Geen Cubaanse geneesmiddelen voor Amerikaanse longkankerpatiënten

Amerikaanse longkankerpatiënten die naar Cuba reizen vanwege medicijnen die daar beschikbaar zijn, moeten sinds het aantreden van Trump grote moeite doen aan die medicijnen te geraken. De Cubaanse vaccins voorkomen longkanker niet maar versterken het immuunsysteem van het lichaam van de patiënt. Hoe effectief ze werkelijk zijn, is onbekend.

longkanker-medicijn‘Ik ben er niet op uit om de wet te overtreden, zei George Keays zondag jl. in het televisieprogramma Today on Sunday. Maar ik wil evenmin sterven. Mensen met Fase IV-kanker, zoals ik, zouden alles moeten kunnen doen om in leven te blijven, met de middelen waarvan zij denken dat deze werken. Het laatste wat ze nodig hebben, is een regering die je bestookt met achterhaalde regelgeving en die je voorhoudt de middelen te gebruiken die hier beschikbaar zijn en te sterven.’

Voorraad
Veel patiënten keren naar de VS terug met het vaccin in flacons maar ze geven deze medicatie niet aan bij de douane. Een andere patiënt, Larry, die zijn achternaam niet noemde bij VS Today, is twee keer in Cuba geweest voor injecties, maar weigerde dit aan zijn Amerikaanse arts te vertellen. ‘Ik wil hem niet compromitteren want hij heeft nu een patiënt die een geneesmiddel gebruikt dat niet is goedgekeurd door de FDA,’ zegt Larry over de relatie met zijn arts. ‘Hij zou bang kunnen zijn te worden vervolgd of hij zou mij niet langer willen behandelen.’ Nancy Kelly, 71, is bezorgd over haar vaccinvoorraad, die in oktober van dit jaar opraakt. ‘Het was belangrijk om nog naar Cuba te gaan voordat de beperkingen van Trump van kracht werden,’ zegt ze. ‘Met de nieuwe beperkingen zou ik via een derde land moeten reizen. Het probleem is dat het vaccin gekoeld moet worden, dus een lange vlucht zou dan een probleem zijn.’

People-to-people
De people-to-people visumoptie, die in het Obama-tijdperk ontstond, stond individuen toe om alleen naar Cuba te reizen, maar deze mogelijkheid werd in november vorig jaar door Trump ingetrokken. Om Cuba te bezoeken moet een bezoeker nu met een georganiseerde groep of met een gids reizen. Er zijn uitzonderingen op de regel, voor degenen die hulp of onderzoek verlenen, maar mensen in beide categorieën moeten een volledige lijst van activiteiten voor hun verblijf presenteren.

Bron
* Newsweek, Kelly Wynne, 14 oktober 2018
Link
* USA Today publiceerde op 10 januari 2018 een uitgebreide reportage over dit onderwerp: ‘Cuba has a lung cancer vaccine. Many U.S. patients can’t get it without breaking the law.’
Fact Check: Does Cuba Have a Cancer Vaccine That Has Already Cured Thousands? 27 juli 2017

 

 

Advertenties

Dissident Tomas Nuñez vrijgelaten

De Cubaanse dissident Tomas Nuñez Magdariaga is maandag vrijgelaten. Dit deelde Ovidio Martín Castellanos, lid van de Patriottische Unie van Cuba/ Unión Patriótica de Cuba (UNPACU), mee. ‘Hij werd maandagavond vanuit een ziekenhuis in Santiago de Cuba naar Palma Soriano vervoerd,’ aldus Castellanos die de media meedeelde dat Magdariaga 62 dagen in hongerstaking was.

magdariaga-tomas-nunezMagdariaga werd in augustus gevangen gezet vanwege ‘bedreiging’. Hij had juist één jaar gevangenis achter de rug vanwege zijn weigering enkele boetes te betalen die waren opgelegd na een actie in de openbaarheid. De UNPACU begon een internationale campagne en meldde het verloop van zijn hongerstaking. Begin oktober drong het Amerikaanse State Department aan op de vrijlating van deze dissident en noemde zijn gezondheidssituatie ‘kritiek’. De Cubaanse staat erkent de interne oppositie niet en noemt de leden ervan ‘huurlingen’ in dienst van buitenlandse regeringen. De leider van UNPACU, José Damiel Ferrer, dankt ieder die zich heeft ingezet voor de vrijlating van ‘onze broeder Tomás Núñez Magdariaga uit de handen van de castrocommunisten. De tirannie heeft hem onterecht gevangen gezet, hem gemarteld en als er niet zoveel solidariteit was ontstaan, had men hem gedood.’

Bron
* Persbureau AP, 16 oktober 2018

Link
* Lees ook op deze Cubaweblog het bericht van 10 oktober 2018: Aartsbisschop bezoekt politiek gevangene en hongerstaker.

Groei toerisme en prostitutie gaan hand in hand (deel 2)

De Spaanse krant El País maakte een rondgang door de plaatsen en getuigenissen van mannen en vrouwen in Cuba die er in slagen in ruil voor seks in een middag net zoveel te verdienen als een arts in één maand. De groei van toerisme naar Cuba leidt ook tot groei van de prostitutie. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten, naderbij te brengen. Hier volgt het tweede deel van deze reportage.

sex-prostitutie-Yanet se prostituye desde los 13 años. Quiere estudiar medicina y se le antoja un nivel de vida que sabe que nunca conseguirá en la isla

Yanet zit sinds haar 13e in de prostitutie

‘Wanneer de nacht wegkwijnt  komen de schaduwen weer tot leven’, fluistert  Yanet, een slanke jonge mulattin van nauwelijks 17 jaar, herinnerend aan een oud lied. Ze wordt niet voor het eerst door de politie gearresteerd. Ze heeft het waarschuwingsbewijs bij zich, een document dat haar verbiedt in de stad rond te lopen in wijken met veel toeristisch verkeer. ‘Als ik doorga met ‘klanten werven’ riskeer ik te worden veroordeeld voor antisociaal gedrag, maar ik kan niet anders.’ (…) ‘Ik voer dit gevecht al vanaf mijn dertiende, in de weekenden ben ik tegen 10 uur tussen Coppelia en de Malecón, in de buurt van Hotel Deauville, tot ik de yuma  [buitenlandse toerist] tegenkom’, vertelt ze. Yanet wil medicijnen studeren. ‘Mijn vader is arts, zijn maandsalaris, ongeveer 50 dollar, kan ik in één middag verdienen. Het is frustrerend aan een nabije toekomst op dit eiland te denken.’

Pingueros

In Parque Central in Havana o.a. mannelijke hoeren of pingueros.

Mannen in de prostitutie
Mannen hebben dezelfde dromen en ambities. Hoewel de homoseksuele prostitutie een taboe is in een machosamenleving vol vooroordelen is het eiland altijd een van de voornaamste toeristische bestemmingen voor gays geweest. ‘De laatste jaren is het aantal vrouwen dat zich in gezelschap van Cubaanse mannen of vrouwen laat zien toegenomen’, bevestigt agent Reyes op zijn patrouille over de Malecón. Frank is 27. Hij is salsa-leraar in een bekende school in Habana Vieja en ook prostitueert hij zich. ‘Ik ga al vanaf mijn veertiende jaar met buitenlanders naar bed. Ik verdien nu veel euros, maar alleen met vrouwen, want ik vertegenwoordig en bescherm verschillende jineteras. Ik heb verschillende Europese verloofdes die elk jaar op vakantie komen en daarvan kan ik bescheiden leven met wat ik met de danslessen verdien. Hoewel ik van de vijf vrouwen die me voor lessen in dienst nemen er met zo’n drie in bed beland. De beste oplossing zou zijn als er iemand op me verliefd werd en ik naar haar land kon gaan’, erkent hij glimlachend met een arrogante air.

sex-prostitutie-vrouw-langs-wegOverleven
De regering van Havana heeft prostitutie nooit als een serieus probleem erkend en betoogt dat het een vrijwillige bezigheid is, en ze ontkende ook altijd energiek dat het eiland een seksueel paradijs zou zijn. Het Comité voor Eliminatie van Geweld tegen vrouwen van de Verenigde Naties gaf aan ‘uiterst bezorgd te zijn want de Staat erkent het bestaan van uitbuiting van de prostitutie niet’, luidden de conclusies. De positie van de Regering is echter dat ‘het fenomeen van prostitutie geen structurele oorzaken in Cuba heeft, aangezien die na de overwinning van de Revolutie werden uitgeroeid.’ ‘Niemand wil hoer zijn als ze volwassen is’, zegt Arlen, ‘maar als ze de deur voor je dichtgooien heb je geen optie. En meisje van plezier met de toerist spelen, ook al is het bij tijd en wijle, is een deur naar je toekomst openzetten en je huidige tijd overleven.’

Bron
* El Pais, 8 september 2018

Link
* Fotoreportage over seksueel toerisme in Cuba: entre ‘jineteras’ y ‘pingueros’ / tussen hoeren en hoerenjongens, Alvaro Fuente, El Pais 8 september 2018

Stephan Sanders over mannetjesputters als Maduro, Bolsonaro en Castro

Schrijver en columnist Stephan Sanders constateert in de Volkskrant van 10 oktober dat er ‘op meerdere plekken in de wereld sprake is van een vreemde en acute verhitting van de mannelijkheid.’ Hij vraagt zich af of het is vanwege de opmars van #MeToo en het massale protest van (meestal) vrouwen tegen de seksuele intimidatie van (meestal) mannen? Ook in de wereldpolitiek is sprake van ‘een merkwaardige snelle opkomst van de mannetjesputter’. Zij kunnen, aldus Sanders links of rechts zijn. In de CubaTips van vandaag wordt een deel van zijn column geciteerd.

IMG18032006JPG (28)

De auteur op 18 maart 2006 op De Dam in Amsterdam tijdens een actie tegen de dictatuur in Cuba.

‘Mannetjesputters, het wordt wel­eens vergeten, kunnen ook zeer ‘links’ zijn. Van Che Guevara tot aan Castro, Chávez en Maduro, de huidige president van Venezuela. Allemaal marxistisch geschoolde machomannen die geen twijfel lieten bestaan over hun heteroseksualiteit, hun viriliteit en hun autoriteit. En juist in het buurland van het chaotische Venezuela laat nu hun extreemrechtse collega van zich horen. Jair Bolsonaro kreeg 46 procent van de stemmen tijdens de eerste verkiezingsronde van de Braziliaanse presidentsverkiezingen. Bolsonaro liet al weten dat hij liever een dode zoon heeft dan een homozoon. Hij is een bewonderaar van de Braziliaanse dictatuur (1964-1985) en zijn idee over verkrachting is dat sommige vrouwen simpelweg te lelijk zijn om dit voorrecht te mogen genieten. Dit type mannelijkheid leek het niet lang meer te maken in de jaren zeventig en tachtig, maar dwars tegen de feministische stroom in – of juist daardoor getergd – duikt deze karikatuur van mannelijkheid op, alsof de dinosaurus weer volop meedoet. In Brazilië heerst het schrikbeeld van Venezuela, maar het is ook duidelijk dat Maduro en Bolsonaro in stijl en aanpak meer met elkaar gemeen hebben dan ze beiden willen weten. (…)

Die gepolariseerde verhoudingen doen weinig voor de stemming in een land. Je kan smalen op de ‘lieve vrede’ als een burgerlijk begrip en de eeuwige voortzetting van de status quo, maar als ik lees hoe groot de verdeeldheid is in Brazilië over Bolsonaro, ‘ook binnen families en vrienden’, dan valt het mij niet moeilijk een beeld te krijgen van de micro-oorlog die op het meest alledaagse niveau (verjaardagen, trouwpartijen) woedt. Zie ook Trumps verdeelde natie. Zie het Verenigd Koninkrijk en de Brexit, een splijtzwam die elke picknick binnen de kortste keren in een opstootje kan veranderen. Politiek engagement is mooi, maar wie heeft er nu werkelijk gevraagd om deze overdosis?’

Lees de volledige tekst van Stephan Sanders in de Volkskrant van 10 oktober 2018

tipsINHOUD CUBATIPS VAN VANDAAG:

  1. Mannetjesputters
  2. Orkaan Michael in Cuba
  3. Geen stem op de PVDA
  4. Een antirevolutionaire gayparade
  5. De roze bril van krant- en radiojournalist Jan
  6. Fidel’s nieuwe postzegel
  7. Cuba verbiedt evenement evangelicals
  8. President Cuba op Twitter te volgen
  9. Culturele Agenda
  10. Het laatste nieuws

Gratis abonnement
Wilt u ook alle nieuwe nummers van de CubaTips vanaf nu in uw mailbox ontvangen? Geef u hier op voor een gratis abonnement!  Uw e-mail-adres is voldoende! Ruim 1.100 abonnees gingen u voor. Zij ontvangen elke zondagochtend rond 12.00 uur de CubaTips en missen zo geen enkel nieuws.

Groei toerisme en prostitutie gaan hand in hand (deel 1)

De Spaanse krant El País maakte een rondgang in Cuba en tekende de getuigenissen van mannen en vrouwen op, die er in slagen in ruil voor seks in een middag net zoveel te verdienen als een arts in één maand. De groei van toerisme naar Cuba leidde ook tot de groei van de prostitutie. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten, naderbij te brengen. De vorm van de prostitutie is in ruim 60 jaar revolutie wel veranderd evenals de status van de sekswerkers en hun maatschappelijk aanzien.

sex-prostitutie-havanaArlen is een donkere mulattin, met een klein, elegant en stijlvol lichaam. Ze toont een vermoeide blik die ze tracht te verhullen met een buitensporige make-up. Met haar ruim 50 jaar zit ze nog steeds in de seksbusiness, maar niet zoals vroeger: ze leidt nu een illegaal bordeel dat er uitziet als een eenvoudig gastenverblijf ten zuiden van Habana Vieja. Het is een gebouw waarvan de jaren ook de pracht hebben uitgewist en dat nu een van die voor de leek verborgen bordelen is, maar voor de toerist die goed weet waarnaar hij op zoek is gemakkelijk te lokaliseren. ‘Uit nieuwsgierigheid waagde ik het op 13-jarige leeftijd met mannen naar bed te gaan, omdat een vriendin het deed. Ik haalde dagelijks dollars binnen en was verrukt van die koopkracht. Daarna ging ik van school en begon ik steeds vaker van huis weg te blijven. Ik belandde tenslotte in een clandestien bordeel tot de eigenaars in een razzia werden gearresteerd.’

Ambities
Een van de eerste sociale programma’s van Fidel Castro was een project om de prostitutie op het hele eiland te verbieden. De bordelen, gastverblijven en nachttenten waar ontmoetingen werden gefaciliteerd werden gesloten. De sekswerksters konden een opleiding krijgen en de mogelijkheid fatsoenlijk werk te vinden. ‘Eind jaren 70 besloot ik in de business te blijven, maar als een overlevingsstrategie’, zegt Arlen. ‘In die tijd waren we met maar weinig hoeren en werden we als de meest verachtelijke mensen van het land beschouwd, net als verklikkers en bandieten. Die opvatting is nu veranderd, een prostituee in huis wordt niet als slecht gezien, ze wordt ook door haar familie ondersteund, want ze leven op een niveau dat voor de rest van de bevolking ondenkbaar is. Onze benaming is ook verzacht: eerst hoeren nu jineteras, meisjes van plezier. Ofschoon er wel verschil gemaakt kan worden tussen dat wat wij deden om te voldoen aan zware economische behoeften en dat wat de jonge meiden van vandaag doen uit een ander soort ambitie.’

jineteras-con-turistasSpeciale periode
Volgens de sociologe Velia Cecilia Bobes is het sekstoerisme op het eiland begonnen toen de regering begin jaren 90 besloot de toeristenindustrie een boost te geven. ‘Met de komst van het toerisme kregen de jineteras toegang tot de dollareconomie en een bevoorrecht consumptiepatroon’, geeft de doctor aan in haar werk ‘De Cubaanse vrouwen voor de Speciale Periode: aanpassingen en veranderingen.’ De Cubaanse economie zat toen in een fase die bekend staat als de Speciale Periode. De Sovjet-Unie was ingestort en daarmee verdween de financiële steun die zij regelmatig naar Cuba stuurde. De gemakkelijkste manier om de economie van het eiland te verbeteren was de zoektocht naar deviezen in het internationale toerisme. ‘Het fenomeen van de prostitutie was niet meer te stuiten. Tegelijk met de massale komst van toeristen gingen duizenden jongeren in het hele land, vooral van het platteland, op zoek naar de buitenlander om zo aan hun economische behoeften te kunnen voldoen of hun verlangen het land tegen elke prijs te kunnen verlaten naderbij te brengen’, erkent Arlen. Een beroep binnen bereik van jongeren en tieners. ‘Prostitutie wordt niet wettelijk bestraft, hoewel uitoefening ervan niet toegestaan is. Souteneurschap en mensenhandel worden wel zwaar bestraft. De vrouwen kunnen alleen maar worden beschuldigd van mogelijk gevaar van antisociaal gedrag met opsluiting van een tot vier jaar’, erkent het Nationaal Centrum van Seksuele Opvoeding, Cenesex.

sex-prostitutie-arlen-bar-havanaPolitie-aktie
Tussen 1996 en 2002 lanceerde de Cubaanse regering de operatie Lacra, een reeks politieoptredens met als doel de rem te zetten op de al wijd verbreide prostitutie die het imago van Havana bezoedelde. Een offensief dat er alleen maar in slaagde het probleem tijdelijk te verzachten en de sekswerksters op zoek liet gaan naar andere meer discrete methodes om klanten te werven. Het gebruik van tussenpersonen als hotelpersoneel, discotheekmedewerkers, taxichauffeurs of toeristengidsen in ruil voor een commissie kwam steeds vaker voor. Hoewel het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten in zijn rapport ‘Mensenhandel 2014’ had aangegeven dat het eiland ‘een land is met volwassenen en kinderen die slachtoffer zijn van mensenhandel’ heeft het in 2017 het land van zijn zwarte lijst van landen gehaald die medeplichtig zijn aan mensenhandel en nu is het in de zone geplaatst van ‘speciale observatie’. Vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken wordt verzekerd dat het castristisch regime niet voldoet aan de ‘minimumeisen’ voor eliminering van mensenhandel hoewel het erkent dat de Cubaanse autoriteiten betekenisvolle pogingen deden om er aan te voldoen. Cuba spreekt van ‘voortdurende inspanningen’. De ex-minister van Justitie, Maria Esther Reus, verzekerde dat er op het eiland ‘zerotolerantie’ is voor dit soort delicten die met minderjarigen te maken hebben. Regeringsinstanties als Cenesex streven ernaar ‘mechanismen te ontwerpen om de bestaande wetgeving te monitoren om voorstellen tot wijziging in de thema’s van seksueel kindermisbruik, prostitutie, mensenhandel en seksueel geweld te kunnen realiseren’, aldus de directeur, seksuoloog Mariela Castro, dochter van ex-president Raúl Castro. Zij presenteerde vorig jaar een wetsvoorstel om klanten te bestraffen die seksuele diensten aangaan als maatregel om de prostitutie in Cuba te beteugelen.

Bron
* El Pais, 8 september 2018

Link

* Fotoreportage over seksueel toerisme in Cuba: entre ‘jineteras’ y ‘pingueros’ / tussen hoeren en hoerenjongens, Alvaro Fuente, El Pais 8 oktober 2018

 

Aartsbisschop bezoekt politieke gevangene en hongerstaker

Dionisio García Ibáñez, de aartsbisschop van Santiago de Cuba, heeft een bezoek  gebracht aan de hongerstakende politieke gevangene Tomás Núñez Magdariaga. Magdariaga werd veroordeeld tot één jaar gevangenisstraf voor een vermeende ‘bedreiging.’ Maar de openbare aanklager Aldo Rosales Montoya liet de rechtbank in Palma Soriano weten dat hij onder druk van de geheime dienst een valse verklaring had afgelegd. Magdariaga is vanwege zijn hongerstaking opgenomen in het ziekenhuis Dr. Juan Bruno Zayas. Vandaag is hij 57 dagen in hongerstaking, aldus José Daniel Ferrer García, algemeen coördinator van de Patriottische Unie van Cuba (UNPACU). Sinds 24 september wordt hij geisoleerd en kan zijn familie hem niet bezoeken.

Tomás-Núñez-Magdariaga-

Tomás Núñez Magdariaga.

Dissidentenvoorman José Daniel Ferrer betwist de waarneming van de aartsbisschop, die zei dat Magdariaga ‘nog steeds sterk en helder is’. (…) ‘Iemand die 55 dagen niet eet is niet sterk,’ aldus Ferrer. Hij herinnert aan zijn eigen gevangenschap tijdens de Zwarte Lente van 2003. ‘Ik zag gevangenen in hongerstaking, die na 27 dagen krankzinnig werden, alle begrip van realiteit en tijd verloren en onzin spraken omdat de lange tijd vasten hun hersenen had beïnvloed.’ In een interview met Martí Noticias zei de aartsbisschop dat hij alleen met Magdariaga sprak, die op zijn bed zat, maar onduidelijk is of de politieke gevangene geboeid was aan zijn bed of stoel zoals eerder. Bisschop Dionisio García zei: ‘Hij maakte een heldere indruk en is stabiel, wellicht ook door het intraveneus voedsel dat hij krijgt toegediend’. Hij voegde er aan toe dat de kwestie binnen enkele dagen zal zijn opgelost omdat de autoriteiten met wie hij sprak, hem dat zeiden. Ook wees hij er op dat de openbare aanklager de klacht tegen Magdariaga had ingetrokken, maar de autoriteiten zeiden dat er nog onderzoek nodig is.

raul-castro-da-la-mano-al-arzobispo-dionisio-garcia-junto-a-ellos-el-cardenal-jaime-ortega-highlighted

Aartsbisschop Dionisio García (midden) begroet Raúl Castro

Waardering bisschop
De UNPACU laat weten dat de oppositiebeweging de inspanningen van de aartsbisschop waardeert en wijst erop dat ‘Jezus Christus in de Bijbel na 40 dagen vasten ook steun van engelen nodig had om hem te helpen’ en dat dit ook geldt voor een sterveling als Tomas Magdariaga, die op zijn leeftijd en met de gezondheidsproblemen die hij heeft, al veel kritieke en moeilijke situaties doormaakte. Zo werd hij fysiek en psychologisch gemarteld in de politiebureaus van Versailles en Palma Soriano en werd hij met geweld bedreigd toen hij een hongerstaking hield in de Boniato-gevangenis in Havana. Ferrier: ‘Men wilde hem dwingen de hongerstaking te beëindigen, maar dat lukte hen niet. Hij bleef standvastig’.

boniatogevangenis (2)

De Boniato-gevangenis

Isolement
Sinds 24 september van dit jaar heeft geen enkel familielid Tomás Núñez Magdariaga kunnen zien. Zijn nicht Nurvia Núñez Jaime zegt: ‘Ik heb geprobeerd hem in het ziekenhuis te bezoeken, maar ze laten me niet naar het zaaltje gaan waar hij in isolement wordt gehouden, door twee politieagenten wordt bewaakt en geboeid aan zijn bed vast zit,’ zegt zij met tranen in zijn ogen. Zij vreest hem niet meer levend te zien. Een recente poging om hem toch te bezoeken mislukte omdat een verpleegster haar wegjoeg toen zij de afdeling waar hij lag, wilde binnengaan.

Bron
* Yosmany Mayeta Labrada, Cubanet, 8 oktober 2018

Na 27 jaar: vrijlating Daniel Santovenia

Daniel Santovenia Fernández is zaterdag jl. na 27 jaar gevangenisstraf vrijgelaten, aldus de Cubaanse schrijver Ángel Santiesteban op zijn Facebookpagina. De tegenstander van het regiem werd in 1991 aangehouden nadat hij clandestien Cuba was binnengekomen met de bedoeling sabotageacties op het eiland uit te voeren. Santovenia heeft een staarprobleem en een slecht gehoor. Ángel Santiesteban: ‘Vanaf vandaag zal hij niet meer in gevangenschap wakker worden, behalve in de grote gevangenis die Cuba is. Wij hopen dat hij spoedig werkelijk vrij zal zijn als hij in Miami aankomt.’

daniel-santovenia-apresado-hace-27-anos-participar-infiltracion-armada

Daniel Santovenia

Santovenia Fernández (63) werd in 1992 tot 30 jaar gevangenisstraf veroordeeld en verbleef 22 jaar in de gevangenis van Agüica in Matanzas. Zijn arrestatie vond plaats op 29 december 1991 bij de stad Cárdenas (Matanzas), toen hij daar aan land ging na vertrek uit Miami. Hij was vergezeld van Pedro Álvarez Pedroso en Eduardo Díaz Betancourt. Bij hun aanhouding werden wapens en munitie in beslag genomen. De drie werden ter dood veroordeeld, maar in het geval van Santovenia Fernández en Álvarez Pedroso werd de doodstraf omgezet in lange gevangenisstraffen.

Mensenrechtencomité
Van Díaz Betancourt verschenen foto’s in de media terwijl hij een notitieboekje bestudeerde waarin de namen en adressen stonden van de gebroeders Gustavo en Sebastián Arcos en Yanes Pelletier, leden van het Comité Cubano Pro Derechos Humanos / Cubaans Comité Voor Mensenrechten (CCPDH). Kort daarop werden de huizen van de gebroeders Arcos belegerd door een schreeuwende menigte die vernielingen aanrichtte. Gustavo Arcos die in 1953 deelnam aan de aanval op de Moncada-kazerne in Santiago de Cuba, was de eerste ambassadeur van het revolutionaire Cuba in Brussel. Hij werd gearresteerd en ontslagen omdat hij de communistische koers van de Castro’s verwierp. De drie leden van de CCPDH werden volgens verklaringen van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in verband gebracht met de operatie van Santovenia en enkele uren voor de gerechtelijke uitspraak, gearresteerd. Internationaal werd tegen de doodstraf geprotesteerd door de regering van de VS, maar ook door de presidenten van Nicaragua en Spanje, Violeta Chamorro en Felipe González. Díaz Betancourt werd op 20 januari 1992 geëxecuteerd.

gustavoarcosbergnes2006 (2)

Gustavo Arcos

Identiteit
Pedro Álvarez Pedroso, compañero van Daniel Santovenia, deelde de redactie van 14ymedio mee dat de vrijgelatene sinds maandag jl. in het kantoor van de burgelijke stand vande gemeente Cardenas verblijft om een identiteitskaart en een paspoort te krijgen. Hij wil dan bij de ambasade van de VS een verblijfsvergunning aanvragen. In de VS wonen zijn drie zonen en zijn broers. Die procedure is nog niet geslaagd omdat hij geen geboortebewijs kan overleggen. Zijn collega Álvarez Pedroso verliet Cuba toen hij 6 was, maar keerde als 25-jarige terug naar Cuba. Hij verbleef die periode in de VS maar vroeg nooit het Amerikaans staatsburgerschap aan. Hij is op 6 januari 2017 vrijgelaten en repatrieerde niet naar de VS omdat identiteitspapieren ontbraken. ‘Ik ben op dit moment een illegaal in Cuba. Ik kan niet werken, ik kan niets ondernemen tot dit proces met de papieren rond is.’

Bron
* Website 14ymedio, Havana, 28 oktober 2018

Link

* Amnesty International, 13 januari 1992 over de veroordeling tot de doostraf van Eduardo Diaz Betancourt, Daniel Candelario Santovenia Fernandez en Pedro de la Caridad Alvarez Pedroso.