Bicitaxista’s moeten in eigen wijk blijven

Het Cubaanse Ministerie van Transport (Mitrans) heeft een nieuw voorschrift gepubliceerd voor de eigenaren van fietstaxi’s of bicitaxis in Havana. Ze moeten voortaan een duidelijke identificatie dragen waarop ook vermeld staat in welke gemeente van Havana zij toestemming hebben om te opereren. Deze sticker draagt het nummer van zijn vergunning en de naam van zijn wijk waar de bestuurder woont .

bicitaxi-pegatina

Bicitaxi met sticker en de naam van de wijk waar de chauffeur opereert, namelijk Oud-Havana

Tamara, een functionaris van de groep inspecteurs van Mitrans in het centrum van Havana, zegt tegen de internetkrant 14ymedio dat ‘wie niet woont in deze wijk ook geen sticker krijgt voor zijn voertuig en dus geen passagiers mag vervoeren’. Tamara, gekleed in het blauwe uniform van de Mitrans-inspecteur, kijkt nauwelijks op van de stapels papieren op haar bureau en zegt nog: ‘Ook moet hij of zij een bijpassend shirt dragen. Wie geen vergunning heeft, mag niet rijden’.

Chaotisch
De situatie in het stadsvervoer van Havana is traditioneel al gecompliceerd. Dat is nog verslechterd door groeiende tekorten aan brandstof en door allerlei bureaucratische maatregelen waarmee particuliere taxi’s te maken kregen. En de verdiensten van een fietstaxista zijn relatief klein; de bestuurder rekent 1 CUC voor vaak korte trajecten maar zij mogen de passagiers wel voor de deur afzetten. De meeste bestuurders zijn jongeren zonder beroepsopleiding, die vaak werken voor een onzichtbare baas die de eigenaar van het voertuig is en aan wie men dagelijks de helft van de inkomsten moet afstaan.

bicitaxi-vlag-muurOverleven
Een rondgang door 14ymedio op halteplaatsen van fietstaxi’s leert dat nog maar enkelen van hen de identificatie dragen. Een van hen, een jongen van ongeveer 20, Yuslo genoemd die werkt in de Chinese wijk van Havana schijnt niet onder de indruk te zijn van de nieuwe maatregelen. ‘Ik ben een Palestino/Palestijn* uit Mayarí Arriba, huur een kamer in de wijk Cerro en beweeg me door heel Oud Havana. Mijn adres staat niet op mijn identiteitskaart. Ik ben een piraat die vecht om te overleven. Als het link wordt, maak ik een sticker op mijn manier en maak die aan mijn fietsstuur vast’, legt hij uit. Alberto Ramírez, een veertiger en bicitaxista is wat gematigder: ‘Wij zijn gewend aan deze plotselinge maatregelen. Na enkele dagen is de storm weer voorbij en is iedereen het vergeten. Ik heb mijn sticker om in Oud-Havana te kunnen werken want ik woon al 20 jaar in een herberg van de staat, maar als een klant mij vraagt om hem naar ijssalon Coppelia te brengen doe ik dat en incasseer het bedrag.’ Een collega van Alberto probeert de aandacht van de journalist te trekken en zegt: ‘Zij hebben de macht en doen waar ze zin in hebben. Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te snappen dat deze maatregel dwaasheid is. Het is goed dat er controle is maar waarom zou je van iedereen die hier werkt, moeten weten waar hij woont. Het interesseert me toch ook niet waar een minister of de chef van een zaak precies woont. Ik begrijp dat niet.’ Zonder een antwoord af te wachten, stapt hij op zijn bicitaxi en slechts gehumeurd, beëindigt hij de conversatie: ’Ik ga naar huis. Ik heb het plezier om te werken verloren.’

Bron
* Marcelo Hernández, website 14ymedio, 20 april 2017
Noot

* Cubanen die vanuit Oost-Cuba naar de hoofdstad zijn gemigreerd, worden in de volksmond Palestino’s of Palestijnen genoemd.

Airbnb onbetrouwbare partner voor Cubaanse woningverhuurders

Voor Cubanen die kamers verhuren, leek de hemel open te gaan toen het Amerikaanse bedrijf Airbnb in december 2014 aankondigde ook in Cuba haar activiteiten te willen ontwikkelen. ‘Alles verliep gesmeerd’, vertelt een Cubaanse gastvrouw tot dat het bedrijf twee maanden achter liep met betalen. Nu is Airbnb deze Cubaanse vrouw $2000 dollar verschuldigd maar het bedrijf reageert niet op mail. Airbnb was het eerste grote Amerikaanse bedrijf, dat Cuba binnenkwam na de dooi die Obama inzette. Oprichter Brian Chesky zat in de delegatie die met president Obama in maart 2016 het eiland bezocht.

airbnb-appartement-havana

Airbnb appartementen die in Havana worden verhuurd

María Rodríguez, woordvoerder van Airbnb laat de krant El Nuevo Herald weten, te kampen met vertragingen en zegt dat er aan een oplossing wordt gewerkt. ‘Onze medewerkers werken er hard aan. De Cubaanse gastheren en vrouwen zijn gepassioneerd, genereren belangrijke inkomsten die direct aan het Cubaanse volk ten goede komen. Daar geloven we ook in,’ aldus de woordvoerder. Airbnb beschikt op dit moment over 4000 woningen in heel Cuba; 10 tot 20% van de Amerikanen die Cuba als toerist bezoeken, maken er gebruik van. ‘In Cuba groeit Airbnb op dit moment het snelst,’ aldus directeur Chesky.

Persoonlijk uitbetalen
Het betalingsprobleem heeft te maken met de wijze waarop het bedrijf de opbrengsten van de verhuur overmaakt aan zijn verhuurders in Cuba. Het Amerikaans embargo verbiedt de meeste banken transacties tussen de VS en Cuba af te sluiten. Enkele banken zoals de Stonegate Bank in Florida en de Banco Popular van Puerto Rico, heeft creditcards die in Cuba kunnen worden gebruikt maar niet door Cubanen. Airbnb gebruikt een bedrijf in Miami, VaCuba dat transacties in convertibele CUC’s –de harde valuta in Cuba – uitvoert en persoonlijk bij de verhuurders bezorgt. ‘Dat ging altijd goed maar sinds 2 maanden zijn er geen betalingen meer gedaan. Voorheen kwam de gast die de kamer(s) huurde en 3 tot 5 dagen later de agent met het geld. Nu heb ik nog 2000 dollar te goed’, aldus Marta, die als gastvrouw verschillende woningen van haar en familieleden verhuurt in de wijk Miramar. Zij wil de journalist alleen anoniem te woord staan. Als de situatie niet verbetert, ziet ze zich gedwongen om haar zaakje te sluiten en ‘dat zal ons schaden maar ook de Cubaanse-Amerikanen die onze beste klant zijn.’ Marta is enthousiast over het netwerk dat Airbnb biedt:  ‘Het is schitterend. Vroeger hadden we drie klanten, nu zijn we alle 30 dagen van de maand bezet.’ Maar nu is ze ten einde raad omdat Airbnb niet reageert op de klachten. ‘Ik probeerde ze te bereiken via hun website maar kreeg niemand te spreken die enige zekerheid kon bieden. Airbnb verstopt zich,’ zegt ze telefonisch vanuit Havana.

airbnb-naar-cuba

Presentatie: ‘Airbnb goes to Cuba’

Meer klachten
Op de website van Airbnb wordt door een bezoeker een tekst van een mail gepubliceerd waarin VaCuba adviseert een debetkaart bij Financiera Cimex S.A (FINCIMEX) aan te vragen. Die is er ook voor Cubaanse burgers en VaCuba zou dan de huuropbrengsten op deze kaart kunnen overmaken. Onduidelijk is of dit een legale weg is want FINCIMEX maakt deel uit van een ondernemersgroep, gecontroleerd door het Cubaans leger. Marta vindt de gedachte dat de militairen dan precies weten hoeveel geld ze van Airbnb ontvangt, onprettig. ‘Voor mij is het een probleem dat Airbnb moet oplossen en ons moet uitbetalen wat zij ons schuldig zijn.’ El Nuevo Herald nam contact op met het bedrijf VaCuba in Miami maar een medewerker liet weten dat ‘de enige persoon die zou kunnen antwoorden niet in het land is’. Het geval van Marta is niet het enige. Op de website van Airbnb staan sinds januari minsten 12 klachten van Cubaanse verhuurders zoals Xiomara die over de hele maand maart nog geen cent van VaCuba heeft gekregen. En Orlando, een verhuurder in Holguín klaagt over een achterstand in het betalen van drie gevallen. Gabriel schrijft dat ‘Vacuba tot nu toe de betaling van de verhuur van 2 appartementen die mijn familie in Havana bezit, niet heeft voldaan voor 14 reserveringen.’

Airbnb-website

Website Airbnb in Cuba

Belasting
Volgens schattingen van Airbnb zelf kan een gastheer die een woning verhuurt in Havana gemiddeld 227 dollar per week verdienen. Dat is 10 maal het gemiddelde maandinkomen van een Cubaan in staatsdienst. Daar gaan de belasting af en de kosten voor de vergunning van de Cubaanse overheid om je woning of kamers te verhuren. Een verhuurder met een inkomen van 2000 dollar per jaar betaalt 50% aan belasting. Volgens de econoom Carmelo Mesa-Lago is de inkomstenbelasting in Cuba (gemiddeld 37% van het inkomen), dubbel zo hoog als in de rest van Latijns-Amerika en worden daardoor belastingontwijking en foutieve inkomstenmeldingen bevorderd.

Bron
* Nora Gámez Torres in El Nuevo Herald van 11 april 2017

Hoogste eierproductie sinds 24 jaar

De Cubaanse media melden dat de eierproductie in Cuba in jaren niet zo succesvol was; in 2016 werden de meeste eieren sinds 24 jaar geproduceerd.

eieren-bodega.nl

Eieren in de staatswinkel, verkrijgbaar op basis van bonnenboekje

Vicevoorzitter Carlos Vladimir Ortiz Mursulí, van de staatsinstelling voor de veeteelt, deelde mee dat sinds 2012 de eiersector er niet in geslaagd was de gestelde doelen te behalen. Maar in 2016 werden 2.020.700.000 eieren geproduceerd. Dat zijn er 42.300.000 meer dan in 2015, een stijging van 2,14%. Hij constateert dat een kip in Cuba gemiddeld 236 eieren legt waarmee de afzet van eieren o.a. op basis van het bonnenboekje dat in Cuba wordt gebruikt, gegarandeerd is. Van de 19 kippenbedrijven behaalden die in Guantánamo, Santiago de Cuba, Artemisa en Mayabeque de beoogde doelstellingen niet. De sterk gestegen productie van eieren hangt samen met de uitvoering van Operatie Victoria waarbij de gebouwen in de pluimveesector werden vernieuwd en de arbeidsomstandigheden verbeterd. In 2017 wordt gestreefd naar een productiestijging van 2,24% oftewel 45.300.000 eieren.

Lage productie
De voedselvoorziening is al jaren achtereen een zwak punt in Cuba omdat de productie in de landbouw laag blijft. Begin dit jaar riep de tweede secretaris van de partij, José Ramón Machado Ventura, de Cubaanse boeren opnieuw op de productie te vergroten ‘om te kunnen voldoen aan de interne productie en de groeiende vraag van het toerisme’.

Bron
* Diario de Cuba, 30 maart 2017

Groeiend tekort aan frisdranken (deel 2)

De tekorten aan frisdrank en de falende bevoorrading van bedrijven zijn een vruchtbare voedingsbodem voor boeven, speculanten en tussenhandelaars. Clandestiene fabrieken waar bier en frisdrank worden gebotteld, zijn een onderdeel van het landschap geworden, samen met die bedrijfjes waar valse rum en sigaren worden gefabriceerd.

bar-ivan-chef-justoHalf 2014 verscheen er een video op alternatieve netwerken met beelden van de inval door de politici in illegale fabrieken in Santiago de Cuba waar frisdranken werd geproduceerd. De drank werd in oude machines bereid en verpakt en kwam daarna – betaald in convertibele peso’s – bij winkels en cafetaria’s terecht. De flesjes werden op straat verzameld, schoongemaakt en hergebruikt. Het vernuft en het bedrog zijn wijdverspreid en gaan heel ver. Bareigenaar Ulload: ’Klanten zijn het zich niet bewust, maar een barman is een tovenaar die alles kan veranderen in een onvergetelijk drankje’. Een van zijn trucs is het wekenlang bewaren van hierbabuena (minttype voor mojitos) of het gebruik van gedestilleerde alcohol als vervanging van de rum Havana Club. ‘Maar met Cola is dat anders,’ zegt hij.

cuba-libre

Cuba Libre

Cuba Libre
De vraag van toeristen naar Cuba Libre is groot. De mix van Cubaans rum met Cola is het symbool van de nationale identiteit. De befaamde combinatie beleefde een crisis, veroorzaakt door de problemen waarmee de nationale industrie werd geconfronteerd waardoor de levering van deze softdrink in gevaar kwam. Twintig jaar geleden toen de economie van het eiland werd gedollariseerd, waren er maar weinig Cubanen die zich de aanschaf van een softdrink of Cola konden permitteren maar dat aantal is nu sterk gestegen. Consumenten zijn ook kritischer geworden en zijn zich meer bewust van de kwaliteitsverschillen en ontdekken al snel wanneer ze te maken hebben met een vervalst product. De groei van het aantal toeristen maakt het probleem nog nijpender. In 2016 waren dat er 4 miljoen, een groei van 14,5% vergeleken met 2015. De productie van frisdranken tussen 2013 en 2015 is, volgens het Statistisch Handboek, ook gestegen namelijk van 396 tot 594 miljoen hectoliter. Maar de groei was onvoldoende om aan de vraag te voldoen en het was noodzakelijk frisdrank te importeren voor de toeristen en de kleine ondernemers. ‘Er zullen langere tijd geen nationale frisdranken te krijgen zijn,’ zegt een medewerker van het visrestaurant Dimar aan Calle Tulipán. Men heeft Spaanse en Mexicaanse dranken, maar de nationale schitteren van afwezigheid.

coca-cola-plein-revolutie

Fotomontage Plein van de Revolutie

Import uit Mexico
In februari zond de frisdrankproducent Cott Mexico 40.000 dozen frisdrank van het merk Stars naar Cuba. De Canadese onderneming plande een uitbreiding van zijn productie in de fabriek in Puebla (Mexico), waar 60 diverse merken worden geproduceerd. Maar Los Portales, deels geleid door het staatsbedrijf Corporación Alimentaria de Cuba en deels door Nestlé, weigeren een reactie op dit bericht. Een medewerker van Portales Liuba zegt tegen de website 14ymedio: ’Wat speelt is de enorme vraag en dat er maar één fabriek voor frisdranken in dit land is. Wat ontbreekt, is de competitie. Er zou een tweede bedrijf bij moeten komen want nu zijn we de enige’. Deze fabriek is nu al aan de grenzen van zijn productie, maar de markt lijkt een onlesbare dorst te hebben.

Bron
* Zunilda Mata, website 14ymedio, 16 maart 2017

Groeiend tekort aan frisdranken (deel 1)

Lo mío primero luidt de tekst van een reclame in de staatswinkels van Cuba. Het is een variant op een vroegere slogan in Nederland: ‘Koop Nederlandse waar, zo helpen we elkaar’. Maar de campagne heeft niet geleid tot een grotere vraag naar nationaal geproduceerde artikelen. Bovendien kan de lage productiviteit niet voldoen aan de vraag. De groei van het toerisme en de particuliere sector, dwingen de regering grote hoeveelheden frisdrank in te voeren.

frisdrank-frised-uit-spanje

Een frisdrank uit Spanje als alternatief voor Cubaanse frisdranken

‘Een Cuba Libre vraagt om Coca-Cola, anders is het geen Cuba Libre‘, benadrukt de voormalige docent chemie Ricardo Ulloa. Hij werkt – om rond te komen – alweer enige tijd als barman in hotels tussen Cárdenas y Varadero, maar is van plan een eigen zaak te openen. ‘Ik wil kijken of ik mijn eigen bar kan openen,’ zegt hij. Hij heeft de afgelopen maanden via informele wegen onderzocht of hij voorraden kan krijgen. Maar frisdranken en mineraal water behoren tot de schaarse producten. tu-kola-ciego-monteroEn op markten en in staatsbedrijven verliest de nationaal gemaakte Coca-Cola, met merken als TropiCola of TuKola, de strijd,’ aldus de barman.

Coca-Cola
In 1960 moest dit Amerikaanse bedrijf het eiland verlaten vanwege de nationalisaties die Fidel Castro uitvoerde. Maar de laatste 20 jaar is de drank via derde landen weer teruggekeerd in de schappen. Na het herstel van de betrekkingen tussen de VS en Cuba, verklaarde José Antonio Fernández, president van Femsa in Mexico en de belangrijkste bottelarij van Coca-Cola ter wereld: ’Wij komen Cuba binnen met Coca-Cola en de Coca-Cola in Cuba zal die van Femsa zijn.’ Maar zijn voorspellingen werden tot nu toe geen werkelijkheid. De frisdrank met de bijzondere smaak ontbreekt steeds vaker in de paladares / particuliere eethuizen. ‘Eerst was er een probleem met bier,’ zegt Ulloa, maar daarna volgden andere dranken en allerlei voedingsmiddelen. ‘Wanneer we horen dat er ergens frisdranken te koop zijn, kopen we zoveel mogelijk in want je weer nooit wanneer het opnieuw in de verkoop is’.

coca-cola-che-guevara.jpga

Che Guevara aan de Coca-Cola

Elke dag feest en rum
Lege schappen zijn geen nieuws voor Cubanen, maar in de laatste maanden is het tekort aan producten sterk gegroeid. De lage productiviteit, de corruptie en het Amerikaans embargo versterken deze situatie, maar ook de hooggespannen verwachtingen na de dooi in de relaties tussen Washington en Havana. ‘Hier was er ooit elk weekend feest, maar nu is dat elke dag zo,’ legt Rosa María (73) uit. Ze woont dicht bij de toeristische trekpleister Callejón de Hamel in Havana. De vrouw herinnert zich nog goed hoe ‘in de jaren negentig buitenlanders begonnen te komen om te dansen, maar nu leeft de hele wijk van de toeristen.’ De verkoop van drank is essentieel om toeristen te trekken. Café Brown, ook in de buurt, probeert de dorst van de toeristen te lessen. Op de kaart staan piña colada, de mojito, het nationale bier en de Cuba Libre. ‘Elke dag wordt het moeilijker de bestanddelen voor elk drankje te pakken te krijgen,’ bekent een medewerker op zachte toon. De nationale frisdranken staan al enkele maanden niet meer op de kaart. Het bedrijf Los Portales, deels geleid door het staatsbedrijf Corporación Alimentaria de Cuba en deels door Nestlé, bevoorraadt niet langer. Ondertussen zoekt de Cubaanse regering naar buitenlandse investeringen in de voedingssector ter waarde van 762 miljoen dollar. Het is harde noodzaak voor een land dat zich nu gedwongen ziet om bijna 80% van al het voedsel dat het nodig heeft te importeren. Dat is een uitgavenpost van 2 miljard dollar of meer per jaar.

Bron
* Zunilda Mata, website 14ymedio, 16 maart 2017

Link
* Fidel Castro drinkt Coca-Cola in Chili in 1971, video van 26 seconden.

Machtsvertoon politie tegen staking taxi’s

Maandagochtend werden de bewoners van Havana verrast door een alom aanwezig machtsvertoon van de politie. Reden was de aankondiging van een werkstaking van particuliere taxibezitters die via anonieme vlugschriften was aangekondigd. De chauffeurs verzetten zich tegen de vaste tarieven die de autoriteiten sinds het begin van deze maand oplegden. Zij willen door met minder taxi’s op straat te verschijnen, druk uitoefenen op de autoriteiten in de hoop dat deze een stap terug doen. In de provinciehoofdstad Santa Clara namen bijna alle taxi’s aan het protest deel.

taxi-staking-supervision-27022017

Maandagochtend in Havana: politie en controleurs in actie vanwege werkstaking taxichauffeurs

‘Vanaf maandag 27 februari zijn de vervoerders in heel Cuba in staking. Wij blijven allemaal thuis en werken deze dagen niet,’ aldus een pamflet dat via alternatieve media werd verspreid. Veel chauffeurs in Havana lieten weten niet aan de actie deel te willen nemen, aldus een waarneming van de website 14ymedio. De onvrede van de taxichauffeurs komt voort uit de vaste tarieven voor taxiritten die sinds begin februari gelden voor particuliere taxi’s waardoor er een einde kwam aan de tot dan toe geldende wet van vraag en aanbod, die de afgelopen 20 jaar gold. ‘Ze zijn bang dat we naar het Plein van de Revolutie zullen gaan zoals de bicitaxi’s vorig jaar deden’, zegt een chauffeur die anoniem wil blijven tegen een redacteur van 14ymedio en besloot vanaf maandag te staken. ‘Ik blijf de hele week thuis hoewel ik geld verlies, maar het is mijn recht,’ legt hij uit. Anderen besloten wel te gaan rijden. ‘Dit stuur is het voedsel voor mijn gezin. Ik kan me de luxe niet veroorloven om niet te werken,’ zegt Reinier, een jonge chauffeur die de auto die hij rijdt, huurt van de eigenaar. Zij die op deze manier werken, kunnen sowieso minder gemakkelijk aan de werkstaking deelnemen.

transport-rompehuelgas-cargando-pasajeros-en-buenviaje-februari2017

Taxichauffeurs in de provinciehoofdstad Santa Clara sloten zich maandag bij de staking aan ondermeer vanwege het gedrag van inspecteurs en politieagenten. Die kondigden eerder een verbod aan op het vervoeren van meer dan 6 personen per taxi. De chauffeurs reageerden met een verhoging van het tarief om het verlies aan inkomsten te compenseren. In Santa Clara zouden nog maar drie taxi’s rondrijden; de rest staat stil in de straten van de stad. Wel zijn er vervoerders o.a. met paard-en-wagen, die optreden als stakingsbrekers zoals op de foto genomen in de wijk Buenviaje bij Santa Clara.

Vertraging
De passagiers klagen over vertragingen. ‘Ik sta hier al een uur en kom maar niet weg’, zegt een van hen, die zich heeft opgesteld bij de kruising Infanta en Neptuno, in afwachting van een taxi die hem naar de gemeente Playa brengt. Vanwege de druk van de autoriteiten slaan veel chauffeurs haltes op hun route over of nemen enkel passagiers mee die een volledige route afleggen. De oproep voor de werkstaking werd anoniem verspreid en verschillende chauffeurs hebben twijfels over de authenticiteit van de oproep. Maar iedereen is wel geïnformeerd ondermeer door de verspreiding van het nieuws door bloggers, nieuwssites en televisieprogramma’s die via de verboden illegale schotelantennes zijn verspreid. ‘Wij zijn dagelijks het slachtoffer van een offensief van politieagenten, inspecteurs van de staat en andere officiële figuren’, staat o.a. te lezen in de oproep. De organisatoren eisen lagere belastingen en het recht om een onafhankelijke vakbond op ter richten. Volgens het Cubaanse Ministerie van Arbeid en Sociale Zekerheid werken er op dit moment 535.000 personen als kleine zelfstandige, waarvan 54.350 in de  transportsector voor goederen en personen.

Bron
Website 14ymedio, 27 februari 2017

Je eigen huis bouwen in Camagüey (deel 2)

Op 5 januari 2015 nam als gevolg van Decreet 322 het Instituto de Planificación Física (IPF) of Stadsplanning een groot deel van de functies van het voormalige woningbouwbureau Vivienda over. Dat betekende een belangrijke vermindering van bureaucratische rompslomp vooral omdat het voortaan toegestaan was stukken grond in bezit van de staat, te verkopen aan individuele personen. Tot dan toe was dat in Cuba verboden. Het was een revolutionaire beschikking want het bood mensen de mogelijkheid zelf een huis te bouwen. Bovendien bood het lokale besturen de mogelijkheid hun niet gebruikte terreinen te verkopen. In theorie leek het een goede zaak, maar Odalys Martinez denkt daar anders over.

bouwvakkers4Haar standpunt wordt ingegeven door een jarenlang durende strijd met de plaatselijke bureaucraten om een plek te bemachtigen waar ze een huis kon bouwen en zelfstandig zou kunnen wonen. In die tijd heeft ze van alles meegemaakt. ‘Ik wist vanaf het begin dat het een hard gevecht zou worden, maar ik had het geloof dat het op de een of andere manier zou lukken en dat het uiteindelijk goed zou komen. Maar dat gebeurde niet. Ik herinner me dat er stukken grond dichtbij mijn huis lagen, voormalige parkeerplaatsen en dat we vroegen dat terrein te kunnen kopen. Maar het was hopeloos want er doken plotseling mensen met ‘een grotere prioriteit’ op en die kregen het. Weet je wat die ‘prioriteit’ inhoudt? Een van de mensen die toestemming kreeg om daar een huis te bouwen was de dochter van een regeringsleider, de ander had weer de juiste vrienden en ga zo maar door. De woningwereld staat bol van de corruptie en niemand zal dat ooit kunnen oplossen.’

bouw-albergue

De ingang van een ‘albergue’ of opvangwoning voor gezinnen die door natuurgeweld hun huis verloren. Hoewel bedoeld als tijdelijke huisvesting wonen sommigen er jaren achtereen.

Opvang
In de regel heeft het kantoor voor stadsplanning  Planificación Física van de gemeente 60 dagen de tijd om verzoeken van burgers te beantwoorden. Mensen met voorrang zijn zij ‘die slachtoffer werden van een natuurramp, mensen die in gevaarlijke omstandigheden wonen, personen met zeer lage inkomens en mensen die in tenten wonen’. Feitelijk functioneren de deadlines voor mensen die op een antwoord wachten niet, documenten raken kwijt en degene die de vraag stelde, krijgt niet eens een antwoord’. Een manager van Stadsplanning / Planificación Física in Camagüey zegt: ‘De waarheid is dat we vertragingen hebben opgelopen bij het verwerken van de dossiers. Dat heeft allemaal te maken met de problemen in de organisatie en het gebrek aan inspecteurs en andere stafmedewerkers, maar elk bezoek wordt door ons behandeld.’ Volgens haar snappen veel mensen niet hoe gecompliceerd het werk wel niet is. Veel cliënten bevestigen echter dat hun woonproblemen niet werden opgelost en dat zij ook na maanden papierwerk nooit een definitief antwoord kregen.

Huizenbouw
Afgezien van deze reacties is er het keiharde feit dat er in Camagüey in het eerste jaar van Decreet 322, er geen sprake was van een stijging van het aantal afgebouwde woningen. In feite gebeurde het tegenovergestelde. Volgens het Bureau van de Statistiek werden er in 2010 nog 2.795 nieuwe huizen gebouwd, maar dat aantal was in 2015 gedaald tot 1.006. Landelijk zien we een vergelijkbaar patroon en dat leidde in juli vorig jaar december tot felle discussies (achter gesloten deuren) in een commissie van het Parlement. Daar bleek dat er in 2015 53.942 verzoeken om grond werden ingediend maar dat er maar 6.427 waren toegekend. Voor de eerste maanden van 2016 is het beeld eveneens weinig rooskleurig. Tot eind mei waren 12.485 verzoeken ingediend en vastgelegd, maar ondanks de beschikbaarheid van terreinen (bijna 15.000) was van maar 2.949 verzoeken het papierwerk afgesloten. Directeur investering van Stadsplanning, Luis Miguel, heeft geen kant-en-klare oplossing voor de problemen, maar adviseert mensen met financiële mogelijkheden een reeds opgeleverd huis te kopen. ‘Het is makkelijker iets op te knappen dat er al is dan de lijdensweg te volgen naar een nieuw te bouwen woning.’ Het lijkt een oplossing, ook voor de rest van Cuba, maar Cuba heeft ook nieuw gebouwde huizen nodig en het probleem is dan waar deze gebouwd moeten worden.

Bron
* Daniel Valero, Progreso Semanal, 4 februari 2017

Linken
* Twee artikelen op deze Cubawebsite: Cubaanse onroerend goed markt is booming, 12 en 13 oktober 2012, Deel 1 en Deel 2