Sterke daling van op zee onderschepte Cubanen

Het aantal aangehouden Cubaanse migranten dat via zee hun land wilde verlaten, was in 2017 71% lager dan het aantal onderschepte Cubanen een jaar eerder. Oorzaak van de daling is de intrekking van de zogeheten pies secos/pies mojados, droge voeten/natte voetenregeling waardoor Cubanen sinds januari 2017 niet langer vanzelf een verblijfsvergunning kregen als ze voet op Amerikaans grondgebied zetten. De natte voeten-droge voetenregeling, die sinds 1995 bestond, werd door president Barack Obama in januari 2017 op de valreep van zijn presidentschap per direct beëindigd.

delegatie-cuba-migratie-overleg-december 2017

De Cubaanse delegatie tijdens het overleg in Washington

Tijdens een bilateraal overleg maandag in Washington tussen Cuba en de VS benadrukte de VS ‘de belangrijke daling van de ongeregelde immigratie’. Cuba toonde zich tevreden met ‘de positieve gevolgen’ die de opheffing van het droge voeten/natte voetenbeleid had gehad. De VS hebben er bij Cuba wel op aangedrongen beter samen te werken bij het deporteren naar hun geboorteland van gevluchte Cubanen. Havana drong er bij de VS ook op aan zijn ‘verplichting’ na te komen om jaarlijks 20.000 Cubanen een visum voor de VS te verstrekken.

Gevolgen beleid Trump
De Cubaanse delegatie kritiseerde ‘de negatieve consequenties’ van recente ‘eenzijdige, ongefundeerde en politiek gemotiveerde besluiten’ van de regering van Donald Trump, ook voor de migratiepolitiek die tijdens het overleg tussen beide landen centraal stond. Cuba wees o.a. op de ‘opschorting door het consulaat van de VS in Havana van de verstrekking van visa’s’ en ‘de arbitraire uitwijzing van een groep belangrijke functionarissen werkzaam op de Cubaanse ambassade in Washington.’ Volgens Havana ‘worden familierelaties en de uitwisseling van welke aard tussen beide landen serieus gehinderd’ en wordt ‘het belang van Amerikaanse staatsburgers die belangstelling hebben ons land te bezoeken geschaad’. De delegatie van de VS werd geleid door de onderminister van Buitenlandse Zaken, John Creamer. De Cubaanse delegatie stond onder leiding van Josefina Vidal, directeur van de Afdeling VS van het Cubaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Bron
* Diverse persbureaus, 12 december 2017

Advertenties

El Cobre, begin van het einde van de slavernij

El Cobre, een rustig en pittoresk stadje aan de voet van de bergen van de oostelijke Sierra Maestra, was ooit het toneel van een van de meest dramatische episodes in de Cubaanse geschiedenis, namelijk de eerste slavenopstand in 1731.

slavernij-monument-cimarron

De top van de Cardenilloheuvel, waar het Cimarronmonument staat, kijkt uit op de kleine stad van 16.000 inwoners inclusief de kopermijn De Blauwe Lagune. Het Cimarronmonument is deel van ‘de slavenroute’, een project van de UNESCO dat bedoelt de kennis en het bewustzijn over de oorzaken van de slavernij in de Caribische wereld te bevorderen.

Het zou nog 150 jaar duren voor de Spaanse kolonisten in 1886 daadwerkelijk overgingen tot de afschaffing van de slavernij, maar de opstand van 1731 richtte de schijnwerpers op de onmenselijke omstandigehden waaronder de slaven, vooral in de kopermijnen waarnaar het plaatsje El Cobre werd genoemd, moesten werken. De kopermijn werd in 2000 gesloten. Vijfentwintig kilometer ten noordwesten van de provinciehoofdstad Santiago de Cuba, staat in de bergen een monument, opgedragen aan de slaven die alles riskeerden om hun emancipatie te verkrijgen. Hun moedig verzet dwong de Spaanse kroon tot de ongewone beslissing om hen vanaf 1831 hun vrijheid te geven. Het bronzen standbeeld met de uitgestrekte hand die uit de aarde oprijst en die het uitspansel raakt, werd gemaakt door de Cubaanse beeldhouwer Alberto Lescay. ‘Cobre is belangrijk voor onze nationale cultuur,’ zegt Narciso Barreras, nakomeling van de rebellerende slaven, bijna allemaal leden van de Afrikaanse Bantoes. Dichtbijgelegen is het pelgrimsoord Virgen de la Caridad del Cobre. Zij  wordt beschouwd als de patrones van Cuba en de plek is de laatste jaren een trekpleister voor toeristen geworden.

Bron
* Persbureau Xinhua, 12 december 2017

Link
* Meer informatie over het Cimarronmonument

Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen: ’Schiphol lijkt Klein Havana’

Opeens zijn ze er. Een opmerkelijk aantal vluchtelingen uit Cuba vroeg de afgelopen maanden asiel aan in Nederland. Het gaat om een grote groep transgenders en andere LHBT’ers (lesbisch, homo-, biseksueel en transgender). De positie van deze groep zou de laatste tijd erg verslechterd zijn op Cuba. ‘De detentieruimte op Schiphol is inmiddels verworden tot Little Havana’, zegt advocaat Thomas Thissen, die een aantal vluchtelingen bijstaat. Vorig jaar (2016) maakten 23 Cubanen aanspraak op asiel in Nederland, in 2015 slechts 9. Tot en met oktober 2017 staat de teller al op 78, blijkt uit periodieke rapporten van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Sam Trompert maakte de volgende reportage voor de dagbladen van de Holland Media Groep. Het artikel werd gisteren ook geciteerd in de CubaTips.

lhbti-aantallen-schiphol

Bron: Asylum Trends October 2017 van de IND

Waarom nu? Er is geen duidelijk antwoord. Gesuggereerd wordt dat orkaan Irma, de tropische cycloon die deze zomer een ravage aanrichtte in Latijns-Amerika, er iets mee te maken heeft. Sinds een paar maanden zou de agressie naar LHBT’ers toenemen, verklaren vluchtelingen. De keuze voor Nederland is deels bewust, maar vooral praktisch. Bewust, vanwege het positieve imago dat ons land heeft als het gaat om de rechten van LHBT’ers. Praktisch, omdat bijkans de enige vluchtroute van Cuba een vliegtuig naar Rusland is. Dat vliegtuig maakt een tussenstop op Schiphol. De vluchtelingen voltooien hun reis naar Rusland niet, maar vragen asiel aan op de nationale luchthaven.

umap-krantenartikel2

De UMAP-strafkampen -waar gays, dominees, priesters, Jehova’s en artiesten werden opgesloten – waar volgens het regime ‘het werk de mens vrijmaakt.’

Cuba en LHBT
Sinds de revolutie van 1959 is Cuba een communistische staat. Sinds 2008 wordt het land geleid door Raúl Castro, de broer van de in 2016 overleden revolutionair Fidel Castro. Het land kent een duistere geschiedenis, als het gaat om de omgang met LHBT’ers. Het regime van Fidel Castro pakte hen op en stopte hen in werkkampen. Andere seksuele geaardheden dan de heteroseksuele norm waren verboden. Die tijd is voorbij. Fidel Castro noemde de werkkampen in 2010 ’groot onrecht’ in een interview met Mexicaanse media. Ook is er geen zedenwetgeving meer op Cuba. De staat betaalt zelfs voor sekse-veranderende operaties. Veel zou zijn te danken aan Mariela Castro, dochter van Raul. Zij komt op voor LHBT’ers. Toch leiden transgenders een bestaan in de marge, begrijpen advocaten van hun cliënten. Hoewel de staat zijn vriendelijke gezicht laat zien, sluimert onderhuids de vijandigheid voor ’de ander’ door.

Nederlandse advocaten
Voor Mariela Castro hebben de vluchtelingen juist geen goed woord over. ‘Zij is volgens mijn cliënten een leugenaar’, aldus de Alphense advocaat Thissen, die vier vluchtelingen bijstaat. Een van zijn cliënten vluchtte, omdat deze gedwongen werd borstimplantaten te verwijderen. Ook de Leidse advocate Tess Neijzer krijgt hartverscheurende levensverhalen van haar cliënten te horen. Zelf staat ze vier vluchtelingen bij, maar haar kantoor heeft meer Cubaanse cliënten. ‘Deze mensen kunnen nauwelijks werk krijgen. Als je nagaat dat op Cuba bijna alle banen overheidsbanen zijn is dat toch opvallend. Ze worden continue lastig gevallen door de burgerbevolking. Ze worden bekogeld met stenen en vuilnis. Ik hoor dat er sprake is van fors geweld, tot messteken aan toe. En de politie beschermt hen nauwelijks’, vertelt advocaat Tess Neijzen, van het Leidse Leidraad Advocaten.

gay-LGBTI-marcha-2016-madrazo

Vorig jaar ageerde een onafhankelijke lgbti-groep in Havana tegen geweld van de politie tegen gays. Bij dat soort protesten zwijgt Mariela Castro.

Politie
Daarnaast worden ze getreiterd door de politie. ‘Zoals één van mijn cliënten zei: je staat op de taxi te wachten en ze pakken je’, aldus Neijzer. Dan krijg je een boete voor bijvoorbeeld prostitutie. Bij een bepaald aantal boetes kan dat op celstraf uitlopen, weet Neijzer. Een aantal vluchtelingen is benaderd om te vertellen over het leven op Cuba, maar daar hebben zij vanaf gezien. Asielprocedures lopen meestal nog en de kans op afwijzing is aanzienlijk.
‘Cuba is niet opgenomen op de lijst veilige landen van herkomst’, vertelt een woordvoerder van het ministerie van Justitie en Veiligheid, waar de IND onder valt. Maar dat betekent niet dat asielzoekers uit Cuba per se in aanmerking komen voor asiel. ‘(Dat) wordt bepaald op grond van het individuele asielrelaas tegen de achtergrond van hetgeen bekend is over de veiligheids en mensenrechten in Cuba’, aldus de woordvoerder.
Het is lastig om aan te tonen dat een vluchteling problemen ervaart op Cuba, vanwege zijn of haar geaardheid. ‘Ik hecht zeer aan mensenrechten, maar op dit moment kun je niet zeggen dat LHBT’ers op Cuba vervolgd worden om wat ze zijn. Maar wellicht wel om wat ze zeggen’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof.

Mariela Castro bepaalt de grenzen van emancipatie
De emancipatie van LHBT’ers op Cuba is in handen van seksuologe Mariela Castro (1962), directeur van CENESEX, het Cubaanse centrum voor seksuele voorlichting. Sinds 2013 is ze lid van het parlement van Cuba. Haar naam verraadt haar invloed. Als dochter van de huidige president Raúl Castro, en nichtje van grote leider Fidel behoort ze tot de absolute elite van het door één partij geleide Cuba. Die invloed heeft ze de laatste jaren gebruikt om de rechten van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender mensen op de kaart te zetten. Met succes. Sinds begin deze eeuw vergoedt de staat een sekseveranderende operatie. Er worden Pride-marsen georganiseerd. En discriminatie van LHBT’ers op de werkvloer is bij wet verboden.

CUBA-US-MARIELA CASTRO

Mariela Castro

Gaymoeder
Op papier lijkt Mariela Castro dus de LHBT-moeder van Cuba. Toch vertoont dat masker scheurtjes. ‘Mariela Castro is zeker geen heldin’, zegt Cuba-deskundige Kees van Kortenhof. Hij is voorzitter van stichting Glasnost in Cuba. Drie jaar geleden bezocht hij het land voor het laatst en sprak toen met LHBT-activisten. ‘De echte helden zijn de mensen die als dissident opkomen voor de rechten van álle LHBT’ers.’ Want naast voorvechter van LHBT-rechten is Mariela Castro een fervent supporter van het socialistische regime. De gelijkheid van niet-hetero’s is wat haar betreft een sociaal-economische kwestie, maar dus geen sociaal-culturele. Zoals dat gaat in eenpartijstaten: sommige mensen zijn net iets gelijker dan de rest. Een onafhankelijke belangengroep voor LHBT’ers wordt onderdrukt. Het handjevol mensen dat jaarlijks aanspraak kan maken op een sekseveranderende operatie moet toestemming van een staatscommissie krijgen. ‘Als je vriendjes bent met Mariela Castro kun je je laten opereren, maar ben je dat niet: dan heb je het nakijken’, aldus advocaat Tess Neijzen.

Ahmadinejad
Een voorbeeld uit 2012: dissidente LHBT-activisten willen de positie van homoseksuele mensen in Iran aan de orde stellen, die daar stelselmatig vervolgd worden. Toenmalig president Mahmoud Ahmadinejad was toen op staatsbezoek op Cuba. Maar dan geeft Mariela Castro niet thuis. Kortenhof: „Ze presenteert zich wel als voorvechter van de LHBT-rechten, maar zwijgt als het niet in haar straatje past. Ze geeft heel duidelijk de grenzen van emancipatie aan.’
Woordvoerder Philip Tijsma van het COC legt uit dat contact met activisten lastig is. Een verklaring voor de verhoogde instroom heeft hij daarom niet. Nederland zou zijn best kunnen doen de situatie voor LHBT’ers op Cuba beter te onderzoeken. Want hij onderschrijft wel de kritiek op Cuba’s LHBT-beleid en Mariela Castro. ‘Haar organisatie monopoliseert het thema, voor andere geluiden is geen plek.’ Ook Amnesty en Human Rights Watch zijn kritisch over de mensenrechten op Cuba.

Bron
* Holland Media Groep, o.a. Noord-Hollands Dagblad, De Gooi- en Eemlander,
9 december 2017. Auteur: Sam Trompert.

Vrij sms’en

Sinds vorige week kunnen Cubanen sms-berichten verzenden naar de VS. Daarmee komt er een einde aan een klacht van veel eilandbewoners. Tenslotte wonen 2 miljoen Cubanen buiten het eiland.

sms-cubaEen kanttekening bij deze verruiming is op zijn plaats. Toen in 2013 het reisverbod voor Cubanen werd ingetrokken, bleek later dat niet elke Cubaan daarvan kon profiteren. Yoandy Izquierdo, bestuurslid van het Centro de Estudios Convivencia (CEC), mocht niet naar Zweden reizen waar zij zou deelnemen aan een congres over internet. De auto waarmee zij naar het vliegveld José Martí werd gebracht, werd door de politie onderschept. Zij is slechts een van de velen die een buitenlandse reis onmogelijk werd gemaakt. Voor politiek kritische Cubanen is het reisverbod nog volop van kracht.

Volgens een rapport van Freedom House (mei 2017) wordt het binnenlands sms-verkeer in Cuba gecontroleerd en gecensureerd, met behulp van software uit China. Termen als mensenrechten en censuur staan op de zwarte lijst van de functionarissen van de Cubaanse geheime dienst die het sms-verkeer controleren. Er is daarom alle reden om de groeiende sms-vrijheid de komende maanden nauwlettend in de gaten te houden.

Aldus het commentaar van de redactie in de nieuwsbrief CubaTips die vandaag verschijnt.

In dit nummer staat ook een artikel over de opvallende toename van Cubaanse vluchtelingen via Schiphol.

Volledige inhoudsopgave nieuwsbrief CubaTips van vandaag:
logo-van-cubatips-ontwerp-stijn

  1. Vrij sms’en
  2. Eddy Terstall: een reisfilm vertonen in dit land, is dat gepast?
  3. Opvallend veel Cubaanse vluchtelingen: ’Schiphol lijkt Klein Havana’
  4. Boek: rappers, drummers en rumbagroepen in Santiago de Cuba
  5. Cartoon: Let op je bloeddruk!
  6. Cuba en zijn twee munten
  7. Yoani Sánchez: Moeder is een rekenwonder
  8. Cuba Adelante terug uit Holguin
  9. Fidel’s graftombe
  10. Culturele Agenda
  11. Het laatste nieuws.

Gratis abonnement
Wilt u ook alle nieuwe nummers van de CubaTips vanaf nu in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement!
Uw e-mail-adres is voldoende! Ruim 1.100 abonnees gingen u voor.
Zij ontvangen elke zondagochtend rond 12.00 uur de CubaTips en missen zo geen enkel nieuws.

The Economist: Angst voor veranderingen die nodig zijn

Volgens het Britse weekblad The Economist zitten de leiders van Cuba gevangen tussen de noodzaak van verandering en de angst ervoor. Het weekblad citeert uit een recente studie van de voormalige adviseur van Raúl Castro, die aantoont hoe zwak de economie van de Castro’s is. Hier volgt de volledige tekst.

slak-hervormingen-economistDecennialang droomden Cubaanse ballingen in Miami van de dag dat Fidel Castro zou sterven. Zij dachten dat de Cubanen dan zouden opstaan tegen de communistische dictatuur die hij had opgelegd. Maar afgelopen week, een jaar nadat de as van Fidel Castro in zijn mausoleum was bijgezet, is er sprake van een anticlimax. Zijn broer Raúl, nu 86 jaar oud, heeft sinds 2006 de leiding. Het leek een kort moment dat hij het perspectief bood op verregaande economische hervormingen. Nu hij zich voorbereidt om in februari af te treden als president van Cuba, laat hij met name stabiliteit en kalmte na. De geplande pensionering van Raúl is niet totaal. Hij zal nog drie jaar lang aanblijven als eerste secretaris van de regerende communistische partij. Het presidentschap van Cuba legt hij neer op een moment dat Cuba kampt met twee nieuwe problemen. De eerste is de gedeeltelijke omkering door Donald Trump van Barack Obama’s historische diplomatieke en commerciële opening naar het eiland, waardoor de toeristeninkomsten zullen dalen. De tweede is de nasleep van de orkaan Irma, die in september een groot deel van de noordkust en verschillende toeristische ressorts verwoestte. Dit heeft in Miami aanleiding gegeven tot speculaties dat Raúl mogelijk zal aanblijven.

partij-Aniversario de la Escuela Superior del Partido Comunista. jpg

Beeld van de opleidingsschool van de partij. Links: vice-president Díaz-Canel

Partijbureaucraten en generaals
Dat lijkt niet waarschijnlijk. Raúl heeft zich in het decennium dat hij aan de macht was, vooral ingespannen om het Cubaanse communistische regime te institutionaliseren en het eigenzinnige charisma van Fidel te vervangen door ordelijk bestuur en een collectief leiderschap. Hij heeft Miguel Díaz-Canel, een 57-jarige ingenieur, voorbereid als opvolger en die nam al veel publieke taken op zich. Maar als president zal de autonomie van Díaz-Canel beperkt zijn. Hij is er slechts één uit een groep van partijbureaucraten en generaals die de werkelijke macht in Cuba heeft en die langzaam maar zeker de ‘historische generatie’ (zij die in 1959 vochten bij de overwinning) vervangt. De nieuwe generatie staat voor een zwaar dilemma. Ondanks de hulp van Venezuela die met de helft is teruggelopen, blijkt Cuba niet in staat om een groot deel van het voedsel dat het consumeert te produceren of zijn bevolking meer dan een ellendig loon te betalen. Daarom heeft Raúl de markthervormingen omarmd, zij het met veel meer terughoudendheid dan in China of Vietnam. Meer dan 500.000 Cubanen werken nu in de jonge particuliere sector van kleine en micro-ondernemingen of coöperaties.

Verlies staatscontrole
Deze hervormingen leiden echter tot ongelijkheid en een verlies van staatscontrole. Toen Obama in 2016 een bezoek bracht aan Cuba, steun bood aan ondernemers en live op televisie opriep tot vrije verkiezingen, leek het regime in paniek. Sindsdien heeft de regering enige beperkingen opgelegd aan kleine zelfstandige ondernemingen om een einde te maken aan wat Raúl ‘de illegaliteit en andere overtredingen’ noemde. Met andere woorden, de overheid wil een markteconomie zonder kapitalisten of bedrijven die floreren en groeien. Ook lijkt zij geen einde te willen maken aan het aanpakken van de dubbele wisselkoersen die de economie op belachelijke wijze verstoren.

cuentapropista-cuba-cooperativas-schonenreparatie

Een coöperatie van schoenmakers

Sterke daling BBP
Deze vertraging kan de politieke controle van het regime, de hoogste prioriteit, onaangetast laten maar gaat voorbij aan een fundamenteel probleem. Sinds de jaren tachtig heeft de Cubaanse economie steeds meer terrein verloren ten opzichte van andere Latijns-Amerikaanse landen, zoals blijkt uit een studie die vorige maand door de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank is gepubliceerd. De auteur, Pavel Vidal, was lid van Raúl’s team van hervormingsgezinde economische adviseurs en werkt nu aan de Javeriana University in Cali, Colombia. Hij had toegang tot internationaal vergelijkbare ramingen van het Bruto Binnenlands Product**  van Cuba sinds 1970. Daarbij werd rekening gehouden met de betekenis van verschillende wisselkoersen in de economie. Vidal stelt vast dat het Bruto Binnenlands Product per persoon in 2014 slechts 3,016 dollar bedroeg, amper de helft van het officieel gerapporteerde cijfer en slechts één derde van het Latijns-Amerikaanse gemiddelde. In dit cijfer zijn de waarden van gratis onderwijs, gezondheidszorg en wonen die Cubanen ontvangen, inbegrepen. Rekeninghoudend met de koopkracht bedroeg het BBP per persoon in 2014 $6.205, ofwel 35% minder dan in 1985. Vervolgens vergelijkt Vidal Cuba met tien andere Latijns-Amerikaanse landen waarvan de bevolking qua omvang vergelijkbaar is. Terwijl Cuba in 1970 het op één na rijkste land was (Uruguay stond op de eerste plaats), stond het land in 2011 (het laatste jaar waarvan gegevens beschikbaar zijn), op de zesde plaats en was ingehaald door Panama, Costa Rica, de Dominicaanse Republiek en Ecuador.

investerigen-wwelkom-garrincha

‘Welkom geliefde investeerders’. Op de deurmat: ‘Mensenrechten’ Cartoon: Garrincha

Gebrek aan investeringen
De daling van Cuba is vooral te wijten aan een gebrek aan investeringen, zegt Vidal. Maar ook de krimpende en vergrijzende bevolking spelen een rol. Hij stelt vast dat de hervormingen hebben geleid tot een bescheiden stijging van het inkomen en zelfs van de productiviteit. Ze ‘gaan in de goede richting maar zijn tekortgeschoten’, besluit hij. Voor Díaz-Canel en zijn hervormingsgezinde collega’s is de boodschap duidelijk: het versnellen van veranderingen brengt politieke risico’s met zich mee, maar deze nalaten leidt tot economische risico’s.

Bron
* The Economist, 7 december 2017

Noot
** Het Bruto Binnenlands Product is het totale inkomen van een land. Het BBP per hoofd is het gemiddelde inkomen per inwoner.

Kunstenbond censureert Cubaanse auteur en fotograaf Luis Pardo

Ongehoorde termen als ‘castrisme’ en ‘het kerkhof van het castrisme’ waren gisteren even te lezen op de website La Jiribilla, de site van de staatsvakbond voor Cubaanse kunstenaars. Na enkele minuten verdween de tekst en wie op de link klikte kreeg een ‘error’- signaal. Aanleiding was een discussie over de betekenis van Halloween, een feest waar partijgangers in Cuba niets van moeten weten, maar onder jongeren populair is.

pardo-orlando-paz--jiribilla

De gecensureerde tekst op La Jiribilla

De gewraakte tekst was geschreven door Orlando Luis Pardo Lazo en droeg de titel: ‘De castristische boer tegen Halloween’ en ging in op de afkeer van de autoriteiten tegen de groeiende populariteit in het land van Halloween. Pardo Lazo publiceerde de tekst al eerder in november 2017 op de webpagina CiberCuba nadat de officiële site La Jiribilla artikelen had gepubliceerd over Halloween en ageerde tegen de groeiende populariteit van dit feest, dat door de officiële spreekbuis van de kunsten omschreven werd als ‘de invasie van de stompzinnigheid en banaliteit’. In zijn reactie De castristische boer tegen Halloween verdedigt Pardo de viering op 1 november van Halloween. In zijn tekst gebruikt hij termen als ‘castrisme’ en het ‘Castrokerkhof’, twee begrippen die nooit in de staatsmedia worden gebruikt. Ook refereert Pardo aan ‘de slotfase van het castrisme’ in Cuba.

Cubaan in buitenland

pardo-orlando-luis-pardo-lazo

Orlando Luis Pardo Lazo

De schrijver en fotograaf Orlando Luis Pardo Lazo (1971) publiceerde diverse boeken in Cuba zoals Collage Karaoke (2001), Empezar de cero (2001), Ipatrías (2005) en Mi nombre es William Saroyan (2006). In 2007 won hij met zijn boek Boring home een prijs van de officiële schrijversbond UNEAC. Dat boek zou in Cuba nooit verschijnen vanwege teksten die Pardo op zijn blog Lunes de Post-Revolución had geplaatst. Hij verliet Cuba en woont nu in de VS waar hij als literator o.a. werkzaam is bij de Brown University (2015). Hij doctoreerde vorig jaar in vergelijkende literatuurstudies aan de Washington University de Saint Louis in Missouri. Hij is ook medewerker van de website Diario de Cuba.

Bron
* Op Web Archive zijn de gecensureerde pagina’s nog te lezen.

Linken:
* De website Lunes de Post-Revolución van Orlando Luis Pardo Lazo
* YouTube, 2 minuten: Cubaanse jongeren spreken over Haloween terwijl ze de avond doorbrengen in straat Calle G in Havana.

Slachtoffers mysterieuze aanval in Cuba hebben hersenbeschadigingen

De Amerikaanse diplomaten op Cuba die de afgelopen jaren op onverklaarbare wijze ziek zijn geworden, hebben hersenafwijkingen. Dat zeggen de artsen die de zieke ambassademewerkers hebben onderzocht. De VS vermoedt dat de 21 diplomaten slachtoffer zijn van een onzichtbare aanval. De Amerikaanse geheime dienst opperde eerder dat zij waren blootgesteld aan schadelijke geluidsgolven, maar dat bleek niet het geval.

ambassade-vs-havana-reflectie-regen

De gevel van de Amerikaanse ambassade in Havana reflecteert in het regenwater.

Raadsel blijft
De slachtoffers klagen over gehoorbeschadiging, slecht zien, evenwichtsproblemen en geheugenverlies. Uit medisch onderzoek blijkt dat de hersenen van de diplomaten zijn beschadigd. Dat is volgens de medici opnieuw een bewijs dat de diplomaten niet zijn aangevallen met geluid. Maar wat de hersenbeschadigingen wél heeft veroorzaakt, is nog een raadsel. Uit medische tests van de ambassademedewerkers blijkt dat er veranderingen zijn opgetreden in de zogenoemde witte stof, die de verschillende delen van de hersenen met elkaar verbindt.

Piep in oren
Sommige slachtoffers vertelden dat ze harde geluiden hadden gehoord, waarna ze last kregen van gehoorverlies en een piep in hun oren. Daarom werd in eerste instantie gedacht aan een wapen dat werkt met geluidsgolven. Nu denken onderzoekers dat de gehoorde geluiden een symptoom zijn van wat er met de diplomaten is gebeurd. Sinds vorig jaar zijn 24 diplomaten ziek geworden. Allen hebben ongeveer dezelfde klachten. De Amerikaanse geheime dienst probeert al maanden te achterhalen wat er precies is gebeurd. Volgens de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken waren de diplomaten het doelwit van een aanval.

Bron
* RTL Nieuws, 6 december 2017

Link
* The Guardian, 6 december 2017: Brain abnormalities found in victims of US embassy attack in Cuba.