President van Cuba treedt pas in april af

De Cubaanse president Raúl Castro (86) zal pas in april 2018 zijn ambt van staatshoofd neerleggen. Het parlement van het socialistische eiland in de Caraïben kondigde donderdag in de hoofdstad Havana aan dat het einde van de ambtstermijn van 24 februari naar 19 april verschoven is.

raul-castro-ramiro-valdes-canel

De Cubaanse president Raúl Castro (86) blijft nog twee maanden langer aan. Achter hem: Díaz-Canel (57), eerste vice-president van het land die Raúl Castro waarschijnlijk zal opvolgen. Rechts de tweede vice-president Machado Ventura (87).

Castro had al bij zijn herverkiezing in februari 2013 verklaard dat het zijn laatste ambtstermijn zou zijn. Als grond voor de verlenging van de ambtstermijn met twee maanden werden ‘buitengewone omstandigheden’ door de orkaan Irma genoemd. De wervelstorm kostte in september tien mensen het leven en richtte zware schade aan.

Fidel ziek
Castro volgde in de zomer van 2006 zijn oudere broer Fidel op, die ziek was. In 2008 en 2013 werd hij telkens voor een termijn van vijf jaar tot president verkozen.

Bron

* Persbureau Belga, 21 december 2017

Advertenties

Eén jaar na de dood van Fidel Castro

Eén jaar na de dood van Fidel Castro is er sprake van vertraging van de toch al beperkte pogingen van zijn broer Raúl tot economische hervormingen. Dat werd duidelijk toen de uitgave van vergunningen voor particuliere ondernemers werd opgeschort en de kritiek vanuit de Cubaanse staat op coöperaties, aanzwol. Dat laatste leidde tot de sluiting van een aantal van hen. Pedro Campos, publicist en voormalig Cubaans diplomaat en pleitbezorger van een democratisch socialisme in dit land, maakt de balans op.

dood-fidel-weg-por-siempre

4 december 2016: de urn met de as van Fidel Castro onderweg naar de begraafplaats in Santiago de Cuba.

De relaties met de VS verslechterden direct na het bezoek van Obama aan Cuba toen Fidel Castro zijn reflectie Broeder Obama publiceerde. De relaties tussen beide landen verslechterden hoewel de ambassades van de VS en Cuba weliswaar afgeslankt, bleven functioneren. Ten gevolge van de zogeheten ‘akoestische aanvallen’ op Amerikaans ambassadepersoneel leek het alsof de relaties nog slechter waren dan toen beide landen enkel een ‘belangenkantoor’ of Office of Interest in beide landen hadden. De VS wijzen de Cubaanse regering niet aan als de directe schuldige aan de akoestische effecten, maar houden haar verantwoordelijk voor het feit dat zij de veiligheid van de Amerikaanse vertegenwoordigers niet kan garanderen.

Excuus
De regering van generaal Raúl Castro zegt dat er geen sprake is van dergelijke geluidsaanvallen en dat alles een excuus is om de voortgang van de verbetering van de relaties, te stoppen. In werkelijkheid zijn het Fidel en zijn broer die de verbetering van relaties tussen beide landen hebben gefrustreerd omdat zij altijd tegen een breed scala van relaties met de Verenigde Staten waren. Zij hoopten slechts op een opening richting het toerisme uit de VS en investeringen die interessant zouden zijn voor het pakket aan plannen van de Cubaanse regering. Het people-to-people-toerisme, de steun voor jonge ondernemers en de sympathie die president Obama verwierf onder de Cubaanse bevolking, overtuigden hen dat zij te ver waren gegaan in de toenadering tot het Imperium. De dollars uit de VS zijn welkom, maar hun warmte niet. Die warmte verbrandt ons, dacht de Cubaanse regering. En de wind blies aan tot een storm. Als men meer gebruik had gemaakt van een effectievere toenadering, zou het thema van de akoestische aanvallen op een andere manier zijn opgelost.

Functionarissen als ondernemers
De enorme inspanning die de regering zich getroost om de figuur en de totalitaire ideeën van de overleden Fidel Castro levendig te houden, doet het systeem nog verder afbrokkelen. De Cubaanse Communistische Partij (PCC) en de zogeheten Poder Popular / Volksmacht verliezen hun geloofwaardigheid en hun prestige. De ‘dictatuur van het proletariaat’ wordt vandaag uitgeoefend door de Staatsveiligheid op het politiek terrein en de Cubaanse strijdkrachten op het economisch terrein. Vaak gebeurt dit openlijk of via hun officieren en agenten die ‘ambtenaren of zakenlieden’ zijn geworden.

Anti-imperialisme
De economie verslechtert nog steeds, alle generaties zijn moe en de meeste jongeren willen niets weten van castrisme, simpelweg omdat het niets te bieden heeft voor de toekomst. In de gelederen van de regerende partij zelf neemt het aantal meningsverschillen toe. De grote bureaucratie raakt steeds meer geïsoleerd en de ‘confrontatie met het imperialisme en de strijd tegen de blokkade’ zijn de laatste kaart die men speelt maar die is sleets. Obama’s bezoek veroorzaakte een dodelijke klap die niet kon worden afgeweerd. Het verhaal van de socialistische en anti-imperialistische revolutie vindt steeds minder gelovigen. De arbeiders weten dat zij ondanks de retoriek geen enkele economische en politieke macht uitoefenen. En terwijl de regering de opheffing van de blokkade eist als ‘vijand van het Amerikaanse imperialisme’, zoekt men tegelijkertijd financiële verlichting via ‘de speen van de Noorderbuur.’

Interne blokkade
Het idee groeit dat de oorzaak van de ramp de interne blokkade is, waarvan de opheffing geleidelijk aan een eis wordt die verder gaat dan oppositie en de dissidentie. De meedogenloze uitbuiting van arbeiders wordt blootgelegd, met name van de artsen werkzaam in internationalistische missies en van arbeiders die werkzaam zijn in deviezensectoren. Gezondheid en onderwijs, die nog steeds schijnheilig als gratis worden gekwalificeerd, zijn in kwaliteit achteruitgegaan.

repressie-aanhouding-politiewagenOnderdrukking
Het duidelijkste bewijs van de zwakte van het systeem, blijkt uit de onderdrukking van de oppositie en dissidenten, met name van onafhankelijke journalisten die gevangen worden gezet, van wie de apparatuur en materialen in beslag worden genomen en die beschuldigd worden van het verspreiden van leugens. Zij krijgen hoge boetes opgelegd, hun familieleden worden lastiggevallen en in de gemeenschappen waar zij wonen worden tegenstellingen geprovoceerd. Uiteindelijk wordt het hen verboden buitenlandse reizen te maken. De onafhankelijke journalistiek het zwijgen opleggen is het belangrijkste doel van de Staatsveiligheid geworden, waarbij hun methodes wedijveren me die van de KGB, Stasi en Gestapo.

Verweesd castrisme
Fidel’s dood liet het castrisme verweesd achter. Met zijn dood begon het uiteenvallen van het kapitalistisch staatsmonopolie en het antidemocratische politiek systeem, dat zij het Cubaanse volk wilden opleggen in naam van een socialisme dat nooit heeft bestaan.

Bron
* Website 14ymedio, Pedro Campos, 21 november 2017

Link
* Persbureau AFP: Cuba honours Fidel on death anniversary, 23 november 2017

Fidel’s uniformpet in reuzeformaat

Een 30 kilo wegende replica van de olijfgroene uniformpet die Fidel Castro ooit droeg, is vanuit Buenos Aires per vliegtuig naar Havana gevlogen. De gigantische uniformpet werd gemaakt door de Cubaanse kunstenaar Hector Gutierrez en is geschilderd door een Argentijn in samenwerking met een groep metaalarbeiders uit de stad Carmen de Areco.

pet-uniform-fidel-castro

De pet ter ere van de overleden president is anderhalve meter lang en 50 centimeter hoog.

De uniformpet van Fidel Castro, die zaterdag aanstaande een jaar geleden op 90-jarige leeftijd overleed, is anderhalve meter lang en 50 centimeter hoog. Het initiatief voor het metalen kunstwerk kwam van Unión de Residentes Cubanos en Argentina / Unie van Cubaanse Residenten in Argentinië en de Movimiento Argentino de Solidaridad con la Isla / Argentijnse Beweging van Solidariteit met het Eiland. De makers zouden willen dat de uniformpet wordt meergevoerd op de komende viering van de Eerste Mei volgend jaar. Daarna zou de pet in een caravan door het land worden gevoerd tot ze aankomt op de begraafplaats van Santa Ifigenia, in Santiago de Cuba, waar de as van Castro rust. De autoriteiten hebben nog niet besloten of deze pelgrimstocht ook daadwerkelijk zal plaatsvinden omdat het in Cuba bij wet verboden is straten of openbare monumenten de naam van Fidel Castro te geven. Ook monumenten, bustes, standbeelden en andere vormen van eerbetoon mogen zijn naam niet dragen. Op zijn sterfdag, 25 november a.s., begint wel een negen dagen durend eerbetoon aan de voormalige leider van Cuba.

Bron
* 14ymedio, 20 november 2017

Fidel Castro: over humor en vergetelheid

De man die tijdens zijn leven voorwerp was van duizenden grappen over zijn dood, speelt nu hij een half jaar dood is, in de Cubaanse volkshumor geen rol meer. Journalist en blogger Yoani Sánchez beschrijft deze teloorgang.

fidel-castro-oud2

Fidel Castro

Tientallen jaren zijn de Cubanen gebombardeerd met officiële propaganda waarin de vermeende genialiteit van Fidel Castro werd beschreven. In die lofzangen was hij niet alleen een vader, maar ook een strateeg, pedagoog, boer en veefokker en had hij een visionaire geest naast veel andere uitmuntende karakteristieken. Maar dat prototype van een patriarch, wetenschapper en Messias had ook zijn ‘kwetsbare kanten’. Met de tijd, begrepen velen dat de Máximo Líder niet zo overweldigend was als zij ons wilden laten geloven. Hij had ook kapitale tekortkomingen: een volledig ontbreken van zelfkritiek, nooit het debat willen voeren en ook kon hij niet omgaan met ironie of humor, de moeilijkste en optimale schaal van de menselijke intelligentie.

Mea culpa
Ondanks de slechte adviezen en besluiten die hij nam, stierf Castro zonder dat er een excuus over zijn lippen kwam in tegenstelling tot iemand die zegt: ‘Fouten maken is menselijk, ze corrigeren is wijsheid’. Mijn generatie wachtte tevergeefs op de excuses voor de deelname van scholieren aan de werkkampen op het platteland en andere pedagogische experimenten. Zoals we wachten op een mea culpa vanwege de slachtoffers van de Quinquenio Gris (de jaren van censuur, redactie), de stalinistische zuiveringen of de straf- en werkkampen als de UMAPS, Unidades de Ayuda a la Producción.

Goed geïnformeerd
Controverses rond de Comandante en Jefe kwamen niet voor. Hij meed heftige kritiek en bereidde zichzelf voor met geselecteerd cijfermateriaal en strooide dat vervolgens uit over de verbaasde buitenlandse journalisten en menigten op het Plein van de Revolutie. Hij hoorde hen graag zeggen: ‘Wat een goed geïnformeerde man!’ Hij was in werkelijkheid slechts een heerser die toegang had tot de informatie waarover zijn burgers niet konden beschikken.

Keizer zonder kleren
Castro verdronk in die urenlange toespraken, die de schijn hadden van een gezonde politieke discussie en een constructieve aanzet om het land te verbeteren. Wij moesten hem toejuichen of klappen maar nooit tegenspreken. Hij week nooit van de schijnwerpers, bang dat we ons zouden realiseren dat de keizer geen kleren droeg en de guerrillero niet het minste benul had waarover hij sprak. Alle keren wanneer de overleden leider zich bewoog op het terrein van de polemiek, liep dit slecht af. Als hij deze uitnemende sport gelijkend op de schermkunst, beoefende, werd hij in de eerste helft al uitgeschakeld. Zijn manier om met deze nederlagen om te gaan was de tegenstander te overweldigen met lange toespraken of zijn trouwe volgelingen oproepen de reputatie van zijn tegenstander te vernietigen. Hij was middelmatig als een gladiator van het woord.

fidel-en-el-inferno
Fidel in de hel, 3 minuten

Pepito
Grappen waren niet zijn sterkste kant. Hoewel Castro een hoofdrol speelde in grappen en grollen, gaf hij zelf nooit in zijn leven blijk van gevoel voor humor. In een land waar altijd wel een grap bij de hand is om het ijs te breken, was hij in het keurslijf van zijn militaire tenue en met zijn gezwollen taalgebruik een voortdurend doelwit van spotternij. Zijn dood heeft dat gebrek aan charmante scherts nog eens benadrukt. De man die tijdens zijn leven doelwit van duizenden grappen over zijn dood en zijn veronderstelde aankomst bij de hel was, speelt nu een half jaar na zijn dood zelfs in de volkse humor geen rol van betekenis meer. Zelfs Pepito, de eeuwige hoofdfiguur in onze grappen, noemt de overledene nergens. Het lot van iemand over wie men zich geen grap meer herinnert, is triest. Armzalig degene die nooit zei ‘ik heb me vergist’, die nooit het genot smaakte om met argumenten de strijd met een tegenstander te beslechten en die zelfs de smaak van de humor niet proefde.

Bron
* Yoani Sánchez, website Generación Y, 3 juli 2017

Alex Castro op zoek naar zonnebril van Mango

De fotograaf Alex Castro, een van de zonen van  de overleden Cubaanse leider Fidel Castro, bezocht onlangs het luxe hotel en het shoppingcenter van Manzana Kempinski. En in Miami dook een dame op die zegt Carmela Batista te zijn, dochter van de vroegere Cubaanse dictator Fulgencio Batista.

alex-castro-bij-kempinski-juni2017

Alex Castro bij Mango

In een video gemaakt door een jongen die zich Paparazzi Cubano noemt en die wordt verspreid door de site CiberCuba, ziet men in de 14e minuut hoe Alex Castro, de tweede zoon van Fidel en Dalia Soto del Valle, zonnebrillen bekijkt in de pas geopende winkel van Mango. Dit bedrijf uit Catalonië voegde zich bij de andere galeries in het shoppingcenter van Hotel Kempinski, waar merken worden verkocht als Gucci en Versace.

De nieuwe rijken
Johan Depoortere, o.a. oud-correspondent van de VRT bezocht Kempinski in april. Hier volgt zijn indruk:
‘Wie tegenwoordig onderdak zoekt in de Cubaanse hoofdstad Havana kan voor een slordige 450 euro terecht in het onlangs geopende Kempinski hotel in het historische hart van de stad. Het hotel maakt deel uit van een even luxueus shopping centrum in het Manzano de Gomez complex, voltooid in 1917, maar nu schitterend gerestaureerd. Daar kan de toerist met gevulde portefeuille, maar ook de groeiende klasse van Cubaanse nieuwe rijken terecht voor speeltjes als de nieuwste Canon Eos camera voor 7.542,01 dollar of het Bulgarihorloge voor de peuleschil van 10.200. De verkoopster die “acacia eau de toilette” a rato van 95,2$ per flesje aan de man of vrouw brengt verdient zelf 12,5 dollar – 11 euro – per maand.

batista-analinks-carmela-220617

Carmela (rechts) en haar dochter Ana

Dochter Batista slaapt op straat
Deze week werd bekend dat de dochter van een andere Cubaanse dictator op straat in Florida woont. Carmela Batista zegt in een gesprek met Canal 10 dat zij bivakkeert in het Stranahan Park, in het centrum van Fort Lauderdale samen met haar dochter Ana en de kat Felina.
Carmelo: ‘De ex-president van Cuba, Fulgencio Batista, was mijn vader’. Haar moeder, Marina Estévez had een affaire met hem in 1934 en zij werd geboren in 1935. Carmela maakte niet formeel deel uit van de familie, maar zij bezocht haar vader vaak en hij steunde haar economisch. ‘Hij was een sterke man. Hij was mijn beste vriend,’ zegt zij. Op 30 december 1958 kreeg zij een telefoontje van een van de assistenten van Batista die haar uitnodigde naar New Yok te gaan ‘om de sneeuw te zien’. Een dag later op 1 januari 1959 ontdekte zij de werkelijke reden van het overhaaste vertrek uit Havana, namelijk de overwinning van Fidel Castro en de val van Batista. Hij nam behalve Carmela nog 8 kinderen mee. Batista zelf had inmiddels asiel gekregen in Portugal, maar Carmela vestigde zich in Fort Lauderdale waar ze pianoles gaf en werkte als doktersassistente. Na de dood van haar vader in 1973 kreeg zij een deel van de erfenis, meer dan 1 miljoen dollar. Ana adopteerde zij op haar 53ste jaar als dochter. Financiële problemen o.a. een schuld van 17.000 dollar aan American Express, leidden tot armoede voor moeder en dochter Batista die ook hun woning verloren. Twee jaar lang leven ze nu op straat, slapen in auto’s en soms als ze geld hebben, in kleine motels.

Linken
* Cubaans televisiejournaal
over het Kempinski-hotel, 4 minuten
* Opname van Alex Castro bij de shop van Mango, vanaf de 14e minuut
Interview met Carmelo Batista, 2 minuten.

Eén maand zonder vicevoorzitter Machado Ventura

Al één maand lang is de Cubaanse tweede vicepresident José Ramón Machado Ventura niet meer in de openbaarheid verschenen. Reinaldo Escobar, journalist van 14ymedio, vraagt zich af wat de reden van de afwezigheid van de tweede sterke man in Havana kan zijn. De laatste maal dat de vicepresident werd gezien, bezocht hij een landbouwproject in Pinar del Río.

machado-ventura-2017

Machado Ventura

De 86-jarige Machado Ventura, geboren in San Antonio de las Vueltas, is als tweede partijsecretaris al ruim 10 jaar de sterke man in de schaduw van Raúl Castro. Hij was nooit langer dan 48 uur afwezig op televisieschermen en in krantenkolommen tot en met 27 februari jl. Dat leidde tot geruchten, zeker in een land waar de bevolking gewoon is meer aandacht te schenken aan het ontbreken van nieuwsberichten dan aan het nieuws zelf.

Opvolging
De afwezigheid van Ventura komt op een moment – minder dan een jaar – dat Raúl Castro zijn ambt als president zal neerleggen en de vraag dringt zich op wie hem zal opvolgen. Wanneer Machado Ventura verdwijnt, is de benoeming van een tweede partijsecretaris noodzakelijk en die zal meer duidelijkheid brengen over de vraag van Raúl’s opvolging, een van de best bewaarde geheimen in Cuba van de laatste jaren. Als de huidige eerste vicepresident Diaz Canel benoemd wordt tot tweede man van de partij, wordt daarmee een traditie voortgezet waarmee meer macht bij één persoon ligt. Maar ook andere namen worden genoemd zoals die van Bruno Rodríguez, de huidige Minister van Buitenlandse Zaken, Lázaro Expósito, partijvoorzitter in de provincie Santiago of Salvador Valdés Mesa, oud-leider van de staatsvakbeweging CTC. Er zou dan sprake zijn van een tweehoofdige leiding (van staat en partij), een ongewone route voor communistische regimes.

Fidel alleenmacht
Tientallen jaren was alle macht geconcentreerd bij Fidel Castro die veel van zijn ontelbare taken delegeerde naar zijn broer. In 2006 werd de Cubaanse leider door ziekte gedwongen zich terug te trekken uit het openbare leven, en erfde Raúl Castro dit conglomeraat van taken die voortvloeiden uit het leiderschap van de partij én de staat. Maar in de periode van Raúl Castro werd het systeem van de twee parallele functies gesplitst. De eerste vicepresident was niet langer ook dezelfde persoon als tweede man van de partij PCC. Machado Ventura bleef de tweede man van de partij. Machadito, zoals hij door zijn vrienden wordt genoemd, heeft het imago van een ayatollah en beschermer van de ware ideologie, gecultiveerd. Het is een vorm van orthodoxie die in Cuba niet gekoppeld is aan de dogma’s van het marxisme-leninisme, maar aan de doctrine van het eigenzinnige Fidelismo.

CUBA-LA HABANA-ASISTEN MACHADO VENTURA Y DÍAZ-CANEL A CEREMONIA DE CONDECORACIÓN CON LA ORDEN CARLOS J. FINLAY

José Ramón Machado Ventura (links), tweede partijsecretaris, vicevoorzitter van de Staatsraad en de Raad van Ministers ontving op 21 januari 2017  de onderscheiding Carlos J. Finlay uit handen van Elba Rosa Pérez Montoya, Minister van Wetenschappen en Milieu. Rechts: Miguel Díaz-Canel Bermúdez, eerste vicevoorzitter van de Staatsraad en de Raad van Ministers .

Onbeweeglijk
De aanwezigheid in de top van de samenleving van een onverbiddelijke Cerberus (de driekoppige hellehond uit de mythologie die de poorten van de onderwereld bewaakt) als Machado Ventura, wordt door analisten beschouwd als de wens van Fidel Castro, die hem achter zijn broer plaatste om te voorkomen dat deze van de uitgestippelde weg zou afwijken. Zo werd de man die ooit een medische graad haalde, volgens het jargon uit de Sovjettijd van de perestrojka, de rem op de hervormingen die Raúl Castro zou willen doorvoeren. Machado Ventura verwierf zijn reputatie van onbeweeglijkheid en gebrek aan flexibiliteit ook door zijn strenge optreden tijdens de provinciale vergaderingen die hij overal in het eland leidde en die vooraf gingen aan de twee laatste congressen van de partij. Daar werden besluiten voorgekookt, akkoorden gesloten en de vertegenwoordigers verkozen voor het partijcongres die trouw betoonden aan de ‘heilige geboden’ van het Raúlismo.

Harde lijn
Wellicht is er nu een einde gekomen aan de hoofdrol die hij speelde. De man die de val van functionarissen aankondigde, tijdens de vieringen van de Eerste Mei de bevolking toesprak en tientallen jaren kerstbomen verbood in openbare gebouwen, zou van het toneel zijn verdwenen. Zo verdwijnen ook  zijn toespraken die opriepen tot efficiëntie en zijn bezoeken aan productiebedrijven waar hij aanmoedigde tot meer discipline en opofferingsgezindheid. Of is het mogelijk dat Machadito – de waakhond van de orthodoxie – als een feniks uit zijn as herrijst en de boeren opnieuw uitlegt hoe zij boniato moeten telen of de ingenieurs in een fabriek uitlegt hoe zij de grondstoffen beter kunnen gebruiken? De hoeders van de harde lijn zullen die wederkomst met opluchting verwelkomen.

Bron
* Reinaldo Escobar op de website 14ymedio, 27 maart 2017