The Economist: verwarring tekent koers Cubaanse economie

Het communistische regime in Havana kan niet langer vertrouwen op de vrijgevigheid van zijn bondgenoten. Volgens een commentaar van The Economist zitten de leiders in Havana met de handen in het haar. De onvermijdelijke bureaucratie schrikt buitenlandse investeerders af en de duale economie zorgt voor een sterk overschatte valutakoers. The Economist verwacht – nu zich het proces van de opvolging van Raúl Castro afspeelt –  geen verregaande besluiten op dit terrein. Dat is slecht nieuws voor de startende groep van jonge particuliere ondernemers.

cuentapropista-fruit2Gabriel en Leo hebben weinig gemeen. Gabriel verdient 576 Cubaanse peso’s ($23) per maand als onderhoudsman in een ziekenhuis. Leo heeft een eigen onderneming met een omzet van $20.000 per maand en 11 voltijdse werknemers. Maar beiden hebben reden tot klagen. Voor Gabriel zijn het de povere middelen van bestaan die zijn salaris oplevert. In een slecht verlichte staatswinkel of bodega laat hij aan de hand van zijn rantsoeneringboekje zien waar hij als één persoon per maand recht op heeft: o.a. een zakje koffie, een halve fles bakolie en vijf kilo rijst. De artikelen kosten bijna niets (rijst is één cent per pond), maar zijn onvoldoende. Cubanen moeten de rest kopen op de vrije markt waar de rijst 20 keer zo duur is. Leo (niet zijn echte naam) heeft verschillende klachten. Cuba produceert niet de producten die hij als ondernemer nodig heeft of geeft geen toestemming deze artikelen te importeren. Hij reist twee of drie keer per maand naar het buitenland om ze toch te krijgen. Hij doet er zes tot acht uur over om zijn koffers zo in te pakken dat douanebeambten de clandestiene goederen niet kunnen spotten. ‘Het voelt alsof je cocaïne vervoert’, zegt hij.

Wantrouwen
Het vergemakkelijken van zaken voor ondernemers als Leo zou uiteindelijk ook mensen als Gabriël helpen. Er worden betere banen door gecreëerd maar de socialistische regering van Cuba ziet het niet zo. In augustus kondigde zij aan dat zij voor 24 beroepen van de lijst van 201 beroepen waarin particuliere ondernemingen zijn toegelaten, geen vergunningen meer zal verlenen. Deze tijdelijke opschorting geldt o.a. het leiden van restaurants, het verhuren van kamers aan toeristen, het repareren van elektronische apparatuur en muziekonderricht. Daardoor is het experiment van Cuba met het kapitalisme niet beëindigd. De meeste van de 600.000 cuentapropistas (zelfstandige ondernemers), waaronder restauranteigenaren, hoteliers en dergelijke, kunnen doorgaan zoals voorheen. Maar de overheid wantrouwt hen. Hun welvaart roept de jaloezie op van armere Cubanen. Hun hang naar onafhankelijkheid kan op een dag leiden tot dissident gedrag. Raúl Castro, de president van het land, is onlangs tegen cuentapropistas in het geweer gekomen en laakte de ‘illegaliteit en andere onregelmatigheden’, waaronder belastingontduiking. Hij zweeg over de dwaze belemmeringen die zulk ongewenst gedrag mogelijk maken. De overheid ‘bestrijdt rijkdom, niet de armoede,’ klaagt een ondernemer.

De mond van Trump, het oog van Irma
De beknotting van het kapitalisme vindt plaats op een gevoelig moment voor Cuba. Raúl Castro zal in februari terugtreden als president. Dan komt er een einde aan het bijna 60 jaar autocratisch regime door hem en zijn oudere broer Fidel, die de revolutie in 1959 leidde. De volgende president zal waarschijnlijk geen eigen herinneringen meer hebben aan die gebeurtenis. De betrekkingen met de Verenigde Staten, die onder Barack Obama het economisch embargo versoepelden en de diplomatieke betrekkingen herstelden, hebben ondertussen een vervelende wending genomen. President Donald Trump is van plan het voor Amerikanen moeilijker te maken het eiland te bezoeken. Berichten over mysterieuze ‘sonische aanvallen’ op Amerikaanse diplomaten in Havana hebben de spanningen nog verder doen toenemen.

Chavez_Fidel_Raul_Castrojuli2011

Juli 2011: Fidel Castro, de Venezolaanse president Hugo Chávez en Raúl Castro

Geen mecenas
De orkaan Irma die Cuba begin september trof, doodde ten minste tien mensen, vernielde enkele van Cuba’s populairste badplaatsen en legde het elektriciteitsnetwerk een korte periode volledig plat. Nu het begrotingstekort dit jaar naar verwachting 12% van het BNP zal bedragen, heeft de regering weinig geld voor de wederopbouw. Dit zijn klappen voor een economie die al in zeer slechte vorm was. Cuba’s favoriete economische strategie – subsidies verwerven van linkse bondgenoten – heeft zijn langste tijd gehad. Venezuela, die de rol van de voormalige mecenas de Sovjet-Unie overnam, is er nog erger aan toe dan Cuba. Hun ruilhandel – Venezolaanse olie in ruil voor de diensten van Cubaanse artsen en andere professionals – krimpt. De handel tussen de twee landen is in waarde gedaald van $8,5 miljard in 2012 tot $2,2 miljard vorig jaar. Cuba heeft op de internationale markt meer brandstof moeten kopen tegen de volle prijs. Ondanks een hausse in het toerisme zijn de inkomsten uit diensten, waaronder de medische dienstverlening, sinds 2013 gedaald.

CUBA-ECONOMY-WHOLESALE-RETAILBureaucratie
Cuba wordt door een socialistisch keurslijf  belemmerd in zijn groei en produceert weinig producten die andere landen of de eigen bevolking willen kopen. De landbouw bijvoorbeeld wordt belemmerd door het ontbreken van markten voor de aankoop van grond, machines en andere productiemiddelen, door de overheid vastgestelde prijzen, die vaak onder de marktprijs liggen, en door slecht vervoer. Cuba importeert 80% van zijn voedsel. Het wordt steeds moeilijker om ervoor te betalen. In juli zei de minister van Economische Zaken, Ricardo Cabrisas, tegen de Nationale Assemblee dat door deze financiële druk in 2017 de invoer met $1,5 miljard zou verminderen. Wat er in winkels ligt, hangt vaak af van de vraag wie van Cuba’s leveranciers bereid zijn op betaling te wachten. Het BNP kromp in 2016 met 0,9%. Vanwege de orkaan Irma en de daling van de invoer wordt ook 2017 in economisch opzicht een nieuw slecht jaar. De overheid weet niet wat ze moet doen. Eén antwoord is het stimuleren van buitenlandse investeringen, maar de regering dwingt investeerders het bad van de bureaucratie te ondergaan. Meerdere ministeries moeten bij elke transactie hun handtekening zetten. Ambtenaren bepalen bijvoorbeeld zaken als het toegestane dieselgebruik voor bestelwagens en investeerders kunnen niet vrijelijk winst naar huis overmaken. Tussen maart 2014 en november 2016 trok Cuba 1,3 miljard dollar aan buitenlandse investeringen, minder dan een kwart van zijn doelstelling.

Gebrek aan durf
Geconfronteerd met een stagnerende economie en de dreiging van tekorten, probeert de regering met kracht investeerders te verleiden. Zij heeft ermee ingestemd dat voedselproducerende ondernemingen een deel van hun winsten kunnen terugboeken naar het land van vestiging. Maar alles wat verder gaat, lijkt een brug te ver voor de Cubaanse leiders. Zelfstandigen of cuentapropistas als Leo wachten vol ongeduld op de eerder toegezegde wet voor kleine en middelgrote ondernemingen. Die zou hen in staat stellen een ander type bedrijf te vormen en af te wijken van de gevestigde staatsondernemingen. Maar dat zal niet snel gebeuren, zegt Omar Everleny, een hervormingsgezinde Cubaanse econoom.

A farmer holds a wad of Cuban money at a vegetable stall at a market in central Cuba

Nationale peso’s

Valuta
Een nog veel verder gaande stap zou de hervorming van het bestaande systeem van dubbele valuta zijn. Daardoor kunnen staatsbedrijven niet concurreren, blijven de salarissen in de staatssector bitter laag en worden de prijzen in de economische sector verstoord. Cubaanse peso’s circuleren naast de convertibele peso (CUC), die ongeveer één dollar waard is. Hoewel de wisselkoers van de peso en de CUC voor individuele personen (inclusief toeristen) 24 op 1 bedraagt, is hij voor staatsbedrijven en andere overheidsinstanties één op één. Voor deze instellingen, die het grootste deel van de economie in Cuba voor hun rekening nemen, wordt de Cubaanse peso dus sterk overgewaardeerd. Dit levert een enorme subsidie op voor importeurs en straft exporteurs. Een devaluatie van de Cubaanse peso voor staatsbedrijven is noodzakelijk om de economie goed te laten functioneren. Maar het zou leiden tot faillissementen, ontslagen en een sterke inflatie. Landen die een dergelijke devaluatie proberen te realiseren, zoeken meestal hulp van buiten. Vanwege Amerikaans verzet kan Cuba echter geen lid worden van het IMF of de Wereldbank, de belangrijkste bronnen voor hulp. Het vastleggen van het valutasysteem is een ‘voorwaarde voor verdere liberalisering’, aldus Emily Morris, econoom aan het University College London.

migueldiazcaneljuli2013

Miguel Díaz-Canel

Opvolging
Het is onwaarschijnlijk dat dit nu zal gebeuren, omdat het land is gericht op de verkiezing van een nieuwe leider, de opvolger van Raúl Castro. Dit proces heeft de strijd tussen hervormers en conservatieven binnen de regering verscherpt. De strijdlust van president Trump heeft die waarschijnlijk versterkt. De meeste Cubaanse waarnemers zagen Miguel Díaz-Canel, de eerste vicepresident en de waarschijnlijke opvolger van Raúl Castro, als een liberaal naar Cubaanse maatstaven. Maar dat was vóórdat in augustus een videoband van hem openbaar werd waarin hij communistische partijleden toesprak. Díaz-Canel beschuldigt de Verenigde Staten daarin ‘de politieke en economische verovering’ van Cuba voor te bereiden en hij viel hard uit tegen de media die kritisch staan tegenover het regime. Misschien heeft hij zich alleen maar tot conservatieven gewend om zijn kansen de opvolger van Raúl Castro te worden, te vergroten. Als dit zijn ware opvattingen zijn, dan is dat slecht nieuws voor Leo en Gabriël.

Bron
* The Economist, 30 september 2017

Link
* Vice-president Díaz-Canel is van de harde lijn, zie bericht van deze Cubaweblog, 3 december 2015

Advertenties

Raúl’s mogelijke opvolger wil meer censuur en minder kleine ondernemers

De mogelijke opvolger van Raúl Castro, eerste vicepresident Miguel Díaz-Canel, is ervan overtuigd dat de VS, ondanks de politieke dooi, voortgaan ‘de revolutie te vernietigen.’ Canel, tevens partijsecretaris, zegt dit in een video die in februari jl. werd getoond voor kaderleden van de Cubaanse Communistische Partij tijdens een speciale conferentie. Sociale media in Cuba verspreidden maandag jongstleden fragmenten van deze video. De vicepresident verdedigde ook de censuur en pleitte voor minder kleine ondernemers.

diaz-canel-raul-castro

Raúl Castro (links) en Díaz-Canel

Hij stelde een aantal maatregelen voor om te strijden tegen ‘het Noord-Amerikaanse plan (…) dat ruimte tot beïnvloeding zoekt, probeert te infiltreren in onze communicatie- middelen, de culturele en symbolische strijd probeert te beïnvloeden en de niet-statelijke sector van de economie wil financieren en versterken en leiders in deze sector wil scholen’. Diaz-Canel ageerde ook tegen media als het Cubaans-Amerikaanse tijdschrift/On Cuba, een kritisch medium dat positief staat tegenover de revolutie maar kritische kanttekeningen plaats bij bepaalde ontwikkelingen. ‘We zullen zulke platforms sluiten en wie daar een schandaal van maakt, moet dat vooral doen. Ze zullen zeggen dat wij censuur uitoefenen maar heel de wereld censureert’. On Cuba wordt geleid door Hugo Cancio, heeft een kantoor in de VS en correspondenten in Cuba. Volgens de opvolger van Raúl Castro staat On Cuba ‘zeer agressief tegenover de Revolutie.’ Volgens Canel verbergen de onafhankelijke en internationale media ‘hun ware bedoelingen’ achter het masker van ‘een kritische houding en de vrijheid van meningsuiting.’ (…) ‘Deze media betalen onze journalisten meer dan wij hen kunnen betalen en er is een groep jonge journalisten de voor deze verleiding valt.’

Kritiek en censuur
De Cubaanse grondwet (1976) staat enkel communicatiemedia toe die in handen van de staat zijn en functioneren op basis van de socialistische staat. In de afgelopen jaren zijn daar diverse onafhankelijke nieuwe media bijgekomen, vaak gemaakt door medewerkers die hun opleiding genoten in de scholen van de Cubaanse staat, maar met een kritische blik kijken naar het proces in de Cubaanse samenleving. De overheid beschouwt deze ontwikkeling als een bedreiging en dergelijke medewerkers worden geconfronteerd met censuur.

Ambassades
Díaz-Canel onderstreepte ook dat Cuba met de VS ‘ niets te onderhandelen’ heeft. ‘In ruil voor niets moeten zij de asymmetrie (tussen beide landen) oplossen als ze relaties willen en deze willen normaliseren. Wij hoeven in ruil daarvoor niets terug te doen.’ Vervolgens beschuldigde hij enkele Europese ambassades van ‘omvangrijke gezagsondermijnende activiteiten tegen Cuba’ en hij noemde met name Duitsland, Noorwegen, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en de VS. ‘Er is een golf van plannen met gezagsondermijnende inhoud, die elke dag wordt geanalyseerd. Daar is de zaak van het Pakker/ Paquete (semi-illegaal videopakket dat in heel Cuba wekelijks tienduizenden gebruikers heeft, redactie), de illegale wifi-netwerken, de kleine ondernemingen die de jaren vijftig aanprijzen….’, aldus Díaz-Canel, die verwees naar een bedrijf dat ‘de periode van Batista verheerlijkt’ met de marketing van foto’s en affiches uit de periode van Havana ten tijde van de Republiek.’ **

click-yoanisanchez

Yoani Sánchez

Loyale oppositie
Volgens Canel, ook lid van het Politburo, zijn er twee soorten oppositiebewegingen in Cuba, namelijk: ‘de contrarevolutie van de confrontatie waaronder hij de journaliste Yoani Sánchez, directeur van de website 14ymedio schaart, opposant Antonio G. Rodiles en de Damas de Blanco. Verder is er de loyale oppositie die projecten ontwikkelt om de groeiende politieke, wetgevende en economische problemen van het land op te lossen. Deze ‘loyale oppositie’ karakteriseerde hij als ‘personen die een betoog hebben en een sociaal –democratisch taalgebruik dat goed gestructureerd is en die ‘niet direct de confrontatie zoeken met de Cubaanse revolutie.’ Hij verwees o.a. naar de websites Cuba Posible en Cuba Emprende waarvan hij zei dat ‘de mensen deze ook niet beschouwen als een project tegen de revolutie’.

cuentapropista-gesloten-wegens-verbouwing

Voorlopig worden geen vergunningen meer voor kleine zelfstandige bedrijven verstrekt. ‘Gesloten vanwege werkzaamheden’

Kleine ondernemers
Vervolgens bekritiseerde de gedoodverfde opvolger van Raúl Castro ook de particuliere ondernemerssector waar de internationale media ‘zoveel ophef over maken’. (….) ’Vandaag houdt iedereen je voor dat de kleine ondernemer of cuentapropista (…) de succesvolle man in Cuba is,’ aldus een klagende Díaz Canel. ‘Het is de bedoeling het succes te bevorderen van de kleine en middelgrote ondernemers want zij willen de niet-statelijke sector veranderen in een sector van oppositie tegen de revolutie,’ merkte hij op. Deze maand kondigde de regering nieuwe regelingen voor de particuliere sector waarbij de uitgave van vergunningen voor particuliere restaurants en de verhuur van woningen aan toeristen tijdelijk werd opgeschort. De particuliere sector reageerde geërgerd op deze maatregel; de sector telt nu een half miljoen arbeiders.

chucho-del-chucho

Chucho del Chucho

Bron
* Diario de Cuba, Mario J. Pentón, 22 augustus 2017
Linken
* Kort Spaanstalig fragment van Diaz-Canel 1 minuut
*Diaz Canel moet maar directeur van de UCI worden’, (opleiding van computer- en internetdeskundigen in Havana waar o.a. de sociale media worden gedetecteerd). Collage (Spaanstalig) van Chucho del Chucho, 6 minuten.
* Opposant Antonio Rodiles reageert (Spaanstalig) op het ‘neo-castrisme’ van Diaz-Canel inclusief veel meer citaten van Canel. Een product van de oppositiebeweging Estado del Sats, 14 minuten.
** Op 21 juli 2017 publiceerde deze Cubaweblog een artikel getiteld ‘Havana, de hoofdstad van de nostalgie’. In deze tekst meldt de onafhankelijke journaliste Miriam Celaya de verkoop uit nostalgische motieven van oude ansichtkaarten van Cuba, zonder overigens maar eenmaal de naam van Batista te noemen.

Het tweede Revolutionaire Offensief

Fidel Castro rekende in 1960 met de particuliere onderneming af toen hij alle grote bedrijven nationaliseerde. Daar kwam in 1968 de onteigening van alle kleine bedrijven, cafés, nachtclubs en winkels bij tijdens het zogeheten Revolutionair Offensief. Volgens de partijkrant Granma zelf werden 55.636 bedrijven door de staat genaast, bestaande uit 11.878 kruidenierszaken, 3.130 slagerijen, 3.643 kapperszaken, 3.198 bars, 8.101 winkels met voedingswaren, 6.653 wasserijen, 1.188 schoenherstellers, 4.544 automonteurs, 1.598 makers van artesania en 3.345 timmerlieden.

ofensiva-revolucionario-fidel-cabarets-tegen

Het offensief van 1968 was o.a. gericht tegen cabarets en nachtclubs. Voor alles wilde Fidel Más Revolución / Meer Revolutie

Fidel Castro stond in de loop van de jaren negentig weer enige economische ruimte toe voor particuliere ondernemingen en coöperatieve vormen van bezit vanwege het falen van het socialistisch systeem sinds Stalin en de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Die politiek werd met de komst van zijn broer Raúl enigszins uitgebreid. Ondanks de hoge belastingen, veel obstakels en regelingen, boetes en het ontbreken van een groothandel, groeide het particulier bedrijfsleven in Cuba en schiep men duizenden betaalde banen in kleine kapitalistische ondernemingen. Volgens diverse bronnen, die in Cuba meestal weinig transparant zijn, is ongeveer 10% van de werkende bevolking in dergelijke bedrijven actief.

cuentapropista-kapper4Concurrentie staat
Het belangrijkste is dat deze bedrijven in twee opzichten concurrentie betekenen voor de staatsbedrijven: de kwaliteit van de dienstverlening en de geboden salarissen. Daarom geven veel klanten de voorkeur aan deze dienstverlening en hebben duizenden gekwalificeerde werknemers de staatsector ingeruild voor de kleine onderneming waardoor de levensstandaard aanzienlijk is gestegen tot ergernis van de bureaucraten. Voor deze haviken betekent de opening van de economie dat er een welvarende middenklasse ontstaat, die onafhankelijk van de bureaucratie opereert en zijn eigen politieke belangen behartigt. Deze orthodoxen beweren dat Obama dit bedoelde toen hij een oproep deed zelfstandig ondernemerschap te versterken en ook Trump herhaalde dit. Genoeg reden om hen ‘strategische monsters’ te noemen en ‘de Paarden van Troje’ in de strijd van het imperialisme tegen het socialisme.

ofensiva-revolucionario-pamflet-tegen

Het eerste revolutionaire offensief van 1968 bond ook de strijd aan tegen de ondeugden in de samenleving, zoals het egoisme, parasitisme, de slapheid en de ondeugden.

Aarzelingen staatskapitalisme
Deze nieuwe fase van het ‘contrarevolutionaire offensief’ zoals onlangs in de partijkrant Granma aangekondigd met de definitieve en tijdelijke intrekking van vergunningen voor particuliere beroepen, begon al na het fameuze welkom van Fidel aan de vorige Amerikaanse president in de vorm van een brief aan Broeder Obama. ( Zie deze Cubaweblog van 29 maart 2016: Fidel wil geen cadeautjes van Imperium). Dergelijke opvattingen zijn logisch. Beide revolutionaire offensieven zijn gebaseerd op het feit dat het monopoliekapitalisme van de staat, dat achter het staatssocialisme schuilgaat, grote bedenkingen heeft over ontwikkeling van particuliere, zelfstandige bedrijven. Het is namelijk zelf niet in staat is buiten het monopolie de economische concurrentie te overleven. Het leidt onvermijdelijk tot zelfvernietiging omdat het de basis van dit systeem, namelijk de gesalarieerde arbeiders in overheidsdienst, verorbert. Daarom zal dit particulier ondernemerschap nooit toestemming krijgen zich uit te breiden, worden coöperaties geremd in hun functioneren en worden buitenlandse investeringen afgeremd door een eindeloze lijst van wetten en regels en worden deze investeringen slechts getolereerd binnen het raamwerk van de businessportfolio die de Staat bepaalt en kunnen daarbuiten geen vrije deals worden gesloten.

cubaansepresidentdorticotekentnationalisatievsbanken-1960t (2)

In 1960 tekenden de Cubaanse president Dorticos en Fidel Castro het decreet ter nationalisatie van de buitenlandse banken in Cuba.

Falen
Niemand verbaast zich over de onbepaalde opschorting van vergunningen voor kleine ondernemingen en de aankondiging van openlijke en geheime aankondiging van inspecties. Het zijn de voorboden van nieuw economisch geweld. Economen die het staatssocialisme aanhangen zullen nooit begrijpen dat gesalarieerde arbeid voor de staat per definitie inefficiënt is. Maar in het zicht van de crisis van het systeem, dacht men arbeiders voor eigen rekening en leden van coöperaties en kleine kapitalisten de mogelijkheid te geven in vrijheid te werken, maar onder controle van de Staat en ingesloten in het web van de markt van het staatsmonopolie. Zij begrepen niet dat vrije, particuliere of coöperatie arbeid en privékapitaal niet alleen een vrije markt nodig hebben maar dat ze deze zelf zullen vormgeven want dat is de modus vivendi van deze nieuwe groep ondernemers. Daarom namen zij afstand van al bestaande kanalen en netwerken en vonden alternatieve bevoorradingskanalen en zelfs een markt binnen en buiten het land, met een stabiele aanvoer en uitwisseling die  de staat zelf nooit had kunnen ontwikkelen. Dit tweede Revolutionair Offensief in Cuba is een bewijs temeer van het falen van het stalinistisch socialisme en een mislukt systeem gebaseerd op arbeiders die voor de staat werken.

Economisch geweld
En net zoals men op politiek niveau met repressie optreedt tegen opposanten en de socialistische dissidenten, is men op economisch terrein enkel in staat op basis van zware druk en vervolging op te treden tegen productievormen die niet tot de staat behoren. Het is niet toevallig dat politieke en economische repressie beiden vandaag de dag openlijk zichtbaar worden. Het is een teken van de definitieve crisis van dit systeem. Elementen in de regering die overtuigd zijn van de noodzaak tot veranderingen, de socialistische dissidentie en de oppositie zouden door deze toestand de ruimte moeten kunnen vinden voor dialoog en een zoektocht naar een oplossing waarover zowel in politieke en democratische zin, wordt onderhandeld. Zo voorkomen we het grotere kwaad zoals bijvoorbeeld Venezuela dat nu beleeft. Maar daarvoor moeten de oude regering en de partij terugtreden.

Bron
* Pedro Campos, Havana Times, 12 augustus 2017
Cuba: the ’68 Revolutionary Offensive Reedited. Private businesses are successfully competing with state-run companies in two aspects: quality of their services and the wages they offer. Pedro Campos, publicist en voormalig Cubaans diplomaat, is een pleitbezorger van een democratisch socialisme in Cuba.

Linken
Op deze Cubaweblog (6 oktober 2016): Castrisme vreest ‘de rijkdom’  van kleine zelfstandigen.
* Havana Times, 10 juli 2012: Recalling the Revolutionary Offensive of 1968 door Haroldo Dila Alfonso

Nieuwe maatregelen voeden pessimisme toekomst

Volgens de journalist Fernando Ravsberg – kritisch maar loyaal aan de Revolutie – draagt het nieuws dat voorlopig geen nieuwe vergunningen worden verstrekt voor 30 werksoorten, bepaald niet bij aan het optimisme onder Cubanen. Hij citeert de Griekse oud-minister Varoufakis die vaststelt dat pessimisme in de economie noodlottige gevolgen heeft want ‘als we menen dat iets heel moeilijk te bereiken valt, doen we niet alles wat nodig is om dat te bereiken en worden de pessimistische vooruitzichten bewaarheid’. Wij vatten de tekst samen die Ravsberg plaatste op zijn website Cartas desde Cuba.

cuentapropista-souveniers

Schoenmakers, kappers, kamerverhuurders en  verkopers van artesania vonden in hun zelfstandig ondernemerschap een manier om voldoende inkomsten te verwerven. Foto: Raquel Pérez Díaz

Ondanks het feit dat de Minister van Arbeid, Margarita González, verzekerde dat het stopzetten van vergunningen een tijdelijke maatregel is tot dat de werkzaamheden voor-eigen-rekening geperfectioneerd zijn, bestaan er twijfels. Bij het toestaan van particuliere arbeid in bijna 200 beroepen, zou de overheid hebben moeten weten dat daarvoor investeringen nodig zijn. ‘Zeker, toen de particuliere sector van start ging, is er weinig aan gedacht dat een smid ijzer nodig heeft om een hek te smeden, een timmerman hout om deuren en meubels te maken en een plaatwerker een uitdeukset.’ Onderzoekers van het Ministerie van Arbeid Zaken en Sociale Zekerheid onthulden recent dan ook dat de zelfstandige werknemers ‘grondstoffen, materialen en apparatuur van twijfelachtige herkomst gebruiken.’

Groothandel

Ravsberg wijst er op dat Cubaanse economen (‘niet die van de Universiteit van Florida, maar die van de Universiteit van Havana’) eindeloos hebben duidelijk gemaakt dat er groothandelaren nodig zijn om investeringen in productiemiddelen en gereedschappen aan de nieuwe klasse van zelfstandige ondernemers te kunnen aanbieden. De pessimistische Cubaan zegt volgens Ravsberg: ‘Nu gebeurt wat altijd al gebeurde en worden de veranderingen teruggedraaid.’ Bovendien is het verontrustend dat geen einddatum van de perfectionering van het systeem wordt genoemd en er weer vergunningen zullen worden verstrekt. De Cubanen die hij sprak kennen veel historische voorbeelden zoals de sluiting van de boerenmarkten, de verwijdering van de handwerkslieden bij de kathedraal en de arbeiders por cuenta propia uit de jaren negentig.  Iedere keer werd de vernieuwing weer teruggedraaid.

Jongeren trekken weg

cuentapropista-karretje-fruit

De fruitverkopers werden al langer in de gaten gehouden; nu worden er voorlopig geen vergunningen meer aan hen verstrekt. Foto: Raquel Pérez Díaz

De onzekerheid over de nieuwe maatregelen zal veel mensen treffen, in het bijzonder jongeren die eerder besloten om naar Cuba terug te keren of juist het eiland niet wilden verlaten vanwege de mogelijkheden van zelfstandig ondernemerschap. Moeten die wachten tot de perfectionering van het systeem voltooid is? De berichten in de Staatscourant zijn voor velen een koude douche omdat de burgers rekenden op de stimulering van het midden- en kleinbedrijf zoals door Raúl Castro was aangekondigd en goedgekeurd tijdens vergaderingen met de bevolking. Ravsberg: ‘Cubanen leven al in heel onzekere tijden bijvoorbeeld door externe factoren als de instabiele situatie in Venezuela en de terugkeer van de confrontatiepolitiek van Washington. Voeg daar nog deze verrassende interne veranderingen bij en de maatschappelijke stress neemt slechts toe.’ Misschien is het daarom dat in de rest van de wereld de perfectionering van controles en het opleggen van nieuw beleid en regulering van de economische activiteit al gaandeweg worden ingevoerd zonder dat nieuwe barrières worden opgeworpen niet voordat er beslissingen zijn genomen over nieuw beleid.

Bron
* Cartas desde Cuba, Fernando Ravsberg, 3 augustus 2017
Linken
* ABC News, 1 augustus 2017: Cuba stops issuing permits of some private enterprises
Miami Herald, 2 augustus 2017: Fear is driving Raúl Castro to punish Cuba’s new entrepreneurial class, experts say.

Cuba remt groei particuliere bedrijven af

Cuba staakt de uitgifte van vergunningen voor bepaalde particuliere bedrijven. Vooral nieuwe initiatieven als bed-and-breakfast en particuliere restaurants (paladares) worden er door getroffen. De maatregelen zijn eergisteren gepubliceerd in de Staatscourant en zijn gisteren ingegaan. De autoriteiten willen misstanden zoals belastingontduiking tegengaan.

cuentapropista-paladar-malecon

Paladar aan de Malecón

De maatregel betekent een afremming van de groei van particuliere initiatieven die zeven jaar geleden door president Raúl Castro werd ingezet. Ze was bedoeld om de rol van de staatssector te verkleinen en de salarislasten voor de staat te verminderen. Ook moest er een einde komen aan de dominante rol van de staat in de economie, die nooit heeft geleid tot meer welvaart in het land. De afgekondigde maatregelen komen op een moment dat verontrustende geluiden klinken in de Cubaanse Communistische Partij, die zich zorgen maken over de verregaande rol van de vrije markt die zou leiden tot grotere ongelijkheid in de samenleving. Het gemiddelde maandsalaris in Cuba is 30 dollar. Een overnachting in een casa particular levert eenzelfde bedrag op.

Meer eisen
De partijkrant Granma schreef gisteren dat pas weer nieuwe vergunningen zullen worden verstrekt ‘als de uitvoering van de particuliere initiatieven perfect is.’ Behalve nieuwe casas particulares en paladares (particuliere restaurants) worden ook nieuwe initiatieven in de bouw tijdelijk stopgezet. Dat geldt ook voor plaatwerkerijen en verhuisbedrijven. Ook muziekleraren, taaldocenten en de organisatoren van party’s worden getroffen. De overheid wil ook eisen dat bepaalde ondernemers zoals de eigenaren van Rbnb’s, bouwbedrijven en restaurants voortaan over bankrekeningen beschikken zodat de belastingdienst de inkomsten beter kan controleren.

cuentapropista-bed-breakfast-voorbereiding

Eigen baas Antonio Viltres toont de woonkamer van zijn huis waar een bed-en-breakfast en een koffieshop zouden worden gevestigd.

Koude douche
Cuba zal definitief een einde maken aan de verstrekking van vergunningen voor de groot- en kleinhandel van landbouwproducten, de verkoop van cd’s en dvd’s, aldus de Staatscourant. ‘Het bericht was een koude douche voor mij,’ zegt Antonio Victor Ruperon (31), die zegt meer dan 3.000 dollar aan bouwmaterialen te hebben geïnvesteerd om zijn huis te veranderen in een restaurant en B&B. ‘Ik lijk alles verloren te hebben.’ Veel Cubanen vrezen dat de inperking van de particuliere initiatieven de economische opleving zal treffen die Cuba doormaakte en dat dit voor de Cubaanse overheid de oplossing is voor de groeiende ongelijkheid. ‘Dit helpt ons niet want dit zijn wel particuliere activiteiten, maar in feite vormen ze ook een inkomstenbron van het land,’ zegt Margelis Santiesteban (31) werkzaam in een particulier restaurant. Op dit moment werken 567.982 Cubanen, 12% van de werkende bevolking, in de particuliere sector.

stemming-nationale-assembleeOnwettigheid
Maar in een toespraak in het parlement vorige maand, zei Castro dat de regering misstanden had waargenomen in de sector, variërend van belastingontduiking tot het gebruik van goederen met een verdachte afkomst en dat dit eerst moest worden opgehelderd voordat de sector verder wordt uitgebreid. ‘Wij komen niet terug op de ontwikkeling van een sector met particulier initiatief,’ zei Castro. ‘Maar het is nodig resoluut de strijd aan te binden met onwettigheid en afwijkingen van het gevoerde beleid.’ Castro zei ook dat ontdekt was dat ‘er zaken bestonden waarbij een en dezelfde persoon over twee, drie, vier of vijf restaurants beschikte’ en dat dit problematisch is in een land dat de opeenhoping van rijkdom door individuele personen wil voorkomen.

Bron
* Reuters, 1 augustus 2017
Link
* Staatscourant Cuba, 1 augustus 2017 met de nieuwe maatregelen in het Spaans

Help! De coöperaties worden succesvol

Cubaanse parlementariërs hebben in de afgelopen maanden in het hele land diverse coöperaties (behalve die in de landbouw) geïnspecteerd. Bij terugkeer in het parlement lieten zij de volksvertegenwoordigers weten dat coöperaties ‘sterk hebben bijgedragen aan de economische en sociale sectoren die van groot belang zijn: zij droegen bij aan de verbetering van de kwaliteit van leven van de leden van de coöperaties en slaagden er in tegemoet te komen aan de wensen van hun klanten, vooral in de bouwsector’.

cooperatie5

Coöperatief naai-atelier

Curieus is de opmerking van dezelfde afgevaardigden dat deze coöperaties ook ‘bijdragen aan de vermindering van het menselijk kapitaal in de staatsbedrijven, omdat er sprake is van een exodus van getraind personeel dat naar de coöperaties overloopt’. Deze opmerking van volksvertegenwoordigers zal in het nadeel van de coöperaties uitwerken. Hun grootste zonde is blijkbaar dat ze een aantrekkelijke werkplek vormen voor werknemers en tegemoet komen aan de wensen van de klant.

Initiatieven
Maar er worden meer opmerkingen gemaakt door de geachte afgevaardigden: ‘Een belangrijk deel van de coöperaties bereidt hun werkzaamheden uit en maakt deals buiten de plaats van vestiging, waardoor de publieke controle door de competente administratieve inspecties wordt beperkt.’ Dat wil zeggen dat leden van deze coöperaties hun thuishavens verlaten en het initiatief nemen om elders oplossingen te zoeken voor economische en sociale problemen en dat veroorzaakt weer problemen met de controle door de bureaucratie, waar ambtenaren hun kantoren met airconditioning moeten verlaten om dit te onderzoeken. Het is een hard leven voor een Cubaanse bureaucraat!

Paresh Nath, The Khaleej Times, UAE- Raul Niet te snel

Raúl Castro: Niet zo snel. Dit is een nieuwe weg.’ Cartoon van Paresh Nath

Schildpad
Met dit soort waarschuwingen door wetgevers, zal de legalisatie van coöperaties zich voortbewegen met de snelheid van een aangelijnde schildpad. Ik vrees dat zij alles in het werk zullen stellen om deze staatsbedrijven overeind te houden, zelfs op kunstmatige wijze en ook als dit ten koste gaat van een lagere productiviteit en minder efficiëntie.

Bron
* Fernando Ravsberg op de website Cartas desde Cuba, 13 juli 2017 met ruim 70 reacties.

Kunnen centristen en revolutionairen samengaan?

Gisteren maakten we kennis met de stroming van het centrisme of derde weg in Cuba, door orthodoxe tegenstanders ook wel de nieuwe contrarevolutie genoemd. In de publicatie Het Centrisme in Cuba: een nieuwe weg naar het kapitalisme. (zie voor pdf onder aan deze pagina) vraagt een van de auteurs, Javier Gómez Sánchez, zich af of de centristen en de revolutionairen zullen kunnen samengaan. Hij hoeft er niet lang over na te denken. Al op de eerste pagina roept hij: Ni en la pelota / Van zijn leven niet.
Javier Gómez Sánchez vraagt zich o.a. af of het nieuwe beleid van president Trump van invloed zal zijn op de meer diplomatieke aanpak van Hillary Clinton en Obama en hoe het afloopt met de neo -contrarevolutionaire aanpak met steun aan journalisten, kunstenaars, cursussen in het buitenland, alternatieve magazines en websites. Hij wil geen onderscheid maken tussen de liberale Amerikaanse zakenman Saladrigas en de conservatieve senator Marco Rubio want ‘beiden willen de Revolutie vermorzelen’.  Hier volgt het betoog van Javier Gómez Sánchez, die ook voorspelt dat de orthodoxe oppositie alsmede de neo-contrarevolutionairen steun uit de VS zullen blijven ontvangen: ‘De pseudorevolutie blijft ingezet worden ten dienste van de neo-contrarevolutie. Alles wat verdeelt, blijft maximaal benut worden.’ En hij roept op de rijen van de revolutionairen te sluiten en een tegenoffensief te beginnen met de opbouw van ‘een revolutionair communicatiefront.’

centrismo

Centrisme ‘Steek je hand naar links uit” ‘Ja, en ik rij naar rechts…’ Cartoon uit de publicatie Het  centrisme in Cuba.

Zelden heeft zich in de geschiedenis zo’n verhitte strijd voorgedaan tussen belangengroepen in de Cubaans-Amerikaanse politiek jegens Cuba. Met de aanwezigheid van meer agressieve politieke krachten in de regering Trump vormde de brief van hoge gepensioneerde militairen aan de president waarin ze hem voorstelden de politiek van de vorige regering voort te zetten, een belangrijke aanwijzing. Op het moment dat hij de in de brief voorgestelde optie voor elkaar kreeg, zou dat kunnen leiden tot ‘een gemeenschappelijk factor die het bewijs vormt dat er geen verschil is in politiek van Democraten en Republikeinen, maar eerder een voortzetting, die als zij zich ontwikkelt, de Obama-Trump doctrine genoemd kon worden, waarin de president van dienst de ‘good cop’ speelt voor een bepaald land (Cuba) en ‘bad cop’ voor andere landen (Venezuela, Syrië).’

Traditionele contrarevolutionairen
De rede die Trump op 16 juni in Miami uitsprak, toont het onvermogen van de regering van Donald Trump om deze buitenlandpolitiek afzonderlijk te ontwikkelen, zelfs niet ten gunste van de imperialistische eigenbelangen van de Verenigde Staten. Het Obama-spel vereiste ontegenzeggelijk politieke en diplomatieke vaardigheden waaraan het Trump en zijn kabinet ontbreekt. Maar bovenal betekent de bruuske wijziging het openbreken van een tijdens de regering van Barack Obama ontstane overeenkomst of ‘contrarevolutionaire consensus’ tussen de traditionele contrarevolutie, vertegenwoordigd door senator Marco Rubio, en de neo-contrarevolutie van de Cubaans-Amerikaanse zakenman Carlos Saladrigas. Op een bijeenkomst onder auspiciën van de Heritage Foundation en Google Ideas 1 maart 2012 in Washington, bereikten beide vertegenwoordigers een akkoord voor een wijziging van strategie jegens Cuba met het idee om internet in te zetten ‘om een in de tijd bevroren eiland te ontdooien’. Het is bekend dat de Amerikaanse regering ieder jaar een post van twintig miljoen dollar voorziet voor gezagsondermijnende projecten in Cuba. Het is ook zeer waarschijnlijk dat er een hoeveelheid geld is die heimelijk wordt besteed aan deze doelen. Deze fondsen worden door de CIA en de fondsorganisatie USAID gebruikt ten gunste van verschillend georiënteerde politieke groeperingen van Cubaanse afkomst. Van oudsher was het grootste deel van deze fondsen in handen van de traditionele contrarevolutie, die daarmee de industrie van het anti-castristen in Miami onderhield door aan de gevestigde politieke maffia economische steun te bieden, electorale voordelen en lobbycapaciteit.

miamiheraldmercenarios

De orthodoxe Cubaanse oppositie, gevoed met dollars en gezien door de bril van het Cubaans regime.

De traditionele dissidentengroeperingen op het eiland, verguisd en geminacht door de Amerikanen, maar desondanks nog aanwezig, profiteerden op vergelijkbare wijze van deze stroom. Het alarmerend verlies van verkiezingsterrein door de Republikeinen in Florida, de welwillende houding tegen de toenadering onder de meerderheid van de Cubaanse emigranten en de druk van de nieuwe richting van de ‘derde weg’ in de Cubaanse zaak dwongen Marco Rubio het akkoord te accepteren. De strategie van het diplomatiek offensief in het Cubaanse socialisme, uitgedacht voor de regering van Obama door Arturo Lopez-Levy en anderen, begint zich te ontwikkelen. Het geld wordt omgeleid van zijn oude naar nieuwe bestemmingen. De voorheen belangrijkste richtingen worden ondergeschikt, want de nieuwe strategie geeft er de voorkeur aan meer in te zetten op de ontwikkeling van de ‘alternatieve’ media op internet, de kweek van ‘opinieleiders’, de ontginning van een politiek middenveld onder de Cubaanse intellectuelen en de vestiging van een niet-communistisch links, dan op voortzetting van de sponsoring van de niet functionerende Cubaanse dissidentengroepen in Miami. Ofschoon deze laatste steun blijven ontvangen, gaan ze een ondergeschikte rol spelen.

De neo-contrarevolutionairen

marco-rubio

Marco Rubio

Men begint het geld aan te wenden voor bijeenkomsten in Europa en de Verenigde Staten, waar de nieuwe spelers van de centrisme-strategie elkaar treffen. Met financiering verschijnen er diverse webpagina’s, terwijl andere bestaande projecten de nieuwe strategie omarmen en er zo een neo-contrarevolutionair communicatienetwerk ontstaat. De oude krachten van Miami hebben het maar te slikken, Maar dan komen er presidentsverkiezingen en de onvrede van de Amerikanen met het bestuur van de Democraten zorgt ervoor dat de Republikeinen, met Trump als president, terugkeren in het Witte Huis. De rode loper strekt zich weer uit voor de politieke fauna van Miami. Met de machtsrelaties uit balans is de noodzaak er nog niet om te zwichten voor enig akkoord. Veelzeggend genoeg publiceerde José Daniel Ferrer, met zijn politieke oppositiegroepering UNPACU deel uitmakend van de aan lager wal geraakte traditionele dissidenten, in de dagen voorafgaand aan de toespraak heel opportunistisch een open brief aan de president waarin hij hem vraagt om een beleidswijziging. Ten slotte lachte en applaudisseerde Marco Rubio mee met de rest achter de tribune van het Teatro Manuel Artime in Miami.

trump-cuba-beleid

Mijn Cuba-beleid

De ‘contrarevolutionaire consensus’ stort in
Laten we eens kijken naar enkele reacties in de mediakringen van de centristen. Elaine Díaz, tijdens de regering van Obama begiftigd met een beurs voor Harvard en met financiering van haar digitale publicatie Periodismo de Barrio: ‘De maatregelen die president Trump vandaag afkondigde zijn pathetisch. (…) De maatregelen die hij vandaag afkondigde zijn niet respectloos jegens de Cubaanse regering, maar jegens de Cubaanse burgers. Ze zijn respectloos tegenover mij’ en ze besloot met: ‘Het kan dat het akkoord met Obama wordt verpest; maar onze waardigheid blijft intact. ‘ Hugo Cancio, eigenaar van het tijdschrift On Cuba die tegenover andere panelleden op de televisie van Miami de diplomatieke en commerciële toenadering tot Cuba verdedigde, evenals de culturele uitwisseling tussen Cuba en de VS waaraan hij met zijn bedrijf Fuego Entertainment deelnam, publiceerde een redactioneel artikel met de titel Un mejor acuerdo ¿Para quién?/Een beter verdrag – Voor wie? Citaat: ‘Toen Donald Trump afgelopen november de verkiezingen won, voelden we allemaal dat daarmee al het werk van vier jaar verraden werd. De spaarzame uitspraken over Cuba van de toenmalige presidentskandidaat waren niet bepaald bemoedigend. Hoe dan ook is de variabele factor Obama beslissend geweest in het proces van normalisering. En deze variabele zou vanaf dat moment buiten de vergelijking blijven.’ Het redactioneel artikel besloot met: ‘Voor wie zal een terugval met Cuba beter zijn? De enige die er baat bij heeft zou het verleden kunnen zijn. En we leven allemaal, Cubanen en Amerikanen, in het heden. Sta ons toe aan de toekomst te werken.’

Cuba Posible

lenier gonzalez-roberto veiga- cuba-posible

Lenier González en Roberto Veiga, oprichters van Cuba Posible, een ‘laboratorium voor ideeën’.

Cuba Posible is een project  voortgekomen uit de stichting Open Society van de Amerikaanse magnaat George Soros, dezelfde stichting die de oprichting van dissidentengroepen in het oude communistische kamp financierde. Cuba Posible werd opgezet door voormalige medewerkers van het tijdschrift Espacio Laical, dezelfde mensen die in 2012, slechts twee weken na het sluiten van het akkoord met Marco Rubio, in Havana een ontmoeting hebben met Carlos Saladrigas, en hetzelfde project dat aan de vooravond van 16 juni haar reorganisatie presenteerde op de bijeenkomst van de Washington Office on Latin America (WOLA), nadat het in de voorgaande dagen als speerpunten had genoemd: ‘Het bewaken van de erfenis van Barack Obama. Ondersteunen van hen die opbouwen’. Verder was te lezen: ‘De president kan zich verplicht voelen om concessies te doen onder druk van het Cubaans-Amerikaanse rechtse kamp uit erkentelijkheid voor de stem van mensen uit deze groep ten gunste van zijn nieuwe wetgeving op het gebied van de gezondheidszorg (…) Trump weet dat hij bondgenoten nodig heeft in het overheersende perspectief van impopulariteit waarbinnen hij zich in eigen kring beweegt.’

Einde bestand?
Meteen na de toespraak publiceerde Cuba Posible een openbare brief gericht tegen de wijziging van politieke strategie. De website Cartas desde Cuba/Brieven uit Cuba van Fernando Ravsberg, dezelfde die ruchtbaarheid gaf aan de grote leugen van de militaire oefening Bastión 2016 als antwoord van de Cubaanse regering op de verkiezing van Donald Trump. (Deze militaire oefening was, aldus de staatsmedia, geen reactie op de uitverkiezing van Trump maar al veel eerder gepland. Redactie)  Ravsberg liet dit artikel kort voor de speech van Trump verschijnen: ‘Betekent dit het einde van het bestand tussen Cuba en de VS?’, waarin hij het volgende zei:  ‘Het is erg cynisch om te herhalen dat er een economische blokkade tegen Cuba kan worden ingesteld die alleen de heersende klasse raakt zonder de gewone Cubaan pijn te doen. De dissidente beweging, die nu feestviert, lijkt niet te begrijpen dat haar isolement juist voortkomt uit haar steun aan Washington tegen haar eigen mensen. Albert Einstein gaf ons het advies ‘Als je andere resultaten wilt, doe dan niet steeds hetzelfde’… Het is begrijpelijk dat de neo-contrarevolutionairen redenen hebben om hun afwijzing van de verandering door Trump duidelijk te maken.

Retrato_de_Fidel_Castro_con_la+inscripcin_Socialismo_o_muerte

‘Socialisme of de dood’

Financiële steun blijft
Maar als het aankomt op uitvoering in de praktijk betekent een verschuiving van centrisme als primaire naar secundaire beleidsstrategie niet dat de steun en financiering ervoor verdwijnt. De sponsoring is vervat in programmatische strategieplannen die niet afhankelijk zijn van de president van dienst, maar van het soort operaties dat de CIA en andere instituten van het geostrategische informatie- en interventieapparaat van de Verenigde Staten besluit te ontwikkelen. De regering van Obama formuleerde haar beleid publiekelijk nadat de CIA jarenlang de mogelijkheden had onderzocht om het gebruik van culturele infiltratie en psychologische oorlogsvoering toe te passen, en niet andersom. De projecten voor ‘alternatieve’ communicatie worden nog steeds gefinancierd. De tegenstelling tussen intellectuele en artistieke kringen enerzijds en de Cubaanse instituten anderzijds wordt nog steeds gestimuleerd. De sabotage van het revolutionaire discours en zijn wetgevende processen wordt nog steeds nagestreefd. Het idee van een sociaaldemocratie als oplossing van onze nationale problemen wordt nog steeds voorgedragen. Het bewerken van studenten en docenten aan de universiteiten, en ook van journalisten, gaat door. Op de sociale netwerken gaan ze door met het opzetten van een geruchtenmachine die het mogelijk maakt opiniematrixen in te voeren. De pseudorevolutie blijft ingezet worden ten dienste van de neo-contrarevolutie. Alles wat verdeelt, blijft maximaal benut worden.

trump-cuba-cubahora

De Amerikaans-Cubaanse relaties

Voortgaan
We twijfelen er niet aan dat we nieuwe ‘anti-Trumpreacties’ zien in de media van de centristen. Zelfs dat die weer gewoon zelf onderdeel van de strategie worden. Het communicatienetwerk van de centristen zal twee redenen hebben om ze te publiceren: Ten eerste een praktische. Als tendens van terreinverlies in het spel van de Amerikaanse politiek.  Ten tweede een publicitaire. Als middel om de sympathie te winnen van de Cubanen die zich zouden kunnen identificeren met die afwijzing. Wat dit tweede aspect betreft zijn wij het aan de revolutionairen, als individuele lezers of als communicatiemedia, organisaties en instituten verschuldigd om duidelijker te zijn dan voorheen. Nu is de allergrootste duidelijkheid meer noodzakelijk dan ooit tevoren. Voortgaan zoals Fidel  Ché beschreef: ‘Helderder dan het water van Varadero.’

Schijn-patriotten

eerste-mei-2017-Daniel-Llorente-seguridad-vlag-Unidos

Eerste Mei 2017: Daniel Llorente wordt afgevoerd na het tonen van de Amerikaanse vlag op het Plein van de Revolutie

Omdat de media van de neo-contrarevolutionairen op grote schaal hetzelfde zullen doen als  ze deden met het voorval van het individu met de Amerikaanse vlag tijdens de Eén 1 Mei-Parade: het gebruiken als werktuig om zich op passende wijze te ‘distantiëren’ van een dergelijk afschuwelijk gebeuren en om ons te verdelen, op basis van hoe wij ermee omgaan. Er is geen rationele manier van sympathiseren met Donald Trump, evenmin als een Cubaanse manier om dat met Marco Rubio te doen. De centristen maakten de afwijzing tot onderdeel van hun agenda en gebruikten hem als camouflage. Ze wilden hiermee goedbedoelende mensen lokken en zelfs revolutionairen. Het is niet uitgesloten dat ze zelfs een geest van zogenaamde ‘Cubaanse saamhorigheid’  voorwenden tegenover de ‘kwaadaardige aard’ van Trump. Ze willen ons bedriegen door zich voor te doen als patriotten, terwijl wij weten dat ze dat niet zijn. Ze proberen ons in te pakken door te beweren dat de echte vijand van de Revolutie, van het Socialisme en van het Cubaanse volk het beleid van Trump is, en niet dat van hun.

embargo-democratie-raul-obama.tombstone- Some believe the embargo will disappear-some sowing the seeds of political change on the island

Waaraan denken zij? Raúl Castro aan het embargo dat gaat verdwijnen en Obama die hoopt op politieke veranderingen op het eiland.

Doel blijft omverwerpen
Wanneer er sprake is van allianties met een buitenlandse macht, bestaat er geen verschil tussen types als Marco Rubio en Carlos Saladrigas. Het gemeenschappelijke kenmerk is hun doel: het omverwerpen van de Revolutie, de herinvoering van het kapitalistisch systeem en Amerikaanse dominantie in Cuba. Daarom moeten de revolutionairen de rijen sluiten. Het centrisme en zijn exponenten zijn en blijven door hun geaardheid onderdeel van de contrarevolutie. Ook moeten wij revolutionairen niet spelenderwijs vervallen tot sufferds die bezig zijn met het ‘kleine leed’ en denken dat degenen die zich drukker maken om de ‘erfenis van Obama’ dan om de Cubaanse soevereiniteit, onze medestanders kunnen zijn. In onze ogen zijn er alleen verschillen tussen hen qua methode, maar in de grond hebben ze geen ideologie of politiek. Beiden willen ze de Revolutie vermorzelen. Op dezelfde manier als de Amerikanen een contrarevolutionair communicatieapparaat hebben opgezet, en dat niet gaan afbreken, zo moeten wij zonder tijd te verliezen doorgaan met de bouw van ons revolutionair communicatiefront, uitstijgen boven de pseudorevolutie, de neo-contrarevolutie benoemen en ons aansluiten bij de nieuwe revolutionairen.

Benoemen om te verbinden
Vergeet nooit dat wat ons bepaalt, precies dat is wat zij niet hebben: onze aard als die van Martí, Guiteras en Fidel. In deze media zullen allerlei zaken kunnen verschijnen, met allerlei intenties, maar dat wat ons wezenlijk onderscheidt is dat wij oog in oog met een nieuwe president van het yankee-imperialisme zeggen wat zij nooit zullen zeggen: Patria o Muerte/ Het Vaderland of de Dood. Con Patria, vivos y vencedores/Met het Vaderland, levend en overwonnenen.

Bron
* Javier Gómez Sánchez op de website La Pupila Insomne, 19 juni 2017
https://lapupilainsomne.wordpress.com/2017/06/19/unirse-centristas-y-revolucionarios-por-javier-gomez-sanchez
PDF
* El Centrismo en Cuba: Otra vuelta de tuerca hacia el capitalismo.  28 juni 2017, website La pupila insomne
Link
* Op de website van Cuba Posible staan diverse reacties over de derde weg of het centrisme, o.a. een reactie op de kritiek van blogger Iroel Sánchez.