relatie met de aanstaande Top van de Amerika’s op 10 en 11 april waar president Obama en president Raúl Castro elkaar officieel zullen ontmoeten. Bij deze top is ook ruimte voor de opvattingen van de civil society uit diverse Amerikaanse landen, inclusief Cubaanse dissidenten. Enkelen van hen hebben overigens een reisverbod opgelegd gekregen van de Cubaanse overheid.

Op vrijdag 11 en zaterdag 12 april komen de leiders van alle landen uit de Amerika's in Panama bijeen, onder hen president Obama en president Raúl Castro

Op vrijdag 11 en zaterdag 12 april komen de leiders van alle landen uit de Amerika’s in Panama bijeen, onder hen president Obama en president Raúl Castro

Provocatie
Volgens Lagarde is Sánchez’ nieuwe blog ‘de eerste provocatie opgezet door de huurlingen van de Amerikanen in het zicht van de Top van de Amerika’s.’ Lagarde beschuldigt onafhankelijk journalist Reinaldo Escobar, echtgenoot van Yoani Sánchez, ervan een informant van de Amerikaanse vertegenwoordiging in Havana te zijn. Lagarde zegt geen waarzegger te zijn en hij wil niet speculeren over de aard en de variëteit van de bloggers op het nieuwe platform van Reflejos. De onderwerpen die tot nu toe op Reflejos verschijnen zijn weliswaar gevarieerd (voedsel, popsterren, sporten, bijbeluitleg en techniek), maar getuigen ook van een grote braafheid en missen elke kritische zin tegenover actuele gebeurtenissen in het land. Een reactie van Alex, een bezoeker van de 14ymedio-site, luidt: ‘Dit blog Reflejos is weer een andere Granma (partijkrant, redactie). De teksten worden gefilterd en reacties die de moderator niet bevallen komen niet op de site. Ik probeerde te posten, maar het lukte geen enkele keer.’

Bron
* Julio Cesar Álvarez is onafhankelijk journalist o.a. werkzaam voor de website Cubanet. Álvarez werd in 1992 tot 19 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn betrokkenheid bij de activiteiten van mensenrechtengroepen, waarvan hij er 16 jaar uit zat.

Link
* De website CubaSi over ‘Huurlingen van de VS openen blog op Cubaans platform’, 23 maart 2015

Opkomst en ondergang van het bisdom Pinar del Río

‘Wat is er veel veranderd. En wat is de kathedraal met de omliggende gebouwen mooi geworden’, riep een katholieke leek toen hij afgelopen lente na dertig jaar ballingschop opnieuw zijn geboortestad Pinar del Río bezocht. De veranderingen van de infrastructuur van het bisdom, die begonnen met het aantreden van bisschop Jorge Enrique Serpa Pérez maken indruk. De bouwwerken breiden zich gestaag uit en de oude problemen met het verkrijgen van vergunningen zijn verdwenen. Maar de prijs voor deze aanpak, blijft niet verborgen. De bisschop klaagt over de geringe betrokkenheid van zijn gelovigen en de tekort schietende vrijgevigheid. Op sociaal terrein spreekt de katholieke kerk van Pinar del Río geen rol van betekenis meer.

De uitbreiding van de bisschoppelijke gebouwen in Pinar del Río

De uitbreiding van de bisschoppelijke gebouwen in Pinar del Río

Kardinaal Jaime Ortega van Havana en bisschop Serpa hebben dezelfde aanpak gevolgd om de autoriteiten ter wille te zijn. Zij maakten een deel van de lekenactiviteiten onmogelijk in ruil voor bepaalde voorrechten van de autoriteiten. Toen in januari 2007 bisschop José Siro González Bacallao zijn opvolger Serpa in het bisdom verwelkomde begon een nieuw hoofdstuk in het pastorale, religieuze en sociale leven van de lokale kerk. De benoeming van Serpa viel samen met de toenadering tussen de autoriteiten en een deel van de leiders van de katholieke kerk in Cuba, aangevoerd door de aartsbisschop van Havana, Jaime Ortega y Alamino.

Dagoberto Valdes (links) was de directeur van het kritische tijdschrift Vitral en de teruggetreden bisschop Siro In januari 2007 verscheen het laatste nummer van Vitral, het kerkelijk tijdschrift uit het bisdom Pinar del Río. Uitgever Dagoberto Valdés maakte toen bekend dat het kritische blad vanwege gebrek aan middelen niet meer kon verschijnen. In 1999 ontving Dagoberto Valdés ín Amsterdam uit handen van Prins Claus een belangrijke onderscheiding voor zijn inspanningen op cultureel en sociaal gebied in Cuba. Bisschop De Siro had het tijdschrift Vitral op momenten dat het blad in het voortbestaan werd bedreigd door de communistische machthebbers, altijd publiekelijk in bescherming genomen. Onafhankelijk journaliste Miriam Leiva noemde de sluiting van een schande. Zij voegde er aan toe dat de Cubaanse regering 13 jaar lang heeft geprobeerd ‘deze ruimte voor vrije reflexie in een totalitaire omgeving te sluiten en te vernietigen’. (…) ‘Schande voor allen die de afgelopen jaren hebben gevochten tegen Vitral en het Centro de Formación Civica y Religiosa de Pinar del Río. Dat God ieder moge vergeven die aan deze sluiting heeft bijgedragen.’

Dagoberto Valdes (links) was de directeur van het kritische tijdschrift Vitral met de teruggetreden bisschop Siro (rechts).
In januari 2007 verscheen het laatste nummer van Vitral, het kerkelijk tijdschrift van het bisdom Pinar del Río. Uitgever Dagoberto Valdés maakte toen bekend dat het blad vanwege gebrek aan middelen niet meer kon verschijnen. In 1999 ontving Dagoberto Valdés ín Amsterdam uit handen van Prins Claus een belangrijke onderscheiding voor zijn inspanningen op cultureel en sociaal gebied in Cuba. Bisschop De Siro had het tijdschrift Vitral op momenten dat het blad in het voortbestaan werd bedreigd door de communistische machthebbers, altijd publiekelijk in bescherming genomen. Onafhankelijk journaliste Miriam Leiva noemde de sluiting destijds ‘een schande’. Zij voegde er aan toe dat de Cubaanse regering 13 jaar lang had geprobeerd ‘deze ruimte voor vrije reflexie in een totalitaire omgeving te sluiten en te vernietigen’. (…) ‘Schande voor allen die de afgelopen jaren hebben gevochten tegen Vitral en het Centro de Formación Civica y Religiosa de Pinar del Río. Dat God ieder moge vergeven die aan deze sluiting heeft bijgedragen.’

Toenadering
Die toenadering beleefde zijn hoogtepunt met het bezoek in maart 2012 van paus Benedictus XVI aan Cuba en de vrijlating van een groep gevangen Cubanen die sinds de Zwarte Lente van 2003 gevangen zaten. De Cubaanse Bisschoppenconferentie in zijn geheel koos ook voor toenadering. De twee bisschoppen die daar de meeste moeite mee hadden en de scherpste kritiek op het regime hadden, stonden op het punt het ambt te verlaten vanwege hun leeftijd. In Santiago de Cuba droeg Pedro Meurice, oud en ziek, zijn bisdom over aan een leerling, Dionisio García. Aan de andere kant van het eiland trok José Siro zich terug en vertrok naar Italië om de weg vrij te maken zodat het pact tussen kerk en staat mogelijk werd. Nog geen drie maanden na de overdracht in Pinar del Río, begon de ontmanteling van al die activiteiten die blijkbaar een obstakel waren om de relaties met het regime te verbeteren. Men dwong de leden van de redactieraad van het tijdschrift Vitral zich terug te trekken en reorganiseerde het scholingscentrum en de uitgeverij. Ook de Broederschap voor Hulp aan Gevangen en hun Familieleden, het jongerenpastoraat, de katholieke Commissie voor de Cultuur en de Lekenraad van het bisdom werden ontbonden. Op die manier verdwenen de katholieke leken uit de kerkelijke structuren.

De nieuw benoemde bisschop Serpa (midden) met rechts kardinaal Jaime Ortega en links de aartsbisschop van Bogotat

De nieuw benoemde bisschop Serpa (midden) met rechts kardinaal Jaime Ortega en links de aartsbisschop van Bogota

Kerk groeit
Toen bisschop Serpa in Pinar del Río begon nadat hij 31 jaar werkzaam was geweest in het aartsbisdom Bogota, telde het bisdom Pinar del Río 17 priesters, minder dan 30 religieuzen en een grote groep betrokken leken. De kerkgebouwen waren vervallen en men kreeg nauwelijks vergunning om de restauratie ervan ter hand te nemen. Alle parochies hebben nu voor de eerste keer in vijftig jaar weer priesters, het aantal leden van religieuze congregaties is gegroeid en andere religieuze orden zoals de Brigitinnen (Orde van de Redder van de Heilige Brigitta) hebben hun werkterrein uitgebreid van Havana naar de provincie. Behalve de restauratie van de kathedraal is het parochiehuis uitgebreid en is een complex verschenen voor catechese en ontmoetingen. Ook heeft de kerk midden in de stad een gebouw kunnen kopen voor Caritas, vlak bij de provinciale zetel van de communistische partij. En verder is men er binnen 8 jaar in geslaagd dat in de gemeente Sandino de eerste gloednieuwe Cubaanse kerk sinds 1959 wordt gebouwd. De vorige bisschop Siro ontving 25 jaar lang een negatieve reactie van de autoriteiten wanneer hij daarom verzocht. Ook de mogelijkheid in het hele diocees processies te kunnen houden moet op het conto van bisschop Serpa worden geschreven.

Negatieve gevolgen
Maar de negatieve gevolgen van zijn pontificaat worden ook voelbaar. De bisschop klaagde over de geringe motivatie en het gebrek aan betrokkenheid van de gelovigen, inclusief hun geringe vrijgevigheid. De sociale en maatschappelijke betrokkenheid is bijna nul en het pastoraat binnenkerkelijk, anderen spreken over klerikaal. Behalve de bisschop zelf spelen leden van de kerk geen rol in het maatschappelijk leven van Pinar del Río. ‘Het verlies van morele autoriteit vindt niet van de ene op het andere moment plaats,’ fluistert een katholiek in Pinar del Río.’(…) ‘Dat weer terugwinnen kost meer tijd dan de bouw van een willekeurige kerk.’ De erfenis die deze bisschop achterlaat als hij zich binnenkort op 75 jarige leeftijd terugtrekt, is een indrukwekkende architectonische infrastructuur. Moeilijker zal het zijn de kerk die gevormd werd door leken en is afgebroken, weer op te bouwen.

Bron
* Juan Carlos Fernández, Pinar del Río in de internetkrant 14ymedio, 26 maart 2015

Cuba en de EU willen voor eind 2015 akkoord sluiten

Federica Mogherini, de hoogste vertegenwoordiger van de Europese Unie, heeft gisteren in Havana het overleg tussen de EU en Cuba afgesloten met een persconferentie in Hotel Nacional. Hoewel Mogherini tijdens deze conferentie zei dat de dialoog met de civil society in Cuba wordt voortgezet, werd het een onafhankelijk journalist van de internetkrant 14Ymedio verboden haar persconferentie bij te wonen. Het bezoek van de hoge vertegenwoordiger van de EU vond plaats enkele weken na het bezoek van de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, Paolo Gentiloni, en vóór het bezoek in mei aanstaande van de Franse president François Hollande.

Gisteren ontmoette Mogherini president Raúl Castro

Gisteren ontmoette Mogherini president Raúl Castro

Cuba en de Europese Unie versnellen hun overleg en streven naar een akkoord over een politieke dialoog en samenwerking voor het einde van het jaar, aldus Mogherini bij het einde van haar eerste officiële bezoek aan Cuba. Onafhankelijk journalist Reinaldo Escobar van 14Ymedio werd bij de ingang van Hotel Nacional tegengehouden. Mogherini zei na afloop van de persconferentie dit incident te betreuren en door toedoen van de EU-ambassadeur Herman Portocarrero kon Escobar toch enkele vragen stellen aan Mogherini. In dit korte interview liet Mogherini weten dat er geen verwijdering zal ontstaan tussen Europa en de civil society in Cuba: ’De Europeanen, de Europese Unie, zullen altijd met de civil society in contact blijven, met de hele civel society,’ benadrukte zij. Op een vraag of de Cubaanse regering binnenkort het VN-Pact voor Burger en Politieke Rechten en dat voor Economische, Sociale en Culturele Rechten zal ondertekenen, gaf Mogherini geen antwoord: ’Het thema is in discussie, maar ik kan er niet over spreken. Ik kan niet in naam van de Cubaanse regering spreken.’

De Cubaanse autoriteiten verhinderden de aanwezigheid van de onafhankelijk journalist Reinaldo Escobar aan de perscoferneite. Mogherini zei later dit incietn te betreuren.

De Cubaanse autoriteiten verhinderden de aanwezigheid van de onafhankelijk journalist Reinaldo Escobar aan de persconferentie in Hotel Nacional. Mogherini zei later dit incident te betreuren.

Gespreksthema’s
Tijdens haar bezoek aan Cuba sprak de Hoge Commissaris voor Buitenlandse Zaken en Veiligheid van de EU o.a. met president Raúl Castro, de Minister van Buitenlandse Zaken, Bruno Rodríguez, die van Economie en Commercie en Buitenlandse Investeringen en met kardinaal Jaime Ortega en vertegenwoordigers van de civil society. ‘Ik ben heel tevreden’. (…) ‘Als het doel van mijn reis was de relaties tussen Cuba en de EU te verbeteren, is het resultaat heel positief geweest’. Een van de thema’s die zij met de Cubaanse autoriteiten had besproken was dat van de mensenrechten. ‘Wij spraken over de mensenrechten die zowel in Cuba als in Europa gerespecteerd moeten worden. Maar ik leg er de nadruk op dat we geen lessen willen geven, maar onze standaarden over individuele, sociale en economische mensenrechten willen delen.’ Om de contacten te intensiveren en het onderhandelingsproces te versnellen is een bezoek voorzien van minister Bruno Rodríguez aan Brussel op 22 april. Mogherini herinnerde er tijdens de persconferentie opnieuw aan dat de EU op dit moment de belangrijkste handelspartner van Cuba is, de eerste buitenlandse investeerder en de derde leverancier van toeristen. Bovendien biedt de EU het eiland hulp ter waarde van 110 miljoen euro.

Bron
* Onafhankelijke internetkrant 14Ymedio

Martín Guevara over zijn oom ‘Che’: geen heilige, noch beul

Vandaag had ik online een woordenwisseling met een kennis die me vroeg hoe ik over mijn oom Ernesto ‘Che’ Guevara’s verleden als “beul” dacht. Ik benaderde het onderwerp door te stellen dat we in het algemeen moesten erkennen dat hij een buitengewoon persoon was geweest, maar dat hij natuurlijk een menselijk wezen bleef en niet het triomfalistisch standbeeld wat van hem was gemaakt.

Ernesto-Che-Guevara-foto-Martin-GuevaraDe eerste persoon die lijdt onder deze denkwijze is degene die tot een mythe is verworden. Door dat te doen worden de moeite en offers die een dergelijk persoon bracht om verdienstelijk te zijn gebagatelliseerd. Ernesto was veelzijdig, al voordat hij de weg betrad van de guerrilla, een pad waartoe hij werd verleid vanwege zijn ambitie en (de zijns inziens) ongevoeligheid van de machtigen en hun weigering de welvaart eerlijker, broederlijker en zelfs op meer democratische wijze onder de wereldbevolking te verdelen. Hij was een grootse dromer en romanticus, een Einzelgänger, een grenzeloze reiziger, een intellectueel, een kenner van hoogstaande Franse, Spaanse en Latijns Amerikaanse poëzie, een verfijnd schrijver, een dokter die ondanks gebrek aan officiële praktische ervaring meer patiënten genas in de jungle, lepra koloniën en gebieden in Cuba’s Sierra Maestra, dan menig dokter gedurende zijn hele leven gedaan zal hebben. Hij was een persoon die opviel tussen politici vanwege zijn mijns inziens meest prominente kenmerk: hij deed wat hij zei.

Geweld
Over het algemeen deel ik zijn ideeën niet. Ik ben geen communist. Ik vind het vreselijk wanneer anderen zich met mijn privézaken bemoeien. De vrijheid van de staat, zoals alles en iedereen, eindigt waar mijn rechten beginnen. Ik verwerp elke vorm van bemoeienis in het leven van een individu voor het welvaren van de massa, en ik keur elke vorm van geweld af; die van mijn oom en die van zijn vijanden (en u zult me gelijk geven dat sinds 1967 meer mensen zijn overleden aan de gevolgen van politiek geweld, oorlogen, bombardementen, gewapende strijd, opstanden, marteling en andere tragedies dan het aantal mensen dat Che ooit vermoordde in de strijd of tijdens executies). Ik verwerp al deze ideeën. Ik ben echter van mening dat de huidige tijd een politicus mist die doet wat hij zegt te zullen doen en handelt naar zijn overtuigingen.

El 'Che' Guevara Serna

El ‘Che’ Guevara Serna

Vrijwilligerswerk
Che was een held wat betreft vrijwilligerswerk, hij was de eerste die zelfs op zondag de handen uit de mouwen stak. Fidel kon dat niet uitstaan omdat het hem niet in een goed daglicht stelde. Hij deed dat vrijwilligerswerk vooral ter verbetering van zijn eigen imago. Hij wilde niet vier uur achter elkaar op zondag zwetend aan het werk zijn. Hij deed het enkel een of twee keer na de dood van Che in 1970, toen de suikerrietoogst van 10 miljoen ton jammerlijk mislukte. Hij deed dat enkel vanwege de dreiging voor zijn eigen project en uit angst persoonlijk verantwoordelijk te worden gehouden voor de grootste ramp in de recente Cubaanse geschiedenis.

Fidel wilde overleven
Andere regeringsfunctionarissen hadden een hekel aan Che omdat hij oprecht was, geen opportunist en hen hun gebrek aan normen en waarden publiekelijk in het gezicht wreef. Hij zette zich in voor wat hij als juist zag en stierf in het harnas, aan de zijde van zijn soldaten. Hij reisde altijd zonder bodyguards, stapte op de trein, reisde naar plekken als Hiroshima, Montevideo of Uruguay als hij de Rio de la Plata, een dikke malse steak, een mate of een praatje in zijn eigen moedertaal en dialect met iemand op een bankje in het park miste. Als minister verzorgde hij vrijwel altijd zijn eigen vervoer; Fidel daarentegen rijdt met 500 bodyguards. Hij liet zelfs een leverexpert overkomen van het Gregoria Marañon ziekenhuis in Spanje om te voorkomen dat hij dood zou gaan, waarmee hij alle propaganda voor de superieure Cubaanse gezondheidszorg de grond in boorde. Hij heeft er altijd alles aan gedaan om aan de top te blijven, en natuurlijk ook om te blijven leven!

Fidel castro kapt suikkerriet

Fidel Castro kapt suikerriet

Executies
Ernesto erfde de eigenschap altijd af te maken waar hij mee begon van zijn moeder, en de romantische misstappen van zijn vader. Hij vertelde de waarheid, zelfs wanneer dat moeilijk was. Hij is de enige politicus die ooit voor de Verenigde Naties een dergelijke uitspraak heeft gedaan:
‘We hebben mensen geëxecuteerd, we executeren mensen en zullen dat blijven doen. Dit is ongetwijfeld een vreselijke stelling, maar ik mis de eerlijke en noodzakelijke speeches die geen enkele leider (niet eens Fidel Castro) heeft gegeven, waarbij dingen als ‘we nemen gevangen, we verbieden, we doden, we bombarderen, we executeren, we ontwikkelen massavernietigingswapens, we creëren hongersnood, ellende, pijn en angst, en we zullen dat blijven doen’ gezegd worden.’

Geen demagoog
De feiten overstijgen de werkelijkheid van deze gebeurtenissen. Che was geen demagoog: hij leidde niemand om de tuin. Dat was zijn grootste politieke verschil met Fidel Castro, die gedurende zijn leven de schapen wist te overtuigen in slaap te vallen tussen een roedel wolven. Fidel bracht mensen bij elkaar, loog iedereen voor om zijn individuele belangen te behartigen: de menigte, ambtenaren, presidenten, zakenlui, e.a.  ‘We zijn geen communisten en zullen dat nooit zij’, zei hij vaak. Terugkijkend is dat wellicht een van de weinige waarheden die hij ooit uitsprak: hij was nooit ook maar de schaduw van een echte communist. Anderzijds vertelde Che zijn soldaten: ‘de meesten van ons zullen het er niet levend van af brengen. Degene die weg wil kan nu vertrekken. Dit is de taak van een man.’  Zijn bataljons begonnen met honderd man en eindigden met tien man. Fidel begon met honderd man en eindigde met een miljoen mannen. Hij liet hen echter zinken op de Titanic, nooit op de ark van Noach. Che stierf aan de zijde van zijn soldaten.

Guevara als deelnemer aan een sportwedstrijd aan de Univestieti van Orietne in het beginjaren van de reovlutiera a

Guevara (midden) neemt deel aan een sportwedstrijd aan de Universiteit van Oriente in de beginjaren van de revolutie

Hard en harteloos
Ja hij was zeker hard en zijn vijanden stellen dat hij harteloos was. Maar hij was ook een man van menselijke waarden die de kant koos van degenen die geen hoop hadden, in de wereld in het algemeen. Regeringsfunctionarissen die hem na zijn dood verheerlijkten hadden hem tijdens zijn leven stiekem verfoeid, maar de eerlijke arbeiders van Cuba hielden oprecht van hem. Ze werden niet gedreven door angst voor een almachtige verslindende god, wat wel het geval was jegens Fidel. Werkelijke genegenheid was af te lezen van de nederige, eenvoudige mensen die hem hadden gekend en mij over hem vertelden. Ik zeg hetzelfde tegen degenen die enkel het verlichte gezicht van een smetteloze revolutionair zien die niets anders heeft dan goede eigenschappen: het imago dat Fidel uit eigen belang promootte in Cuba nadat hij Che in de steek liet, juist op het moment dat hij hem het hardst nodig had. Het is zeker waar dat Che verantwoordelijk is voor de executies die werden uitgevoerd in Havana’s fort La Cabaña, een ongelukkige periode uit de Cubaanse de-evolutie periode. Elke medaille kent twee zijden. We zijn allen een mengeling van verschillende waarden. Ernesto bracht het goede en het verre-van-goede tot het uiterste.

Bron
* Blog Martín Guevara, 15 maart 2015
Link
* Deze Cubaweblog over Martín Guevara, 14 juni 2014

Martin guevara op de cover van zijn boek

Martin Guevara als jongeman op de cover van zijn boek

Noot:
Martín Guevara werd in 1963 in Argentinië geboren. Zijn vader Juan Martín Guevara is de jongste broer van Che en zat ten tijde van de militaire dictatuur in Argentinië tussen 1975 en 1983 gevangen vanwege zijn betrokkenheid bij het Frente Antimperialista por el Socialismo. De familie verliet Argentinië vijf jaar na de dood van Che Guevara (1967) en emigreerde naar Cuba. Martin was toen 10 jaar. Hij bleek het temperament en de politieke opvattingen van zijn oom, de mythische El ‘Che’ niet te delen en rebelleerde, wat leidde tot veel problemen voor hem en zijn familieleden. In 1988 verliet hij Cuba definitief, maar mocht enkele keren terugkeren om zijn zoon, zijn moeder en andere leden van de familie te ontmoeten. De neef van ‘Che’ Guevara mocht echter niet langer in Cuba wonen. De laatste 17 jaar woont hij met zijn vrouw en een jongere zoon in Spanje. Vorig jaar verscheen zijn boek ‘In de schaduw van een mythe’ (in het Engels en het Spaans).

Demonstrant gearresteerd na protest park Havana

Met luide stem riep een demonstrant vorige week – in het Spaans en in het Engels – om het heengaan van de Castro’s en om het onmiddellijk eerherstel van de mensenrechten in het land. Het regime reageerde met veertig politieagenten waarbij de demonstrant Carlos Manuel Figueroa Álvarez werd geslagen en met geweld tegen de grond werd geramd.

Carlos Manuel Figueroa Álvarez met een groep activisten in Parque Central

Carlos Manuel Figueroa Álvarez met een groep activisten in Parque Central

De gebeurtenissen speelden zich af om 11 uur in de ochtend vlakbij de sokkel van de Nationale Held van Cuba, José Martí Pérez, in het Parque Central. Carlos Manuel werd gearresteerd en naar het politiebureau Dragones in Oud Havana gebracht. Daar werd hij door drie agenten van de politieke politie ondervraagd. Een van hen was agent Frank, de eerste luitenant Yaderis en de onderluitenant Yaremis, die in de wijk Cotorro beter bekend is als La Jimaguita. Carlos Manuel herinnert zich een felle discussie met Frank, met wie hij al eerder te maken had in zijn buurt Cotorro. Hij werd toen geslagen en de functionaris schond zijn privacy door de woning van zijn moeder te bezoeken. ‘Hij ondervroeg en fotografeerde mijn moeder en mijn vrouw en ondervroeg hen over de manier waarop ik in mijn onderhoud voorzag.’

Politieke gevangenen
Carlos Manuel behoort tot de 53 politieke gevangenen die in december werden vrijgelaten na de toenadering tussen Cuba en de VS. Hij en de anderen worden streng gecontroleerd op straat en in hun woningen. ‘Dat is geen controle, maar permanente politieke achtervolging,’ zegt hij. Aan het eind van de dag werd hij vrijgelaten en werd hem te verstaan gegeven zijn broeders in de strijd niet op te zoeken. Ook vroegen ze hem hen tot kalmte te manen omdat sinds mijn aanhouding zijn vrienden voor het gebouw waar hij werd vastgehouden, om zijn vrijlating riepen. Carlos Manuel Figueroa Álvarez is lid van de oppositiebeweging Patriottische Unie van Cuba, UNPACU.

Bron
* Pablo Morales Marchán op de website Cubanet van 20 maart 2015