Martha Beatriz Roque: ‘Oppositie bewandelde niet de juiste weg’

Zij staat op het punt een staaroperatie te ondergaan, het gevolg van een stomp die een agente van de staatsveiligheid haar gaf. Het is een van de vele gewelddadige confrontaties waar Martha Beatriz Roque (72) in de voorbije jaren slachtoffer van werd. De dissidente en ex-politieke gevangene geeft haar visie op de rol van de oppositie op het eiland die volgens haar ‘niet de juiste weg volgt om het volk te bereiken. Je moet de bevolking raken en daarbij moet men ideeën overdragen over de werkelijkheid van het regime, die de die de bevolking begrijpt,’ zegt  Roque in een gesprek met de redactie van de internetkrant 14ymedio in het gebouw van de Cuban American Foundation in Miami.

Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque y Félix Bonne, autores con René Gómez Manzano del documento La Patria es de Todos 1997

De initiatiefnemers van Het Vaderland is van Iedereen. Van links naar rechts Vladimiro Roca, Marta Beatriz Roque en Félix Bonne. 1997

Roque was de enige vrouw die deel uitmaakte van de Groep van 75, dissidenten die in 2003 werden aangehouden en veroordeeld tot zware straffen vanwege misdaden tegen de staatsveiligheid. Deze gebeurtenissen werden later bekend als de Zwarte Lente. Het was niet haar eerste veroordeling want in 1997 werd zij veroordeeld vanwege het document La Patria es de Todos / Het Vaderland is van Iedereen van de groep Grupo de Trabajo de la Disidencia Interna. ‘Vaak zoekt de oppositie de straat op en ze roepen: ‘Weg met Fidel, weg met Raúl, leve de mensenrechten’, maar veel mensen kennen de rechten van de mens niet en ook  de eigen rechten kent men niet,’ legt zij uit. De opposante wijst erop dat publiek opgeroepen door de regering, dan weer roept: ‘Weg met de mensenrechten’.(…) ‘Men moet de mensen bereiken via zaken die hen interesseren. De Cubaanse oppositie is er niet in geslaagd een strategie te ontwikkelen die de mogelijkheid biedt het volk te verbinden met zijn problemen. Roque denkt dat de bevolking lange tijd niet over haar rechten mocht spreken en dan is het nutteloos hypothetische voorstellen te doen over hervormingen van de grondwet.

Toekomst
Volgen haar is een van de ergste problemen in Cuba op dit moment het ontbreken van een toekomst. ‘De Cubaan heeft geen perspectief, daarom wil hij emigreren omdat hij weet in Cuba geen toekomst te hebben. Men moet trachten de mensen te doen begrijpen hoe belangrijk het is een toekomst op te bouwen.’

Martha-Beatriz-Roque-FNCA-Miami

Martha Beatriz Roque (mei 2017)

Venezuela
Over de gevolgen van de ontwikkelingen in Venezuela, zegt Roque dat de regering van Raúl Castro de gevolgen vreest die het einde van het chavisme kan hebben. Voeg daarbij de steeds duidelijker opvatting van president Donald Trump en zijn beleid over Cuba. ‘Ik denk dat er veel zal veranderen in Cuba als Venezuela verandert’, zegt zij en wijst erop dat het voor groepen dissidenten in Cuba zeer moeilijk zal zijn om de weg van de Venezolaanse oppositie in te slaan. De omstandigheden zijn immers zeer verschillend. Roque gelooft ook dat het uitblijven van concrete acties van de zijde van de administratie Trump tegen de regering van Raúl Castro, ‘leidt tot een harder onderdrukken van de oppositie door het regime’ in het bijzonder van groepen ‘die erg dwarsliggen.’
De dissidente gelooft niet dat er veel zal veranderen nu generaal Raúl Castro heeft aangekondigd in 2018 zijn functie als voorzitter van de Staatsraad neer te leggen. ‘Castro laat de macht niet los. Hij blijft de partij leiden en in Cuba heeft de communistische partij de macht. Dat betekent dat hij de macht niet neerlegt. Nieuwkomelingen zoals de huidige eerste vicepresident van de Staatsraad Miguel Díaz-Canel zullen geen verandering van het systeem veroorzaken. ‘Díaz-Canel is een marionet die slechts zijn mond opent als men hem vraagt te zeggen wat men hem wil laten zeggen,’ beklemtoont zij. Ondanks het sombere panorama, verzekert de dissidente dat er een zekere beweging gaande is binnen de oppositie en dat men dit jaar ‘de eerste vruchten kan zien van de lange strijd van de ballingengemeenschap en de oppositie om de vrijheid op het eiland tot stand te brengen.’

Bron
* Mario J. Penton van de website 14ymedio, 25 mei 2017

CubaTips: vijanden, VS versus Cuba, Jeroen Meus, Adelanterun, Holland-Amerika Lijn, digitale knutselaars en Kempinski Hotel

‘De boodschap van de vijand’

Raúl Castro zond afgelopen week een felicitatie aan de werknemers van de Cubaanse Radio en Televisie / Instituto Cubano de Radio y Televisión (ICRT). Aanleiding was het 55-jarig bestaan van deze staatsinstelling.

eerste-mei-2017-raul-verrekijkerIn de brief wordt met geen woord gerept over de nieuwe uitdagingen, de toekomst van de radio-en televisie in Cuba of de groeiende invloed van de sociale media onder jongere generaties. In plaats daarvan constateert Raúl Castro dat ‘de wapens van de informatieve en culturele dominantie’ van ‘de vijanden’ van Cuba ‘ieder keer verfijnder’ worden. Hij herinnert eraan hoe ‘het woord en de ideeën van Fidel door het hele land verspreid werden tot ver over onze grenzen.’

Crisis communicatie
Toch kan dit ouderwetse triomfalisme van Raúl Castro niet verbergen dat de geloofwaardigheid van de Cubaanse staatsmedia ernstig zijn aangetast, juist op een moment waarbij economie en technologie in transitie zijn. Dat kan ernstige gevolgen hebben. Veranderingsprocessen dienen uiteengezet, besproken en betwist te worden in de media, ook in de staatsmedia. Die komen tot nu toe niet veel verder dan het ‘streven naar een welvarend en duurzaam socialisme.’ Maar de aanwezigheid van het Paquete / Pakket en schotelantennes maakt dat stilzwijgen geen nut meer heeft. Er is meer open en vrije communicatie nodig en het vasthouden aan het bestrijden van ‘de boodschap van de vijand’ is een gevaarlijke illusie.

Aldus het redactioneel in de nieuwsbrief CubaTips van vandaag.

tipsINHOUD NIEUWSBRIEF

  1. Van de redactie: ‘De boodschap van de vijand’
  2. De relatie Cuba – VS in de toekomst
  3. Hoe digitale knutselaars Cuba transformeren
  4. Kok Jeroen Meus bij de boksers
  5. Holland America Line gaat vanuit VS varen naar Cuba
  6. Eerste luxe Kempinski hotel op Cuba opent in Havana
  7. Derde Cuba Adelanterun
  8. Cartoon: luxe winkelen in Havana
  9. Culturele Agenda
  10. Het laatste nieuws.

Gratis
Wilt u ook alle nieuwe nummers vanaf nu in uw mailbox ontvangen?
Geef u hier op voor een gratis abonnement!
Ruim 1.000 geïnteresseerden ontvangen inmiddels elke zondagochtend de CubaTips.

Koning en / of minister-president naar Cuba?

De kans dat het koninklijk paar van Spanje op korte termijn Cuba zal bezoeken, is groot. Maar ook de Spaanse minister-president Mariano Rajoy staat te trappelen om naar Cuba te vertrekken. Sommige Spaanse media suggereren dat zij samen zullen gaan.

felipe-rajoy

Premier Rajoy (links) en Koning Felipe

De Spaanse Minister van Buitenlandse Zaken, Alfonso Dastis, sloot een gezamenlijk bezoek van koning Philip VI, koningin doña Letizia Ortiz en Mariano Rajoy niet uit. Eén ding is volgens Dastis duidelijk, dat men een bezoek voorbereidt waarbij ontmoetingen met ‘het grootste deel van het Cubaanse volk mogelijk zijn.’
Letizia zou naast alle protocollaire verplichtingen enkele nieuwe stappen in de kunst van het salsadansen willen zetten. Philip VI zal in de voetsporen van zijn vader Juan Carlos  treden en zeker de sigarenfabriek en een landbouwproject niet overslaan. We spreken dan over 1999 en de koning was toen vergezeld van premier Aznar. Maar vergeleken met toen is er in Cuba veel veranderd behalve dan de sigaren en de salsa.

Bron
* El Boletin

80% kleine zelfstandigen lid van staatsvakbond

Ruim 82 procent van Cuba’s cuentapropistas of eigen bazen, is aangesloten bij de officiële vakcentrale Central de Trabajadores de Cuba (CTC), aldus een bericht van de partijkrant Granma.

CTC-monumentjeRodolfo Jiménez, medewerker van de CTC, zegt: ‘Dat betekent weliswaar niet dat onze arbeid zo efficiënt is dat iedereen die accepteert, maar 82% van de werknemers bereiken is toch fabuleus. Vanuit politiek perspectief gezien, betekent dit dat de mensen georganiseerd willen zijn.’ Volgens Granma telt Cuba op dit moment 556.064 kleine zelfstandigen of cuentapropistas. Lidmaatschap van de CTC gebeurt op vrijwillige basis, maar Cuba kent slechts één vakcentrale, namelijk de CTC. In het bericht wordt gemeld dat aanvankelijk getracht is één organisatie op te zetten voor alle autonome werknemers, maar dat mislukte. Nu sluiten deze zich aan bij een van de 16 bonden van de CTC op basis van de aard van hun werk. Het grootste aantal kleine ondernemers is aangesloten bij de hotel- en restaurantbond, daarna volgen de kunstenbond en die van het toerisme. De CTC erkent dat er in de nieuw ontstane sector van autonome ondernemers veel versnippering vooorkomt waardoor het werk en de advisering van de cuentapropistas ernstig wordt bemoeilijkt. De CTC erkent dat ‘het noodzakelijk is te erkennen dat in dit opzicht het economisch totaalbeeld van Cuba aan het veranderen is’ en wijst bijvoorbeeld op het ontstaan van kleine bedrijfjes waar elke norm en regelgeving ontbreken.

cuentapropista-speelgoed

Kleine speelgoedondernemer in Havana

Jongeren
Volgens officiële cijfers zijn 31% van de kleine zelfstandigen jongeren, 32% is vrouw, 16% heeft ook nog een economische relatie met de staat en 11% is gepensioneerd. De Cubaanse overheid gaf in januari 2012 voor ruim 200 beroepen toestemming tot zelfstandige uitoefening. De bereiding en verkoop van voedsel (59.700 personen) spant de kroon, daarna volgen de transportsector voor personen en vrachten (54.350 personen), de verhuur van woningen en kamers (34.000 personen) en de wereld van de telecommunicatie met 24.440 werknemers.

Bron
* Persbureau EFE en Dario de Cuba, 24 mei 2017

Een analyse van de toekomstige relatie tussen Cuba en de VS (deel 2)

Terwijl de toegang tot internet in Cuba beperkt blijft, erkent Freedom House, een felle criticus van de mensenrechtenschendingen op het eiland, dat de toegang (zij het langzaam) is verbeterd sinds 2013. Hun jaarlijks rapport Libertad en la red/ Vrijheid op het net laat zien dat Cuba vooruitgang heeft geboekt op alle indicatoren van internetvrijheid: verbreiding van internet, belemmeringen voor toegang, inhoudsbeperkingen en schendingen van de rechten van gebruikers.

internet-vijf-gebruikers-hoge-voordeurSinds de zomer van 2015 heeft de Cubaanse regering meer dan 328 publieke wifi-hotspots ingericht voor Cubaanse gebruikers, en in december 2016 sloten Cubaanse functionarissen een akkoord met Google om de internetsnelheid op het eiland te verbeteren. In dezelfde tijd begon het Cubaanse staatsbedrijf voor telecommunicatie een proef met uitbreiding van toegang tot internet in particuliere woningen, te beginnen in de wijk Oud-Havana. Ook ging de prijs van internettoegang omlaag met 25 procent, waarmee een van de grootste obstakels voor een bredere aansluiting werd verminderd. Voor het jaar 2020 plant de regering om 50 procent van de bevolking te voorzien van internettoegang en 60 procent van mobiele telefoondiensten. Een grotere internettoegang helpt families bijeenbrengen, informatiestromen vermeerderen, nieuwe ruimten creëren voor publiek debat en betekent steun voor de Cubaanse private sector.

toeristen-auto-havana-schilderijReizen
Ook de uitbreiding van het reizen bevordert de uitwisseling van opvattingen. De compromispolitiek heeft ertoe aangezet dat een groot aantal Amerikanen Cuba bezocht – bijna 300.000 in 2016, zo’n 74 procent meer dan het jaar ervoor – bovenop de 330.000 Cubanen die naar het eiland reisden om familie te bezoeken. De toenadering heeft ook Cubanen naar de VS gebracht: wetenschappers, journalisten, kunstenaars en studenten. Jaarlijks bezoeken er 40.000 de VS met een gewoon visum. Deze uitwisselingen zijn mogelijk doordat de Amerikaanse regering de beperkingen voor reizen naar Cuba heeft afgezwakt om de toenadering van volk tot volk te bevorderen en doordat de Cubaanse regering de eis liet vallen dat de Cubanen een vergunning moeten hebben voor ze naar het buitenland reizen.

paladar-Don-Quijote-centrica-VedadoEconomische vrijheid
Even belangrijk, zij het dat het minder aandacht krijgt, is hoe de toenadering een grotere economische vrijheid teweegbrengt. De laatste jaren hebben de Cubanen nieuwe mogelijkheden gekregen om particuliere bedrijfjes en coöperaties te beginnen en ze hebben die kansen met beide handen aangegrepen. In de afgelopen zes jaar is het aantal particuliere bedrijven toegenomen met meer dan 300 procent en het aandeel van de particuliere sector in de werkgelegenheid is uitgebreid naar 28 procent, met de intentie om in de toekomst 50 procent te halen. Het grootste deel van het startkapitaal dat dit ondernemersinitiatief voedt, is afkomstig van geld dat Cubaanse Amerikanen naar familieleden op het eiland sturen en de aanvoerroutes van deze nieuwe zaken vinden hun oorsprong in het zuiden van Florida. Deze verbindingen zijn een direct gevolg van het Amerikaans akkoord. Om die reden schreven meer dan honderd Cubaanse particuliere ondernemers een brief aan president Trump waarin ze hem vragen hen niet in de steek te laten en deze route van levensonderhoud niet af te sluiten.

logo-social-mediaSamenvatting
De toenadering van de VS tot Cuba bevordert en versterkt op allerlei manieren de positieve ontwikkeling van de mensenrechten met de  uitbreiding van de stroom van informatie, opvattingen, mensen en kapitaal, alles wat voeding is voor het toenemende publieke debat en het levendige bedrijfsleven op Cuba. Na de verkiezingen in de VS verklaarde president Trump dat hij een nieuw verdrag met Cuba wilde dat voordelig zou zijn voor het Cubaanse volk en voor de Verenigde Staten. Een terugkeer naar de politiek van vijandigheid schiet dat doel voorbij omdat Cuba op voorspelbare wijze zou stranden, zoals Donald Trump zelf adviseert: ‘Als je wordt aangevallen: Verdedig je, sla altijd terug naar je critici en tegenstanders, en harder dan ze jou sloegen’. Dit leidt tot een doodlopende weg van voortdurende vijandschap. Daar tegenover zal een compromissenpolitiek gebouwd op de solide basis van ieders eigen belangen het best mogelijke akkoord voortbrengen en het terrein effenen voor andere verbeteringen, zij het in de toekomst. Harde taal is makkelijk, maar zoals El arte de la negociación al aangaf, moet je uiteindelijk opgewassen zijn tegen de situatie.

Auteurs
* William M. LeoGrande is docent bestuurskunde aan de American University in Washington, DC, en mede-auteur met Peter Kornbluh van Caminos secretos a Cuba: la historia oculta de las negociaciones entre Washington y La Habana/Geheime wegen naar Cuba: de verborgen geschiedenis van de onderhandelingen tussen Washington en Havana (University of North Carolina Press, 2015).
Marguerite Rose Jiménez is
senior associate voor Cuba bij La Oficina de Washington para América Latina/The Washington Office on Latin America (WOLA). Ze heeft de aflopen twaalf jaar met betrekking tot Cuba gewerkt voor NGO’s, denktanks, academische instellingen en recent voor de regering van de VS.

Bron:
* Progreso Semanal, 27 april 2017

Een analyse van de toekomstige relatie tussen Cuba en de VS (deel 1)

Een van de belangrijkste punten van kritiek op de openheid van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama jegens Cuba is dat hij van Raúl Castro geen enkele toezegging kreeg met betrekking tot de mensenrechten, kritiek die elke keer dat de Cubaanse politie een bijeenkomst van dissidenten verstoort, sterker wordt. Natuurlijk zou de eis van mensenrechten in ruil voor iets anders een zekere mislukking worden, net als het dat in de afgelopen 58 jaar geweest is. Deze benadering zou het onmogelijk hebben gemaakt dat de VS en Cuba een akkoord bereikten over het uitruilen van gevangenen, over diplomatieke relaties en over samenwerking op onderwerpen van wederzijds belang.  De auteurs van bijgaand artikel, William M. Leogrande en Marguerite Rose Jiménez, zijn echter van mening dat ‘harde taal makkelijk is, maar uiteindelijk moet je het wel waarmaken’. Het artikel verscheen eerder in Progreso Semanal van 26 april 2017.

bandera-cuba-vs-home of actor Armando Ricart in HavanaCuba wijst dergelijke quid pro quo-voorwaarden steeds af uit vrees dat iedere concessie wordt gezien als een teken van zwakte. Het is een manier van onderhandelen die de huidige president Donald Trump zal begrijpen. ‘Het slechtste wat je kunt doen in een onderhandeling is wanhopig lijken om iets voor elkaar te krijgen’ schreef hij in The Art of the Deal (De kunst van het onderhandelen). ‘Dat maakt dat de ander bloed ruikt, en dan ben je dood. Het beste wat je kunt doen is vechten vanuit een positie van sterkte.’ De opvatting dat de VS als beste manier van ondersteuning van een politieke opening naar Cuba mensenrechtenconcessies moet eisen als voorwaarde voor een akkoord, is niet alleen een slechte onderhandelingsstrategie. Ze laat  ook een fundamenteel gebrek aan begrip zien voor de wijze waarop de VS de politieke toekomst van Cuba effectiever kan beïnvloeden. Ofschoon de Cubaanse leiders directe eisen van de VS altijd uitdagend hebben afgewezen, wijzigen ze uit eigen beweging hun houding wanneer iets in hun belang is. In 1978 bijvoorbeeld, liet Fidel Castro, wetende dat mensenrechten een prioriteit waren voor president Jimmy Carter, drieduizend Cubaanse politieke gevangenen vrij, in de hoop de relatie met Washington te verbeteren.

vs en cuba-spreken-over-mensenrechten-garrincha

VS en Cuba spreken over mensenrechten. Cartoon van Garrincha

Economisch eigen belang
De politiek van toenadering van de VS volgt een vergelijkbare logica: in plaats van eisen te stellen die Cuba zeker zal afwijzen,  is die erop gericht voorwaarden te scheppen die de Cubaanse leiders redenen van eigenbelang verschaffen om een grotere politieke en economische vrijheid toe te staan. Het belang van Cuba in het normaliseren van de betrekkingen met de VS is economisch van aard – een hefboom gebruiken noemt Donald Trump dat. De constructie van bilaterale economische banden creëert een prikkel voor Cuba om een stroom van personen en opvattingen open te houden en om beter te reageren op de verontrusting van de VS met betrekking tot een aantal kwesties, waaronder de mensenrechten. Ook biedt het akkoord de Amerikaanse diplomaten grotere mogelijkheden voor uitwisseling met de Cubaanse civil society, inclusief dissidenten, en voor reizen naar Cuba om de situatie buiten Havana te beoordelen. Ook kan zo de nakoming door Cuba van het migratieverdrag van 1993 worden gecontroleerd dat de vervolging van illegale migranten verbiedt die zijn teruggekeerd naar Cuba. Bovendien voeren functionarissen van de VS en Cuba nu een dialoog over mensenrechten waarin ze rechtstreeks algemene kwesties en specifieke gevallen aan de orde kunnen stellen, iets wat voorheen niet bestond. Terugdraaien van het akkoord zou deze belangrijke vorderingen ongedaan maken.

repressie-damas-de-blanco-05062016

Geheime dienst in actie tegen Damas de Blanco

Zoals het rapport uit 2016 van het Ministerie van Buitenlandse Zaken met betrekking tot de mensenrechten aangeeft, lopen de opvattingen van de VS en Cuba wat betreft mensenrechten sterk uiteen. Voor Washington is de kortdurende arbitraire opsluiting van Cubaanse dissidenten een bijzondere bron van zorg (een praktijk die op grote schaal de lange gevangenisstraffen die eerder werden opgelegd heeft vervangen). Het feit dat het aantal opsluitingen in de laatste vier maanden van 2016 de helft zou zijn van het aantal in de eerste acht maanden van dat jaar (een afname van gemiddeld 913 per maand naar 444, volgens de Comisión Cubana de Derechos Humanos y Reconciliación Nacional/Cubaanse Commissie voor Mensenrechten en Nationale Vezoening) is geen excuus voor de mishandeling van personen die op vreedzame wijze proberen de rechten uit te oefenen die gegarandeerd worden door de Cubaanse grondwet. Maar evenmin mag het lastigvallen van de dissidenten de vooruitgang op andere gebieden verhullen, zoals de uitbreiding van het publieke domein voor burgerdiscussie, de toename van toegang tot informatie en de groei van de private sector.

Vrijer debat
Toen Raúl Castro in 2012 een oproep deed tot een vrijer debat over de Cubaanse problemen, begonnen de Cubaanse intellectuelen voortvarende discussies, aanvankelijk in gedrukte publicaties en in tijdschriften als Espacio Laical, Vitral en Palabra Nueva, uitgaven van de katholieke kerk, en in Temas, een sociaal-culturele publicatie die gevoelige kwesties aansnijdt als ongelijkheid, rassendiscriminatie, de rol van het geloof en de aard van de socialistische democratie. Zelfs de officiële krant Juventud Rebelde begon onderzoek te doen naar ambtelijke malversatie en corruptie. Naarmate de toegang tot internet en de beschikbaarheid van mobiele telefoons zich hebben verbreid, zijn dergelijke discussies ook gevoerd. Steeds meer Cubanen beschikken over toegang tot nieuwe bronnen van digitale informatie en ze houden onderling contact via de sociale media. Er verschenen blogs en een digitale pers – dissident, officiëel en ertussenin – die deelnemen aan de debatten en polemieken op het uitgebreide plein van de digitale stad.

Over de auteurs
*
William M. LeoGrande is docent bestuurskunde aan de American University in Washington, DC, en mede-auteur met Peter Kornbluh van Caminos secretos a Cuba: la historia oculta de las negociaciones entre Washington y La Habana/Geheime wegen naar Cuba: de verborgen geschiedenis van de onderhandelingen tussen Washington en Havana (University of North Carolina Press, 2015).
Marguerite Rose Jiménez is senior associate voor Cuba bij La Oficina de Washington para América Latina / The Washington Office on Latin America (WOLA). Ze heeft de aflopen twaalf jaar met betrekking tot Cuba gewerkt voor NGO’s, denktanks, academische instellingen en recent voor de regering van de VS.

Bron
* Progreso Semanal, 27 april 2017

EU en Cuba spreken over komende verkiezingen

In het kader van de regelmatige gesprekken tussen de Europese Unie en Cuba is gisteren in Brussel overleg gevoerd over het respect voor arbeidsstandaarden, de strijd tegen discriminatie en de insluiting van gemarginaliseerden. Ook verkiezingen in zowel Cuba als de EU stonden op de agenda. Havana heeft voor 2018 verkiezingen gepland wanneer een nieuwe president wordt gekozen, die Raúl Castro moet opvolgen.

bandera-eu-cubaHet was de derde gespreksronde tussen Brussel en Havana op het hoogste niveau. Deze gesprekken zijn een uitvloeisel van het politiek akkoord dat de EU en Cuba in december 2016 sloten over dialoog en samenwerking. De parlementen van de EU-lidstaten moeten nog instemmen met dit akkoord. Volgens een persmededeling vond ‘een uitvoerige discussie plaats over grondwettelijke, legale en administratieve aspecten van de participatie van burgers aan de publieke zaak.’ Ook de verkiezingen in landen van de EU stonden op de agenda. De EU benadrukte dat gestreefd moet worden naar het bereik van internationale overeengekomen standaarden van mensenrechten, inclusief de vrije toegang tot media en tot informatie en aan de vrijheden van vereniging, meningsuiting en vergadering om zo ruimte te bieden aan alle stemmen van het politiek spectrum. Op het gebied van de economische en sociale rechten wordt gewezen op systemen van sociale bescherming en de bevordering van de maatschappelijke dialoog.

Mensenrechten
De beide partijen kwamen overeen de mogelijkheid te onderzoeken van een sectordialoog over sociale thema’s zoals een trilaterale samenwerking over globale gezondheidszorg in lijn met de Agenda 2030 over duurzame ontwikkeling. Ook werd gesproken over de situatie van de vrijheid van vereniging en meningsuiting, inclusief de wijze waarop vreedzame burgeractivisten in Cuba en de EU vrij kunnen deelnemen aan het openbaar leven. Verder zal gezocht worden naar een intensere samenwerking in multilaterale fora over mensenrechten. De delegatie van de EU werd geleid door de speciale EU-vertegenwoordiger van de Mensenrechten, Stavros Lambrinidis, voor Cuba was de directeur-generaal Multilaterale Zaken en Internationaal Recht, Rodolfo Reyes Rodríguez aanwezig.

Bron
* Persbureau EFE, 22 mei 2017